აი, ეს ო დე პარფიუმი,
უქმად  რომ იდო  სარკის წინ და
ჩამოტეხილ კუთხეს ფარავდა!
ეს  პერანგები?!
რომელიმეს აიჩემებდი,
დანარჩენები -  ისე ეკიდა.
ეს შარვლებიც  სულ ახლებია.
ეს ქურთუკი  კი  მენანება,
როგორ გიყვარდა,
სახელოებიც, ნახე,  როგორ  გადაჰქექვია.
ჯერ  ამ ყველაფერს ვამზეურებ,
წესი ყოფილა.
ხვალ  შვილები და ძმები მოგივლენ,
ზეგ - ბიძაშვილებს ველოდებით,
მერე  - მეგობრებს.
რაც აქ დარჩება,
მოხუცებულთა თავშესაფარში მიიტანეთ
ან ეკლესიის შესასვლელში ჩააბარეთო.


ახლა ნივთები:
შენი სპინინგი სათადარიგო სატყუარებით -
ვიცი, რომელ მეზობელს უნდა. 
წიგნებს რა ვუყო?
ვინღა კითხულობს დღეს მილიტარულ რომანებს ანდა
ეს საქაღალდე -  ელვის პრესლის სურათებით და
გაზეთებიდან ამონაჭრებით - ვიღას სჭირდება.

დგამ-ავეჯიდან:
საწოლი  უკვე ზედმეტია  სამეფო ზომის,
ეს შენი ძველი სავარძელიც -  ოთახს კეტავდა.
თეჯირი - დარჩეს!
და ყველაფერი ორმოცამდე  უნდა მოესწროს.

ნუ გამიწყრები.
ადრიდანვე ასე დამჩემდა  -
როცა გულს მატკენს ახლობელი,
ცრემლს ჩავიბრუნებ,
შევცქერი და
მკვდრად მელანდება,
სასახლეს ვურჩევ ხმაგაკმედილი,
გვირგვინებს ვუწყობ,
სამგლოვიაროს  ვკრებ მუსიკებს;
ლოყაზე ლოყის მოკარებით,
ან  მხარზე ხელის მოთათუნებით
ვიღებ სამძიმრებს; 
ამასობაში მავიწყდება, რა მაწყენინეს.
მე წინასწარვე დავისაჯე ცოდვებისათვის,
გადასატანიც წინასწარვე  გადავიტანე...

რა დროს ესაა!

გუგუნებს ღამე,
ყრუდ გუგუნებს;
უგზოუკვლოდ ბრუნავს ტორნადო,
ქრება სინათლე,
ყოველწამიერ გაფრთხილებებს ეჩვევა ყური,
ეჩვევა გული
და  აღარც უსმენ მოხრიალე რადიომიმღებს
და ადგილიდან აღარ იძვრი,
უბრალოდ, იცდი,
რომ დარწმუნდე განთიადისას,
რაც უფრო დიდ ხეს ამოთხრის ქარი,
ორმოც მით უფრო დიდი რჩება.
და ცას  ასცქერის
მიწა  ძრწოლით  პირდაფჩენილი.