გოგონა ძალიან მეოცნებე იყო,იგი ყველაფერს ვარდისფერი სათვალით უყურებდა...ის ძალიან ლამაზი იყო,გრძელი კისერი.ხვეული გრძელი თმები მხრებზე ეყარა,ლამაზი თითები,შავი დიდი თვალები ჰქონდა... მას უყვარდა ერთი მასსავით მშვენიერი ყმაწვილი,ბიჭსაც სიგიჟემდე უყვარდა იგი...გადიოდა დღეები,თვეები, წლები და ისინი სულ უფრო ახლოვდებოდნენ... მათი შეხვედრის ადგილი ფერადი სკამი იყო... ერთმანეთს ყოველ დღე იქ ხვდებოდნენ ... ისინი ერთად წერდნენ ლექსებს,ერთნაირი აზრები ჰქოდათ და ერთმანეთს უსიტყვოდ უგებდნენ...მათ უყვარდათ "თითები"... სულ ხელჩაკიდულნი დადიოდნენ...ერთად ბევრს ოცნებობდნენ პარიზზე,ეიფელის კოშკზე და მონმარტზე...იმდენად ჰგავდნენ ერთმანეთ,რომ მათი დაშორება ყველას წარმოუდგენლად მიაჩნდა... იდეალურ წყვილსაც ასე ეგონა...ისინი გაცვეტილ სიტყვას "მიყვარხარს" არასდროს არ ეუბნებოდნენ ერთმენეთს... " მე და შენ" მათთვის არ არსებობდა , ისინი იყვნენ "ჩვენ", რადგან მათ ორ სხეულში ერთი სული იყო...თავიანთ ოცნებებს ფრთებს ასხანდნენ ... ერთად წავიდნენ პარიზში... ძალიან ბედნიერები იყვნენ,რადგან მონმარტის სასახლეში ერთი ფინჯანი ყავის დალევის ოცნებას აისრულებდნენ...
    ბიჭი გოგოზე ადრე გავიდა სასტუმროდან და მონმარტში ორი ფინჯანი ყავა შეუკვეთა... აი დადგა ნანატრი გოგონას მოსვლის დროც... ბიჭმა იცოდა, რომ გოგონა როგორც ყოველტვის თერთმეტ წუთს დაიგვიანებდა... თერთმეტი ხომ მათი საყვარელი ციფრი იყო...სწორედ მეთერთმეტე დღე იყო გასული მათი პარიზში ყოფნიდან...ბიჭმა თერთმეტი წუთი ღიმილით მოითმინა,რადგან ეგონა,რომ ზუსტად მეთერთმეტე წუთს გამოჩნდებოდა მისი საყვარელი ადამიანი,წითელი პანამითა და წითელი კლეჩატი კაბით... მაგრამ გოგონა არსად ჩანდა...
    ბიჭმა იმ საღამოს,თერთმეტი ღერი სიგარეთი მოწია თერთმეტ წუთში და მისი სიცოცხლე სწორედ მათ საოცნებო ქალაქში და საყვარელ სასახლეში დასრულდა...
                                                                                                              1911/11/11