ჩამოხმა ჩემი სველი მოცხარი,
სიცივე ატანს გულისგულამდის,
და მოაქვს მხატვარს ხელებმოცარულს
დაწუნებული ზამთრის სურათი...

ეჟვნები ეჟვნებს შენივთებია,
შეკიდებიან თაღებს თაღები
და ჯადოსნური ლოლოებიდან
ზამთრის სუსხს ქსოვენ ყაისნაღები...

აქ თითქოს ღამემ გაითარეშა,
და ჩამორეკა მწუხრის ზარები
და გამოუთქმელ დარდს და კაეშანს
ქარბუქი ართავს თითისტარივით...

გზა მაინც ახალ სიზმრებს მპირდება,
დღე გააცილა ნისლმა დუმილით
და ყოველ კვირტში, თითქოს ჩიტებმა
ჩაუთქვეს თითო მწვანე სურვილი...