ჩასძახა ჭას კაცმა: -
ფურთხის ღირსი ხარ შენ
და ქვების, რომ ჩამოგიყარო.
სადაა წყალი ცივი და კამკამა?!
თქვა ეს და მაშინვე მოუსველდა პირი,
გაძღა წყლით უკეთესით
ვიდრე ინატრებდა.
- მიხარის. - თქვა კაცმა.
შემდეგ ჭკვიანმა და მოხერხებულმა,
სწრაფად მიირბინა ტყესთან,
შეკრა წარბი და მიაძახა: -
ნაჯახის ღირსი ხარ შენ
და ცეცხლის, სადაა შეშა ლამაზად ნათალი
და ხმელი, ოჯახს რომ გაათბობს ჩემსას?!
თქვა ეს და სახლში მისულს
დახვდა შეშა ხმელი და ლამაზად ნათალი.
- მიხარის. - თქვა კაცმა.
ფიქრიანმა მოისვა თვალში თითი,
გაიხსენა რა მთები დიდი
და მაშინვე მიადგა მათ.
კვლავაც შეკრა წარბი
და მიაძახა გულიანმა: -
ფეხით გათელვის ღირსი ხარ შენ
და მყრალი ხორცის,
ზედ რომ მოგაყაროს კაცმა,
სადაა მიწა ნაყოფიერი
და სუფთა, ვით გაცრილი მილიონჯერ?!
თქვა ეს და ამოევსო პირი მიწით,
გაგუდულს კი მიაყარეს მიწა ნაყოფიერი,
უკეთესი ვიდრე ინატრებდა.
და როცა ეს ამბავი მთელმა სოფელმა გაიგო,
ერთთავად მიატოვა ყველამ ლოცვა
და დაიწყეს ყველაფრის ლანძღვა
გარდა მთებისა.
- მიხარის. -  თქვა ღმერთმა თავისი პირით.