გამიაპრილდა...
წვიმით, მაგრამ
მერე რა, ვითომ?
ფერად–ფერად
საკაბეებს მჩუქნის აპრილი...
მეცმევა მერე კაბა ჭრელი,
როგორც ფარდაგი,
ჩემი აფხაზი მეგობრისგან
ნასახსოვარი...
ვირბენ მინდორზე,
წვიმისაგან დაცვარულ
ველზე...
შიშველი სულით
უფრო ვიგრძნობ ბალახის სილბოს...
– ფიქრის ტევრიდან გამომექცა
დამფრთხალი შველი –
კადრი პირველი...
ფოტოგრაფიც გაშეშდა თითქოს...
გამიაპრილდა...
ნაცრისფერი ზეცაა გარეთ...
მაინც არ მინდა შევეგუო
უფერო ყოფას...
ჩავიცვამ კაბას,
ფარდაგივით ჭრელსა და ფერადს,
ყველა უფერო დღე და ღამე
კმარა, მეყოფა...
...............................................................
დღეს ბორიალა აპრილია ჩემი სტუმარი...