ანა კორძაია-სამადაშვილს


ადრიან დილით,
ნესტიან ოთახს
იმ ერთადერთ თვალს აუხამხამებ...
და თუნდაც თოვდეს!
თოვდეს იმგვარად,
რომ დაათოვოს ბებერ ალოეს -
სხეულზე, სადაც გვამურ ლაქებს ამჩნევ დროდადრო.
(თავს დაიმშვიდებ...
”ამ ზამთარსაც წვალებით გასტანს”)

ფერწახდილ კედლებს
დამტვერილი კადრებით სავსეს,
ათას ცხრაას და სურათებით, ბაბუის დაშნით,
დათვის გამხმარი ბეწვეულით,
გემის საათით...
- ამჩნევ, რომ კიდევ დაიხარა დედამიწისკენ.

ბებერი ტაბლა,
ჭიქა ყავის სამზარეულო...
და გარეთ თოვლი!
თოვლი:
ცივი,
და
თოვლი:
მშვიდი...
თუმცა კი ხედავ -
როგორ უმიზნებს გუნდას ბიჭი ტროლეიბუსებს.

შუშაბანდს ქარი ჩამოაყრის ლეგა ნათოვარს,
(დილის ცხრა არის)
აკივლდება მეზობლის ქალი - შეძახილებით,
ხმას აუწიე!
შიშინებს ჩემთან...
და ათასგვარი ბაცი მანევრით,
ზანზარა კედლებს უფრო დახრის სამხრეთისაკენ.
- - -
და შენ
- - -
კითხულობ მონეს ტილოებს ფიქრში...
ნატრულობ ალბათ ზაფხულის მინორს!
და-დუმდეს ახლა მეზობლის სახლში
რასაც ვეძახით ჩვენ - ტელევიზორს.