მთელი ღამე  ბიგუდებით ეძინა.
მაღვიძარამ დილის ხუთზე დარეკა.
ყავა დაისხა, ფანჯარაში გაიხედა -  ბარსელონას ნესტიანი იანვარი იდგა.
პიჯაკი, მაღალქუსიანი ფეხსაცმელი და ტანზე მომდგარი ქვედაბოლო ჩაიცვა. 
ოქროსფერი სამაჯური გაიკეთა.
თმა ღერა-ღერა დაილაგა.
თვალები შეიღება.
ლეპტოპს მიუჯდა და სახლში დარეკა.
- როგორ გამოვიყურები ?
- გადასარევად! 
- ბავშვებს სძინავთ ?
- ჰო, ჯერ რას გაიღვიძებენ, შაბათია.
- ჩამიკოცნე ორივე! გავიქეცი!
სუნამო დაისხა, „ნორკის შუბა“ შემოიცვა, ორი ჩანთა აიღო, კიბეები ჩაიარა და ქუჩას გაუყვა.
„ ბონიტა!“
„მახა!“ 
მიაძახეს ახალგაზრდებმა. 
„ბუენოს დიას, სინიორა!“
მზერა  გააყოლეს ასაკში შესულებმა. 
პასუხად  იღიმოდა, ბოლოს ფეშენებელური საცხოვრებელი კორპუსის სადარბაზოში გაუჩინარდა.
....................
-ოლა! - მხოლოდ ზრდილობის გამო  მიესალმა პაბლო კომბინიზონიან დამლაგებელს, რომელიც სადარბაზოს  გვიდა.
იგივე ქალი იყო. იმავე სუნამოს სურნელი ასდიოდა.