***
სახლის კედელთან სხედან მოხუცები,
სხედან და ერთმანეთის სიკვდილს
წყნარად ხვდებიან.
წყნარად ელოდებიან თავისას.

სახლის კედელთან სხედან მოხუცები.
კედელი თბილია და ზურგს უთბობს.
არაფერს იხსენებენ,
რადგან უკვე გაიხსენეს ყველაფერი.
არაფერს ელოდებიან.
მხოლოდ თვალწინ, სამარადისოდ გაშეშებული სურათი
დედის.ბავშვობის.კრუხის.წიწილების.

სახლის კედელთან სხედან მოხუცები
ჯოხს ჩამოყრდნობილნი ნიკაპით
ან ისე, უბრალოდ.
სახლიც მოხუცი-
ჩაშავებული თვალებით,
დაღებული პირით.
სახლიც ელვას ელოდება და წვიმას ნატრობს.
***
სიკვდილი ელვას ჰგავს.
ელვა ძალიან შორს ნათდება
და მხოლოდ მოახლოებული ქუხილით ხვდები,
რომ ის არსებობს.

ქუხილი ჰაერში მოჰქრის,
ყოველ ატომს ეჯახება,
ნაპერწკლებს ყრის,
ძლივს აღწევს მიწამდე
და ღრიალით ნიადაგში შთაინთქმება.

სიკვდილი ჟანგბადის ჩასუნთქვას ჰგავს,
წყლის ქვემოდან
ჰაერის ბუშტუკივით ამოგდებული ადამიანი
რომ შეისუნთქავს ხარბად.

სიკვდილი გამოღვიძებას ჰგავს.
დიდ გამოღვიძებას
დამღლელი სიზმრის შემდეგ.
***
სახლის კედელთან სხედან მოხუცები,
თითქოს ვიღაცამ სახლის წინ
დამჭკნარი ყვავილები დადო.