წავიდა ჩემი ნასიზმრები.
როგორც აბრეშუმის დარაია,
ზაფხულის ველივით ღაღანებდა.
ზედ ჩემი ფუძის ანგელოზის
მკრთალი ნაფრთეურიც ამჩნევია.
სულ სხვა ჭიშკარი აჭრიალა,
სულ სხვა ჭიშკარი აჭრიალა,
სხვა სიმარტოვე გადარია.

წავიდა, სადაც  ბალახია
ფიქრივით ქვის ქვეშ ამოსული.
ღიღინებს ბალახი სულთათანას
ყველასთვის, ვინც კი მყვარებია,
ყველასთვის, ვინც კი დავივიწყე.
ვისი ტკივილიც სულ თან დამაქვს,
ვისი ტკივილიც სულ თან დამაქვს
და მაინც  არის მარტოსული.

წავიდა, ბალახს შეერია
იებითა და ნარცისებით,
ფერები თანდათან გადალალა
სხვისი სიმარტოვის იალაღზე.
მჭკნარი ბალახი გაალაღა,
ჩემი იყო და სხვისი გახდა,
ჩემი იყო და სხვისი გახდა
სიზმარი,  ჭრელად ნასიზმრები.

წავიდეს, განა რამეს ვამბობ,
სხვას ამოუვსოს დარდის ხარო,
მას, ვინც სიმარტოვით დაიღალა
და ამ სიმარტოვით სევდიანობს.
მე უკვე ვნახე, მოვისიზმრე,
წავიდეს, სადაც სიჩუმეა,
წავიდეს, სადაც სიჩუმეა,
ერთი ყვავილი გაახაროს.

...წავიდა ჩემი ნასიზმრები,
სადაც უსამნო სამანია,
გულზე სიყვარულად დაეფინა
ბალახს, სულთათანას  მოღიღინეს.
აქედან ისე ახლოა და 
მაინც რა ძნელი სავალია,
მაინც რა ძნელი სავალია
მარტოსულების სამარემდე.