ფუფალა, ეს ჩემი დედოფალაა,
იგივე ტიკინა,
ჯვარი აქვს სხეულად -
ხის ორი წკირი ჭინჭებით ერთმანეთს გადავაბი.
სახე მიტკლით შევუკერე -
უთვალო, უცხვირო
(ტიკინებს სახეზე არაფერს უხატავენ,
არიან უსახურად).
როგორი თვალებიც მინდოდა ჰქონოდა,
წარმოვიდგენდი:
ლურჯი - ვარდკაჭაჭა ან შაბიამანი
ან სულაც გიშერი,
ავთვალს და თვალუკუღმართს ჩემს ნაცვლად აიღებდა,
ასე მიშველიდა.
პირი - ბროწეულის გამხმარი ქერქის ან წითელი ღილისა,
რომლითაც ვისურვებდი, იმ ხმით მიმღერებდა,
რომლებსაც ვისურვებდი, იმ სიტყვებს იტყოდა...
ჩემი მოჭრილი თმა დავუწანი ფუფალა, ტიკინას,
იგივე დედოფალას,
ჩემი ჩითის კაბის ნაჭერი ჩავაცვი - ფერადი, ჭრელ-ჭრულა,
ჩემი სისხლი ვაცხე გაჭრილი თითიდან
და სული ჩავბერე
და ამოისუნთქა.

გავიზარდე. ჯვარი გაეზარდა:
ჩემი დარდი აგროვა,
მდინარისპირზე ჩაიტანა,
ჭვარტლი აშორა, მური აშორა,
აპრიალა ქვაბის ძირივით -
წითელი მიწით, თეთრი მიწით, ყვითელი მიწით...
შიგ ჩამახედა - სარკე იყო:
მე ვჩანდი და დარდი არ მიჩანდა,
მე ვჩანდი და ჩრდილი არ მქონდა.
მე ვჩანდი და სხვა არავინ, არაფერი ჩანდა,
მარტო მე.
მომწონდა,
ვლაპლაპებდი.

იმას მიტკლის სახე გაეცრიცა - კვდებოდა.
დარდი მინდოდა, ვერ ვიდარდე - არ მქონდა.
საშველად ვერავის დავუძახე - უპირომ.
ვერავინ შემამჩნია უსახური - მარტო დავრჩი.
თვალი დავხუჭე,
ვეღარ გავუხილე - არ ჰქონდა.
მარტო მე, მარტო შენ, უფალო...


*ფუფალა- აქ: ღმერთი, უფალი (ბავშვის ენაზე).