ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

                                                                                                            წინასიტყვაობა
რამდენიმე დღის წინ ინტერნეტი გამეთიშა. ეს ღამე მოხდა. მივიხედე, მოვიხედე და ყველა ცდუნება, რომელიც წერაში ხელს მიშლიდა გამქრალიყო. ხოდა მეც დავიწყე წერა და გამთენიისას დავამთავრე. მოკლედ, დიდი მადლობა კავკასუსს :) დასაშუმავებელია კიდევ და არ ვაპირებდი დადებას,მაგრამ საახალწლო თემატიკაა, აქტუალურია და თუ დადებაა ამ დროს უნდა დამედო. მოთხრობა უჩვეუოდ დიდი გამომივიდა. შეგიძლიათ გამოიზოგოთ. ოღონდ მთავარია 31 დეკემბრის საღამომდე, სანამ სუფრას მიუსხდებით წაკითხული გქონდეთ... მეეჭვება ვინმემ წაიკითხოთ, მაგრამ მე ვალდებული ვიყავი გამეფრთხილებინეთ.  ვინც ჩემს "შემოქმედებას" იცნობს დაახლოებით მიხვდება რა ელის. ვინც არა გეტყვით, რომ აბსურდული პროზაა. და ბოლოს, ამ მოთხრობას შეუძლია გარდაუვალი სიკვდილისგან გიხსნათ.

                                                                                                                                                                    "-კვერცხი უფრო ადრე გაჩნდა თუ ქათამი?
                                                                                                                                                                      -დინოზავრი." - კორვინუსი
                                                                                                              ბულიონის საძმო

რამდენიმე კვირიანი შინაპატიმრობის შემდეგ გარეთ გამოვედი. მანდარინის,ღვინის,ჯონჯოლის,ნაგვის,ასაფეთქებლების სუნი ერთმანეთში ირევა. ისეთი შეგრძნება მაქვს, თოთქოს ჩემს ტვინში ტელემარკეტის  ბლენდერია  ჩართული. მეჯიქ ბულეტი ჩემს აზრებს, ოცნებებს, მოგონებებს, ილუზიებს, რეალობას  თქვეფს,დღვებს და გამოდის  საზიზღრობის, უაზრობის იოგურტი. მახსენდება ჩემი ოთახი, იქ გატარებული უკანასკნელი ამაზრზენი კვირეები.
ღამე არ მეძინა. ინსომნია არ მტანჯავდა. არ დამეძინა იყო ჩემი მტკიცე გადაწყვეტილება. მე ძილის მეშინოდა. მეშინოდა,რომ როცა დავიძინებდი რაღაც მნიშვნელოვანი მოხდებოდა და ეს მნიშვნელოვანი რაღაც უბრალოდ, გულგრილად ჩამივლიდა.  არ ვიძინებდი, რადგან რაღაცას ველოდი. ველოდი კაკუნს კარზე, ზარს ტელეფონზე ან სკაიპზე, წერილს ელექტრონულ ფოსტაზე, მესიჯს ფეისბუკზე. ველოდი რომ ვიღაც მეტყოდა ჭეშმარიტებას, იმას თუ როგორ მუშაობს სამყარო, რა მისია მაკისრია, სად არის ჩემი ადგილი... თუ დავიძინებდი, შეიძლება იმ ვიღაცას დაერეკა, მე კი არ ვუპასუხებდი,შანს გავუშვებდი გამეგო ჭეშმარიტება. როგორც წესი დილის 6 საათამდე ვძლებდი ხოლმე, მერე კი ვითიშებოდი.სადღაც წავიკითხე, რომ უძილობა ტვინის უჯრედებს კლავდა, მეხსიერებას აქვეითებდა. მეც ვგრძნობდი როგორ მიჩლუნგდებოდა ტვინი, როგორ მავიწყდებოდა ნასწავლი, როგორ იშლებოდა მოგონებები, როგორ იზილებოდა ერთმანეთში სიზმარი და რეალობა.

ლოგინზე ვიწექი, მუცელზე ლეპტოპი მედო. ვუყურებდი ფილმებს და ვტიროდი; ვუყურებდი სერიალებს და ვტიროდი; ვყურებდი პორნოგრაფიას და ვტიროდო; ვეკონტაქტებოდი ათასნაირ იდიოტს და ვაკეთებდი უამრავ ისეთ ყლეობას, რასაც ლეპტოპით აკეთებენ ხოლმე. ზედიზედ გათენებული ღამეები; გულისამრევი ფილმები; აბსურდული სიზმრები; წოლისგან დაბეჟილი ტანი; ოფლი; ტკივილი; გულისრევა; გულისრევა ეკრანისგან, ადამიანებისგან, ერთფეროვნებისგან. ვდგებოდი მაშინ,როცა ფიზიოლოგიური მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება მსურდა. ძლივს ავადღლერზავდი საწოლს დაძაბუნებულ, გამოფიტულ სხეულს. წავლასლადებოდი ტუალეტში, უტიტაზის ფსკერზე მიმხმარ ფეკალიების ნარჩენებს შარდის ჭავლით ვფხეკდი - ასე ვერთობოდი. პერიოდულად სარკეშიც ვუყურებდი გაბურძგნულ სახეს.  ისევ ვწვებოდი. ვგრძნობდი სხეულის თითოეულ ნაწილს, თითოეულ ატომს. ვგრძნობდი იმიტომ რომ ჯოჯოხეთურად მტკიოდა. გულგაწვრილებული ველოდი ხოლმე ოთახის კარზე კაკუნს. დედა აკაკუნებდა  სამზე და ექსვზე. შემოდიოდა, თეფშს და წყლით სავსე ჭიქას იატაკზე დებდა. თეფშზე ტრადიციულად სამი ცალი კატლეტი იყო. დედის  მზერაში სიყვარული, სიბრალური, გაბრაზება, იმედგაცრუება იყო ერთმანეთში გადაზელილი. მე ველოდებოდი კაკუნს კარზე, არა იმიტომ რომ მშიოდა ან კატლეტი მიყვარდა, არა! უბრალოდ ეს გარდაუვალი იყო და მინდოდა, რაც შეიძლება მალე დაეკაკუნებინა დედას და რაც შეიძლება მალე შემეჭამა ეს დაწყევლილი სამი ცალი კატლეტი.

რაღაც მომენტში მივხდი, რომ კიდევ ერთი ასეთი დღე და მე აუცილებლად მოვკვდებოდი. ამიტომ დედის ტრადიციულ თხოვნაზე გარეთ გავსულიყავი, უყოყმანოდ დავთანხმდი. აი, მეც აქ ვარ - გარეთ. ფიქრიდან გამომარკვია ასაფეთქებლის ხმამ. არამზადა ბავშვების სეზონი პიკს უახლოვდება. ეს პატარა მეომრები, ტერორისტები, "საახალწლო რესპუბლიკის" მხედრები ყველა მხრიდან გესვრიან ასაფეთქებლებს. ქუჩები საბრძოლო ველად აქციეს, ადამიაებს ინტენსიური ცეცხლის ქვეშ უწევთ გადაადგილება. მეომრებს ძირითადად ჩინეთი ამარაგებს საბრძოლო მასალით. ვუყურებ მათ ეშმაკ, ცუღლუტ თვალებს, ვუყურებ მათ შემზარავ ღიმილს და მეც ვიღიმი. ვიღიმი, იმიტომ რომ ვიცი ჩინური ტყვია-წამლის უხარისხობის გამო რამდენიმე ამ მეომართაგანი დაიწვება, დაკარგავს თითებს, კიდურებს და მათი ეშმაკურად მოციმციმე ცუღლუტი თვალებიც სამუდამოდ ჩაქრება.

ყველგან სასაკლაოებია მოწყობილი. საითაც არ უნდა გაიხედო, დაინახავ შინაური ცხოველების მძორებს. გამხდარი ყასაბი გამეტებით იქნევს ნაჯახს. დრო ნელდება. ნაჯახი ნელა კვეთს ჰაერს, მისი ბასრი პირი ნელა აპობს გოჭის უსიცოცხლო ბეჭს. ხორცის ნაკუწები 360 გრადუსით იფრქვევა. რამდენიმე ნაკუწი ვენდეტას მიზნით ყასაბის თვალისკენ მიფრინავს. მათ შური უნდა იძიონ, უნდა დასაჯონ პირსისხლიანი მკვლელი. მაგრამ ეს უკანასკნელი თვალების დახუჭვას ასწრებს - ვენდეტა არ შედგა.
გოჭებისთვის, ქათმებისთვის, ინდაურებისთვს ახალი წელი განკითხვის დღეა. ჩვენ ადამიანები სწორედ ამ დღისთვის გენოციდს ვუწყობთ ამ არსებებს. მხოლოდ მათი მოკვლით არ ვკმაყოფილდებით. მათ გვამებს შეურაწუოფას ვაყენებთ, დავცინით... ინდაურში ვტენით ქათამს, ინდაურში შეტენილ ქათამაში ვტენით მწყერს, მწყერში ვტენით კვერცხს. ან სულაც საცივში ვაყვითავებთ საცოდავ არსებებს.  გოჭებს თონეში ვწვავთ, ზოგჯერ თავს ვაჭრით ან პირში ბოლოკს ვტენით. არც კი მინდა წარმოვიდგინო რას ფქრობენ ეს არსებები ჩვენზე, ადამიაებზე. ალბათ, ფსიქოპატ მანიაკებად გვთვლიან. აბა, საღ გონებაზე მყოფ არსებას შეუძლია ასეთი სისაძაგლეები ჩაიდინოს?!

სომალელი ბავშვივით შავი და დამცირებული თოვლი დნობას იწყებს. მე კი სატოლმე კომბოსტოს ვარჩევ. ჩემს გვერდზე ულვაშიანი მოხუცი კაცი დგას. ტყავის ძველი, გახუნებული ჩანთა ჩაუხუტებია და რაღაცას ებურტყუნება: ხომ დაგიჭირ; ჩემი გეგმა სრულყ; ყველაფერი ..მთავრდა; დაფქვა... სიტყვები ფრაგმენტულად მესმოდა. მოხუცისა და ჩანთის დიალოდგმა გამახალისა. კომბოსტოც შევარჩიე და სახლისკენ გავწიე.
ბაზრის ტერიტორიას ჯერ არ გავცილებივარ, რომ უკნიდან სასოწარკვეთილი ყვირილი მესმის : დაიჭირეეეეეეეეე, დაიჭირეეეეეეეეეეე!
მოვტრიალდი და ვხედავ : წინ მორბის ქათამი და მას მოსდეს ის ულვაშიანი  მოხუცი ჩანთით. ოღონდ ეს ჩანთა ამჯერად ცარიელია. კაცი ისევ მიყვირის - დაიჭირეეე! დრო შენელდა:  ქათამი:  კკ აა  კკ  აა კკ.  კაცი :  დაა    იი    ჭიიიიი    რეეე! 
მე გადავწვყვიტე არ ჩავრეოდი ამ საქმეში. დაე, თავად კაცს და ქათამს გადაეწყვიტათ ეს ამბავი. თან  ფრთოსან არსებებს ხელში ვერ ვიჭერ.
ქათამი გამისწორდა , თვალებში შემომხედა, მოუმატა სისწრაფეს და ჩამიქროლა.  მისი მზერა შემაძრწუნებელი იყო. ამ მზერაში დავინახე, რომ ის ყველაფერზე იყო წამსვლელი.  შემდეგ ეს მოხუციც მოვარდა ქოშინით, ზიზღით შემომხედა და მიყვირა: რატომ არ დაიჭირე??? შენ გესმის, რა ჩაიდინე??? 
თქვა ეს და მყისვე ქათამს დაედევნა. ამ უცნაურმა შემთხევავ ადამიანი-ობობა გამახსენა. მე- პიტერ პარკერმა დამნაშავე  ქათამი არ დავიჭირე, ვიფიქრე, რა ჩემი საქმეა-მეთქი. ის არამზადა დამნაშავე კი ბიძია ბენს მომიკლავს და მერე მთელი ცხოვრება სინანულში გავატარებ! იმ ქათამმა მართლა რომ მოკლას ბიძაჩემი... ამის წარმოდგენამ ხმამაღლა სიცილი დამაწყებინა.
ვჩერდები დახლთან, სადაც დაუდევრადაა გაშილილი მეორადი წიგნები. ვიღებ აიზეკ აზომოვის „მე, რობოტს“, ვფურცლავ და თავის ადგილზე ვაბრუნებ. მის გვერდზე დევს თხელი,პატივაყრილი წიგნი სახელწოდებით - თიხის ფირფიტები. ფაქიზად ვიღებ ხელში, ვათვალიერებ და თან საჭიროზე უფრო ხმამაღლა ვეკითხები გამყიდველს :
-გილგამეში წერია აქ?
-რა?
-გილგამეშის ეპოსი შედის?
-მინევიაში ნაპოვნი თიხის ფირფიტებია.
-ეგ ნინევია არაა?
-კი მინევიაში იპოვნეს.
-კაი.- წიგნი დახლზე დავდე და თვალების ცეცება განვაგრძე. მერე უცებ აზრმა გამიელვა თავში. თავი ავწიე, კითხვა დავაპირე, წამით თავი შევიკავე და მეორე წამს მაინც გავრისკე:
-რომელი წიგნით ამაყობთ ყველაზე მეტად?- ვიღიმი.
-რა?-(შიგხომარაგაქვს სახით)
-რომელი წიგნით ამაყობთ რა?
-მე არ ვამაყობ წიგნებით, მე მათ ვყიდი.
-ჰაჰ, ცუდად დაგისვით კითხვა,იმის თქმა მინდოდა, რომელი წიგნი გაქვთ ყველაზე იშვიათი,  ძვირფასი?
გამყიდველმა მზაკვრულად ჩაიღიმა და რაღაც ორი საუკუნის წინ დაბეჭდილი რუსული ენციკლოპედია მანახა.
მეც ნაძალადევი ღიმილითა და ყალბი ინტერესით შევუდექი წიგნის თვალიერებას. თან გონებაში მატრაკვეცა ჩემს თავს ვლანძღავდი - რა ჯანდაბა მინდოდა?!
უცებ ვამჩნევ პატარა წიგნს. ყდით თუ ვიმსჯელებთ ახალი გამოცემული უდნა იყოს. წიგნის სახელია „ყველაფერი ქოშინის შესახებ“. არა, მაინც რა მანიაკი უნდა იყო,რომ დაწერო წიგნი „ყველაფერი ქოშინის შესახებ“; რა გარყვნილი უნდა იყო, რომ ეს დაბეჭდო; რა არამზადა უნდა იყო,რომ ეს წიგნი იყიდო და რა მანიაკალური დეპრესიით შეპყრობილი  უნდა იყო,რომ ეს წაიკითხო. მე ამ შემთხვევაში არამზადა ვიქნები, რადგან ამ წიგნის ყიდვას ვაპირებ. ოღონდ არ იფიქროთ, რომ ეს ჩემთვის მინდა, არა! მალე ჩემი ძმაკაცის დაბადებისდღე მოდის... ჩვენ კი ტრადიცია გვაქვს - ერთმანეთს ყველაზე უსარგებლო ნივთებს ვჩუქნით. ერთმანეთს უკვე ვაჩუქეთ: გასაღები,რომელიც არაფერს არ აღებს, არც ქოქავს;  ვაჟას შემოქმედება პოლონურად; ძაბრი; ლოცვათა კრებული სახელწოდებით „დედის ლოცვანი“  და სხვ. შემდეგი საჩუქარი იქნება ეს  წიგნი, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე უსარგებლოა, ყველაზე უინტერესოა. მოკლედ, ამ წიგნის ჩუქება ჩემი მხრიდან მაღალი კლასის იუმორის მორიგ გამოვლინებად მოინათლება და მეც კიდევ ერთხელ მოვიპოვებ საქვეყნო აღიარებას.
საფულე ვიშიშვლე და ორლარიანის ძებნას შევუდექი.
-შენ იცი,რომ შემთხვევით არაფერი ხდება?-ყურთან ახლოს მითხრა ვიღაცამ. შეშინებული სწაფად შემოვტრიალდი და ის ჩანთასთან მოლაპარაკე ულვაშიანი მოხუცი კაცი შემრჩა ხელში.  ოღონდ ჩანთა ამდჯერად გაბერილი იყო,რაც იმაზე მიანიშნებდა,რომ შიგ რაღაც იყო.
-რა გნებავთ, მოხუცო კაცო, რა არაფერი, რა შემთხვევით?
-ბედისწერის გჯერა?- ეშმაკურად მიღიმის
-ადამიანი თავადაა საკუთარი ბედის მწერალი...-ჰაეროვნად წარმოვთქვი მე.
-ნუ მეუბნები ვიღაცის სიტყვებს, ნუ მეუბნები ვიღაცის აზრებს. შენ თვითონ იაზოვნე, ბიჭული.
-ჯერ ერთი მე არ ვარ თქვენი ბიჭული და მეორეც - უკვე თავი მომაბეზრეთ! თქვენი დრო არ მაქვს!- მკვახედ ვუთხარი მე.
-დრო ფულია...
-რა?
-დრო ფულია, ფული.
-და მერე რა? მოიცაა, და თქვენ რატომ ლაპარაკობთ სხვისი სიტყვებით, ეს თქვენი სიტყვებია??
-კი ჩემი სიტყვებია.
-როგორაა თქვენი სიტყვები? ვიღაც ამერიკელმა თქვა! ფრანკლინმა თუ ჯეიმს ფრანკომ.
-ის რომ მათ თქვეს არ ნიშნავს, რომ ჩემი მოფიქრებული არაა.
-კაი ჯანდაბას თქვენი თავი, ან რატომ გედავები? კარგად იყავით რა!
-მოიცა, ტყუილად კი არ მითქვას დრო ფულია-მეთქი. შენ ხო მითხარი დროს მაკარგვინებო, ხოდა მზად ვარ დიდი ფული გადაგიხადო. სულ რამდენიმე საათი მაჩუქე შენი დროისა და დიდ ფულს მოგცემ. ხო და კიდე იმნაირი არ გეგონო.
-უკაცრავად, თქვენ გენდალფი ხართ? მთხოვთ, გნომებს გავყვე ერებორში,რომელსაც დიადი დრაკონი სმაუგი დაჰპატრონებია. მე მას არკინსტონი უნდა მოვპარო და თორინს გადავცე, რათა ერებორის ძლევამოსილი სამეფო აღადგინოს?
-არა.
-მაშინ დიდი მადლობა შემოთავაზებისთვის, მაგრამ არ ვაპირებ თქვენთან საქმის დაჭერას.
-80 ლარი.- თვითკმაყოფილი სახით თქვა მან.
-რა?
-80.
-ესაა თქვენი დიდი ფული?- დამცინავი სახით.
-3000 ლარი.
-რა?? 80 ლარი და უცებ 3000? რატომ ასეთი გრადიოზული ნახტომი?
-დრო არ ითმენს, 3000  ლარი და მომყევი!- თქვა და გატრიალდა.
მე რამდენიმე წამი ასე გაშეშებული ვიდექი და ვფიქრობდი, მერე მოხუცს დავედევნე.
მოხუცის კვალობაზე ძალიან სწრაფად მიდიოდა, მოხუცის კვლობაზე კი არა ძალიან სწრაფად მიდიოდა. უკან მივსდევდი და ვცდილობდი გავსწორებოდი. წამით შეყოვნდა და მეც დავეწიე. ხელის გულები მუხლებზე დავაყრდნე და რამდენჯერმე ღრმად ჩავისუნთქე. საშინლად ვქოშინებდი და ამ ქოშინზე გამახსენდა რომ, პარკში კომოსტოსთან ერთად მაქვს წიგნი- „ყველაფერი ქოშინის შესახებ“.
ფიქრიდან მოხუცმა გამომარკვია, მომყევიო. მეც შევყევი სადარბაზოში, ლიფტით ავედით მეხუთე სართულზე.  ჯიბიდან გასაღებების მოზრდილი ასხმა ამოიღო, საჭირო გასაღები მოძებნა და სახლში შევედით.
სკლინტის სუნი იდგა, იატაკი ქათმის ბუმბულებით იყო მოფენილი, ჰაერშიც ბუმბულები დაფრინავდნენ.
უსიამოვნო სუნისაგან დაჯღანული სახით ვკითხე:
-რა გინდათ რომ გავაკეთო, რაში მიხდი 3000 ლარს?
-წერაში!-თქვა და სქელი რვეული მომაჩეჩა ხელში.
-ერთი წუთით რა წერაში? რა უნდა დავწერო? არ მეხერხება წერა, არ შემიძლია!
-უნდა დაწერო ის, რასაც იხილავ. ჩემი ღვაწლი უნდა აღწერო. შემდეგმა თაობებმა უნდა იცოდნენ ეს ამბავი, უნდა იცოდნენ ვინ ვიყავი მე და რას შევწირე მთელი ჩემი ცხოვრება.
- მერე რომელი გიორგი მერჩულე მე მნახეთ?! ისე  რას შეწირეთ მთელი თქვენი ცხოვრება?
-რას შევწირე? (წარბის დაქაჩვა)რას და მომავალს, მომავალს შევწირე!- თქვა, ფანჯრას მიუახლოვდა და მზრუნველი მზერა სტყორცნა  ეზოში მოთამაშე ბავშვებს.
-და რაში გამოიხატეა თქვენი ღვაწლი, რას აკეთებთ?
-ახლავე ნახავ.
გასაღებით გააღო ოთახის კარი და მანიშნა სრაფად შემოდიო, ტყავის ჩანთაც შეიტანა.
ყველაფერს ველოდი გარდა იმისა,რაც ვნახე. სამი ნახევრადგაპუტული, გასისხლიანებული ქათამი იყო მიკრული რაღაც საწამებელ დაზგაზე.
-აი, ახალი მეგობარიც მოგიყვანეთ, თქვენ მას ძალიან კარგად იცნობთ.- ხითხითით თქვა მოხუცმა. ჩანთიდან ქათამი ამოიყვანა და თანამოძეების გვერდით მიაბა.
- რა ჯანდაბა ხდება აქ? ესაა თქვენი ღვაწლი? ქათმების წამებაა თქვენი ღვაწლი? ამით აპირებთ მომავლის გადარჩენას? არა, რა ყლე ვარ, ღმერთო!თქვენ  როგორ გამოგყევით! პირველივე შეხედვით გეტყობათ, რომ ვიღაც ავადმყოფი მანიაკი ხართ. მე მივდივარ აქედან! -ვთქვი და კარისკენ გავიწიე. მოხუცი ჩემსადა კარს შორის ჩადგა.
-გამიშვი!
-არ გაგიშვებ!
-რას მიზამ, მეც ამ ქათმებივით გამაკრავ??
-არა, უბრალოდ ყველაფერს აგიხსნი. მესმის, როგორი რთულია გაიგო ეს ყველაფერი. შენი აღშფოთებაც ფრიად ლოგიკურია. მაგრამ მომეცი შანსი, რომ ყველაფერი აგიხსნა.
-გისმენ!-უკმაყოფილო სახით ვთქვი მე.
-შენ იცი ადამიანებამდე, რა იყო გაბატონებული სახეობა დედამიწაზე?
-არ ვიცი, მაიმუნები?
-უფრო ადრე, ძუძუმწოვრებამდე.
-დინოზავრები, მერე?
-რა მოუვიდათ დინოზავრებს იცი?
-გადაშენდნენ.
-სრულად განადგურდნენ დინოზავრები?
-რა შუაშია, რაებს მალაპარაკებ??
-გთხოვ მიპასუხე...
-სადღაც წავიკითხე, რომ ფრინველები დინოზავრების შთამომავლები არიან.
-აი, ჩვენ სათქმელსაც მივუახლოვდით... - ჩაიქირქილა მოხუცმა.
-რა სათქმელს? არაფერი მესმის!
-რას და ქათმები დიზოზავრები არიან, მათი სახეცვლილი მემკვიდრეები.
-და მერე რა? აი, მერე რა??
-მერე ის, ჩემო ახალგაზრდა მეგობარო, რომ ქათმები მტრები არიან, კაცობრიობის მტრები! გეგმა აქვთ, ჩვენი განადგურება სურთ!
-რა ბოდვაა! ამ უტვინო არსებებს არაფერი არ უნდათ საკენკის გარდა, ან ჩვენი განადგურება რა ჯანდაბად სჭირდებათ ?
- მართლა ასე ფიქრობ, რომ უტვინოები არიან? რამდენი მილიონი წლით თარიღდება უძველესი ადამიანის წინაპრის ძვლები იცი?
- რავიცი რამდენიმე მილიონი წლით , მგონი სადღაც  7.
- და იცი რომ  სტეგოზავრიდან ტირანოზავრამდე უფრო მეტი დროა, ვიდრე ტირანოზავრდან ჩვენამდე? სტეგოზავრი 150 მილიონი წლის წინ ცხოვრობდა, ტირანოზავრი კი 66 მილიონი წლის წინ.  იცი რამდენი მილიონი წელი განაგებდნენ დინოზავრები ამ პლანეტას? გიპასუხებ, 245 მილიონი წლის წინ გამოჩნდნენ და 65 მილიონი წლის წინ დამთავრდა მათი ჰეგემონია. თუ იმ აფრიკის მაიმუნს 7 მილიონი წელი დასჭირდა გამხდარიყო დღევანდელი ადამიანი, წარმოგიდგენია  180 წლიანი  ევოლუცია განვითარების რა ეტაპზე აიყვანდა დინოზავრებს?  თუ გგონია, რომ მარტო ადამიანები ვითარდებიან? გამოდიან ვიღაც იდიოტი მეცნიერები და ამბობენ: დინოზავრები ჩვეულებრივი მხეცები იყვნენ, თავიანთი ცხოველური ინსტინქტებით, მხოლოდ ჭამაზე და გამრავლებაზე ფიქრობდნენ, ლაპარაკი არ შეეძლოთ...
და ვის სჭირდება შენი ლაპარაკი?! ჩვენ ადამიანები ამპარტავნები,ეგოისტები ვართ, ყველაფერს ჩვენი გადმოსახედიდან , ჩვენს ჭრილში აღვიქვამთ. კომუნიკაციის ეს მეთოდი, რომელსაც ჩვენ ვფლობთ ყველაზე მაღალი და განვითარეული გვგონია. და არ ვუშვებთ იმას, რომ სიტყვიერ კომუნიკაციაზე უფრო განვითარებული და დახვეწილი კომუნიკაცია შეიძლება არსებობდეს.  დინოზავრებს სწორედ ასეთი კომუნიკაცია ჰქონდათ. არ იყო საჭირო, რომ სიტყვები ეთქვათ, კილომეტრების სიშორეზეც შეეძლოთ ინფორმაციის გადაცემა.  არა, ჩვენ ადამიანები იდიოტები ვართ: დინოზავრებმა ვერ გამოიგონეს ტელეფონი,ამიტომ ისინი არიან უტვინოები.  არა, უბრალოდ მათ არ სჭირდებოდათ ეს დედამოტყნული ტელეფონი, ტვინში ჰქონდათ მათ ტელეფონები, გესმის? ანდა სიცოცხლეს რომ ეძებენ დედამიწის ფარგლებს გარეთ და ამბობენ სიცოცხლისთვის საჭიროა ჟანგბადი , წყალი, ატმოსფერო, ზომიერი ტეპერატურა... ეგ დედამიწაზე სიცოცხლისთვისაა საჭირო, შე დედა მოტყნულო, რა იცი იქნებ უცხოპლანეტელ არსებას თხევადი მეთანის ზღვაში შეუძლია სიცოცხლე? ჰა, რა იცი, შე დედამოტყნული, რა იცი??-შეჰყვირა მოხუცმა, გულზე ხელი მიიჭირა, სახე დაჯღანა და წაბარბაცდა. მოვასწარი და ხელი დავუჭირე, სკამზე დავსვი. მანიშნა პატარა მაგიდისკენ, სადაც ბოთლით წყალი იდგა. ორი ყლუპი მოსვა, ღრმად ამოისუნთქა და მშვიდი, ნეტარი სახე მიიღო.
-მოხუცო, ანუ როგორც გავიგე ქათმები დინოზავრები არიან და კაცობრიობის განადგურება უნდათ?
-ბინგო!
-რა ბინგო?
-როცა ტოჩკაში არტყამენ ასე ამბობენ ხოლმე, პროფესორმა ჩარლზმა შემაჩვია,ჰაჰ.
-რის საფუძველზე ამტკიცებთ ამას, რომ ქათმებს ჩვენი განადგურება უნდათ?
-ბულიონის საძმო გაგიგია?
-არა. რა ბულიონის საძმო?
-ვერც გაიგებდი,ჰაჰ. ბულიონის საძმო უძველესია, მე მისი უკანასკნელი წარმომადგენელი ვარ, არა გატყუებ კიდევ არის ერთი... მოკლედ ეს საძმო ძალიან დიდი ხნის წინ შეიქმნა იმისთვის, რომ ებრძოლა და არ დაეშვა კაცობრიობის განადგურება, არ დაეშვა დინოზავრების ხელმეორედ აღზევება.  ვიცი, ბევრ რამეს ისევ ვერ ხვდები, ამიტომ ქრონოლოგიურად შევეცდები მოგიყვე.
როცა ჩამოვარდა გიგანტური ასტეროდი ყველაფერი მაშინ დაიწყო. მისმა დაცემამ გამოიწვია იმხელა აფეთქება, რომ რამდენი ატომური ბომბიც ახლა არსებობს და რამდენსაც მომავალში გააკეთებენ, ყველა რომ შეკრიბო და ააფეთქო, მასთან მაინც ვერ მივა.დაცემის ადგილზე იყო დაახლოებით 5  მილიონი ატომური ბომბის  ეკვივალენტი აფეთქება.  დინოზავრები, რომლებიც დაცემის რეგიონში ცხოვრობდნენ წამიერად მოკვდნენ. ცუნამებმა, მიწისძვრამ უფრო მეტი დინოზავრი იმსხვერპლა. ყველა ვულკანი გააქტიურდა. ფერფლი, მტვერი ატმოსფეროში ავარდა და მზის სინათლე დაფარა. დედამიწაზე ნამდვილი წყვდიადი გამეფდა.ეპიცენტრისგან მოშორებით მყოფლი დინოზავრები კვდებოდნენ სიცხისგან, შიმშილისგან, მომწალავი აირების შესუნთქვისგან.  დინოზავრების მოდგმა, მათი სახეობა გადაშენების რეალური საფრთხის პირისპირ აღმოჩნდა. საჭირო იყო მოეფიქრებინათ რაღაც...  შედარებით დიდი ზომის დინოზავრებმა, რომლებსაც გადაშენების უფრო დიდი საფრთხე ემუქრებოდათ გასაიდუმლოებულ მღვიმეებს შეაფარეს თავი. ეს მღვიმეები შედარებით უსაფრთხო რეგიონებში მდებარეობდნენ. დინოზავრები  მეზოზავრის ბულიონში ჩაწვნენ. იცი, რა შეუძლია მეზოზავრის ბულიონს? შეგიძლია ჩაწვე და მილიონობით წელი იძინო, არც ბერდები არც არაფერი. მაგრამ გაღვიძება რთული ამბავია. შედარებით პატარა დინოზავრებმა მოახერხეს თავიანთი გენეტიკის მოდიფიკაცია  და გახდნენ ფრინველები, ქათმები. ჰო, ქათმები! და მათ უმნიშვნელოვანესი მისია აქვთ - გააღვიძონ მეზოზავრის ბულიონში მიძინებული დინოზავრების არმია. ამას თუ გააკეთებენ დაიწყება საშინელი ომი, სადაც დავმარცხდებით, კაცობრიობა დამარცხდება!
-კაი რა, მოხუცო, როგორ დამარცხდება კაცობრიობა. დინოზავრები არიან რა, ჩვენ იარაღები გვაქვს,  ბომბები, ავიაცია.- ირონიული ტონით ვუთხარი მე.
-ისინი დიდები და ბევრნი არიან, სწრაფად მრავლდებიან. მათ ჩვენი ტყვიები ვერაფერს დააკლებს. გარდა ამისა, ბულიონში სძინავთ ისეთი სახეობის დინოზავრებს, რომლეთა წარმოდგენაც კი შეუძლბელია. მათთან შედარებით გოძილა საყვარელი არსებაა. მათ საოცარი შესაძლებლობები აქვთ.
-კაი,კაი, დავუშვათ მასეა და ქათმებმა როგორ უდნა გააღვიძონ?- დამცინავი სახით.
-ხომ გითხარი,რომ მათი გაღვიძება რთულია-მეთქი. რჩეულის ბულიონია საჭირო, რომლის დაბადებაც ნაწინასწარმეტყველებია. რჩეული  ბულიონს თუ ჩაასხამენ მეზოზავრის ბულიონში დინოზავრების არმია გაიღვიძებს და დაიწყება ჩვენი დასასრული.
-და სადაა ეს რჩეული?
- საზოგადოება „ბულიონის საძმო“ სწორედ ამიტომ შეიქმნა- ეპოვა და გაენადგურებინა რჩეული.
ყველა ეპოქის ადამიანებს ეგონათ,რომ სწორედ მათ დროს დაიბადებოდა რჩეული. მათ ეძებდნენ, უზარმაზარი რაოდენობის ქათმებს წყვეტდნენ, მაგრამ მათგან რჩეული არცერთი არ იყო.  თვით თემურლენგის უზენაესი მიზანიც ეს იყო. მას ყველა სისხლნიან, სასტიკ დამპყრობლად მიიჩნევს. მე კი ვიცი, რომ ის კაცობრიობისთვის იბრძოდა. როგორ გგონია, რატომ შემოგვესია 8-ჯერ ? არ დამიწყო ახლა თოხთამიშის გამოო, ჩრდილოეთის გასასვლელების გამოო და ასე შემდეგ. თემურლენგი დინოზავრების საიდუმლო სამყოფელს ეძებდა, რომ ცეცხლისთვის მიეცა. ის ეძებდა რჩეულს, რომ ყინწი გაეძვრო მისთვის.  სამწუხაროდ ქართველები  მას ამაში ხელს უშლიდნენ. არ ვიცი რატომ, შეიძლება უგუნურებით იყო ეს გამოწვეული, ან ქათმებმა მოისყიდეს!  იმედია პირველია ჭეშმარიტება, თორემ იმის წარმოდგენაც არ მინდა, რომ ჩვენმა მეფემ ადამიანის მოდგმა ოქროზე გაყიდა. მოკლედ, თემურლენგმა ბევრჯერ გადაატრიალა ყველაფერი, მაგრამ ვერაფერი იპოვა.
მე მთელი ჩემი ცხოვრება ბულიონის საძნმოს ისტორიაში, დოკუმენტებში ვიქექებოდი, ვცდილობდი ეს თავსატეხი ამომეხსნა. მაგრამ უფრო მეტი ინფორმაცია მჭირდებოდა. ამისათვის ჩემს სტუდენტობის მეგობარს პროფესორ ჩარლზ ჯერარდს  მივმართე. ჩარლზი იმ ხანად ტამპლიერებზე წერდა წიგნს. როგორღაც მოახერხა და ვატიკანის საცავებში შესვლის ნება მოიპოვა. სწორედ ის იყო, რაც მჭირდებოდა. მოტყუებით შევთავაზე დამხარება ტამლიერებზე წიგნის დაწერაში, რეალური მიზანი კი , რა თქმა უნდა, ვატიკანის საცავში შეღწევა იყო, სადაც შესაძლოა რაიმე დოკუმენტი მენახა დინოზავრებზე ან ბულიონის საძმოზე.
ასეც მოხდა, საცავის ერთ ბნელ რიგში ვიპოვე გერმანელი მისიონერის ჩანაწერები, სადაც ის დაუჯერებელ რაღაცას ამბობდა. ხშირად შემპარვია ეჭვი ყველაფერში. ხშირად მიფიქრია, რომ გავგიჟდი, რომ ეს ყველაფერი უაზრობა და დროის კარგვაა, მაგრამ ამ დოკუმენტმა დაამტკიცა რომ გიჟი არ ვარ. მისიონერს აღწერილი ჰქონდა ბულიონის საძმოს ერთ-ერთი წევრის მიერ ქათმის წამების შემთხვევა. წამების შედეგად ქათამი გატეხილა და ყველაფერი უთქვამს. მათი გეგმა, მიზანი... ყველაფერი დაფქვა. შენ წარმოიდგინე ისიც უთქვამს, როდის დაიბადება ნამდვილი რჩეული. და აბა გამოიცანი როდის? 2015 წლის 25 დეკემბერს.
-მოხუცო, დღეს 29 დეკემბერია , ანუ უკვე დაიბადა რჩეული და შეიძლება ამ წამს მისი ბულიონიც თუხთუხებს.
-მართალია, დრო ძალიან ცოტა გვაქვს, უბრალოდ უნდა ამეხსნა შენთვის ყველაფერი. ახლა კი დროა ეს ვაჟბატონი გამოვტეხოთ, მან ყველაფერი იცის.
-სიგიჟეა!
-შენ ისევ არ გჯერა? ამდენი ტყუილად მალაპარაკე?
-შენ დაიჯერებდი,მოხუცო?
-ცოტა მადროვე და ყველაფერს საკუთარი თვალით ნახავ!
საწამებელ დაზგაზე ახლადგაკრულ მამალს მიუახლოვდა მოხუცი.
-გამარჯობა, მარკუს, ჩემთვის არაფერი გაქვს სათქმელი?
-კაკ კაკ კაააკ კკკაააკ.
-მარტივად არაფერს მეტყვი ხომ, მარკუს, ამის იმედი არც მქონდა. - მზაკვრულად გაიღიმა მოხუცმა და ბღუჯა ბუმბული ამოაწიწკნა მამლს.
საბრალო ფრინველი გულისწამღებად აკაკანდა.
-კარგი რა, მოხუცო, ქათამია ჩვეულებრივი, რატო აწამებ? ცოდოა!
-მაცადე და ნახავ ცოდოა თუ არა!
მოხუცმა მაგიდიდან სკალპელი აიღო და ბიბილო მოათალა მარკუსს.
მამალმა სასოწარკვეთილი კაკანი მორთო.
-ამის ყურება არ შემიძლია, ავადმყოფი ხარ ვიღაცა ხარ! დაანებე თავი საწყალ არსებას, შე ავადმყოფო!
-ეჰ, ბიჭული, შენ არაფერი არ გესმის! ტყუილად მალაპარაკე ამდენი! შენც ჩვეულებრივი გამოჩერჩეტებული ადამიანი ხარ, რომელიც ვერაფერს ვერ ხედავს, ვერაფერს ვერ ამჩნევს. ერთი უბადრუკი არსება ხარ, უბადრუკი ცხოვრება გაქვს და რომ მოკვდები ისე გაქრები, თითქოს არც არასოდეს არსებობდი, წაიშლები გესმის? მე კი შენ შემოგთავაზე მიზანი, უზენაესი მიზანი. ეს მიზანი მისცემდა შენს უბადრუკ ცხოვრებას აზრს, მაგრამ შენ ეს არ გინდა. შენ შენი საზიზღარი და გულისამრევი ცხოვრება გიყვარს. შეგიძლია წახვიდე, არ მჭირდები, გაეთრიე!-თქვა ეს და მეორე დაზგიდან ცოცხალი,მაგრამ გაპუტული დედალი ჩამოხსნა და დიდ მიკროტალღურ ღუმელში შესვა.
მე თან მოხუცის სიტყვები მომხვდა გულში და თან მაინტერესებდა რას აპირებდა ეს მანიაკი.
-აბა, მარკუს, არც ახლა იტყვი არაფერს? დაუშვებ, რომ შენი თანამოძმე ცოცხლად შევბრაწო? თქვა ეს მოხუცმა და მიკროტალღური ღუმელი ჩართო, დედალი ფართხალებდა და არაამქვეყნიურ ხმებს გამოსცემდა.
-მარკუსს, გელოდებიი!- ღიმილით ამბობდა მოხუცი. მან სიმძლავრეს უმატა, ჟადა დ’არკის კანი დაიბრაწა, მერე გაიბერა და გასკდა. მიკროტალღური ღუმელის შუშის კარები სისაძაგლით დაიფარა.
მოხუცმა  კარი გახსნა. ის სისაძაგლე, რაც შიგ იყო ძირს გადმოაგდო. მარკუსი ჩამოხსნა დაზგიდან, ღუმეში შესვა და შუშის კარი მიუხურა. მოხუცის თითი ტემპერატურის ღილაკს შეეხო, როცა ამ დროს მარკუსმა დაიწივლა - საკმარისია!!!
მე ერთ ადგილზე გავშვრი, საკუთარ თვალებს და ყურებს ვერ ვუჯერებდი რაც ვნახე და მოვისმინე.
-უი, შენ არ წასულხარ ბიჭული?- ირონიულად მომმართა მოხუცმა. - რატომ არ მიდიხარ, მე ხომ ერთ შეშლილი მოხუცი ვარ!
-ეს რა ჯანდაბა იყო?- აღმომხდა მე
-ეს ის იყო, რასაც ამდენი ხანია გეუბნები! ახლა კი გადაწყვიტე მიდიხარ თუ რჩები? ოჰ, რა აბსურდული კითხვაა, რა თქმა უნდა, რჩები! - თქვა ისე, რომ არც მოუხედავს ჩემთვის.
ღუმელის კარი გამოხსნა.
-ოჰ, მარკუს ბატონო, მოხვედით საუბრის ხასიათზე?
-სხვა გზა არ დამიტოვეთ...- დაიკრიახა მარკუსმა.- ვხედავ, მეწყვილე შეგიძენიათ. ყმაწვილო, სანამ  დროა წადი აქედან, თორემ ამ მანიაკის გადამკიდე ცუდი დღე გელის.
- ბიჭს თავი დაანებე, აჯობებს თქვენს გეგმაზე და რჩეულის ბულიონზე ილაპარაკო? დაიბადა უკვე რჩეული??
-ეჰ, ჩემო ვიქტორ, მთელი ცხოვრება ბულიონის საძმოს მიუძღვენი, მთელი ცხოვრებაა ჩვენ დაგვსდევ და მაინც არაფერი არ იცი!- სიცილით თქვა მარკუსმა.
-რას გულისხმობ?
-რჩეულის დაბადება ეს უბრალოდ სიმბოლოა, შელამაზებაა. ჩვენ უბრალოდ მილიონობით წლები ვმუშაობთ იმ ნივთიერების შექმნაზე, რომელიც მეზოზავრის ბულიონში მიძინებულ ჩვენს თანამოძმეებს გააღვიძებს. დღევანდელი ტექნოლოგიების წყალობით უკვე შეგვიძლია ამ ნივთიერების შექმნა. მეზოზავრის გენები უნდა შევიყვანოთ ქათმისაში და ამ ქათმის კვერცხიდან გამოჩეკილი წიწილია რჩეული. მისი ბულიონი კი ის ნივთიერება, რომელიც ჩვენს ძმებს გააღვიძებს.
- უკაცრავად, მაგრამ ამდენი ხანი რატო დასჭირდა, ქათამში მეზოზავრს გენების შეყვანას? და კიდევ, ვიქტორმა რომ  ნახა ვატიკანის საცავში წინასწარტმეტყველება, რჩეული 2015 წლის 25 დეკემბერს დაიბადებაო?- ჩავერიე მე.
-შენ რა გგონია, რომ ის ასტეროიდი შემთხვევით ჩამოვარდა? არა, მათ დინოზავრების მიზანმიმართული დევნა დაიწყეს. ჩვენი ჰეგემონიის დამხობის შემდეგ, ისინი განაგებდენენ მიწას. ჩვენ რჩეულის ბულიონისთვის არ გვეცალა, თავის გადასარჩენად ვიბრძოდით, მიწისქვეშ ვიმალებოდით. ჩვენი მიღწევები, ცოდნა,  ცივილიზაცია სრულად განადგურდა. მერე მათ ძუძუმწოვრების ერთი სახეობა გამოარჩიეს. გენეტიკური მოდიფიკააციის შედეგად შექმნეს არსება, რომელიც ელვის სისწრაფით მოედო დედამიწას. ეს არსებები თქვენ ხართ, ადამიანები. თავდაპირველად ადამიანი შექმნეს როგორც მონა, მსახური, მუშა. მაგრამ მერე და მერე შედარებით გათავისუფლდით. რამდენიმე ათასწლეულია მათ თავი დაგანებეს, გაფრიდნენ. ადამიანთა ცივილიზაცია განვითარებას განაგრძნობდა. ჩვენც ვიხელთეთ დრო და ეს ათასწლეულები მოვუნდით დაკარგული ცოდნის აღდგენას, დაკარგული მიზნების და ოცნებების გახსენებას. და ამდენი წვალების შემდეგ მიზანს მივაღწიეთ. სულ მალე ისევ ჩვენ გავბატოდებით დედამიწაზე და თქვენ საბრალო არსებებო ვეღარავინ დაგეხმარებათ.  რაც შეეხება წინასწარმეტყველებას, ჩვენმა უხუცესმა ეს თარიღი მიახლოებით თქვა,  დაფიქრდა თუ რამდენი ხანი დაგვჭირდებოდა ბულიონის შესაქმნელად. წინასწარმეტყველებას დიდი ძალა აქვს,  კონკრეტული თარიღი უსაზღვრო იმედს უნერგავდა ჩვენს ჩაგრულ მოდგმას.  ბულიონის დამზადება უკვე კარგა ხანია ვიცით, უბრალოდ ვამთხვევთ ამ თარიღს.
-ვინ ისინი? ვინ არიან ისინი?
- თქვენ მათ ღმერთებს ეძახით, სინამდვილეში კი  მილიონობით წლის წინ  დედამიწაზე მოფრენილი უცხო  ცივილიზაციის წარმომადგენლები იყვნენ. თქვენ მათი პროექტი ხართ. დინოზავრებთან საერთო ენა ვერ გამონახეს და ასე ვერაგულად მოგვიცილეს ჩვენი მიწიდან. ეს მიწა ჩვენია, ჩვენი! ადამიანებს ყველაფერი თქვენი გგონიათ, თქვე უცხოპლანეტელების ნაბიჭვრებო! მე რაც არ უნდა მათქმევინოთ, მოსახდენი მაინც მოხდება, ამას ვერავინ ვერ შეაჩერებს! სამართლიანობა აღდგება, ღორებო!- თქვა და გადმოაფურთხა მარკუსმა.
მოხუცმა მარკუსი ღუმელში შეაბრუნა და დაბალ ტემპერატურაზე ჩართო.
-ეს ზღაპრები სხვას მოუყევი! სანამ ბუშტივით გაბერილხარ დროზე თქვი სიმართლე!
-სიმართე გითხარით, გეფიცებით!- წიოდა ღუმეში მყოფი მარკუსი.
-თქვენ გეგმაზე მოყევი დეტალურად, - თქვა ვიქტორმა და ტემპერატურას მოუმატა.
-მოგიყვები, მოგიყვები!- დაიკაკანა მარკუსმა.
ღუმელის კარი ისევ გაიღო.
-გისმენ, თქვი მარკუს!
- ფართომასშტაბიანი ოპერაცია მზადდება. ამ ოპერაციას ქვია „საცივის ღამე“. ყველა ქათამი თუ ინდაური, რომელსაც საასალწლოდ დაკლავენ მოწამლული იქნება. დაკვლამდე საწამლავს დალევენ, რომელიც მათზე არ მოქმედებს, ეს საწამლავი ადამიანს კლავს. საღამოს თორმეტზე, როცა ყველა მიუჯდება სუფრას და საცივს დააგემოვნებს  5 წუთში მოკვდება!
- ეს რა მარტო საქართველოზეა გათვლილი, სხვა ქვეყნებში ხომ არ აქვთ საცივი.
-საცივი არ აქვთ, მაგრამ ფრინველს ხომ ჭამენ? თან საქართვეოდან იწყება რევოლუცია, აქაა ყველაზე დიდი დინოზავრების არმია მიძინებული. ოღონდ არ ვიცი სად, მართალს გეუბნებით არ ვიცი!
-არწივები არიან სათავეში?-ვკითხე მე.
-არა, რა სისულელეა! არწივები უინტელექტო  არსებები არიან. ისინი ქათმებს გვემორჩილებიან. ამ რევოლუციის ტვინი ჩვენ ვართ.მესმის, ძალიან რთულია, წარმოიდგინო, რომ ეს ერთი შეხედვით უტვინო, სასაცილო არსებები რევოლუციონისტები არიან. ჩვენი გენიალურობაც ამაშია... სულელის, უტვინოს იმიჯს ათასწლეულებია ვირგებთ, თქვენს ყურადღებას ვადუნებთ, უფლებას გაძლევთ გვჭამოთ, რომ არაფერი იეჭვოთ. თან ხომ გაგიგია მტერი ახლოს უნდა გყავდესო. ჩვენც თქვენთან ახლოს ვართ, ვთამაშობთ, ვთვალთმაქცობთ, თავს ვიდებილებთ, ვისულელებთ. ამ იმიჯს მილიონობით ქათამი ეწირება, მაგრამ ეს მსხვერპლი არაფერია, როცა მიზანი ასეთი დიადია.
-გეყო, ბიჭული, ასეთი არასეიროზული შეკითხვები, ახლა სხვა რამაა მთავარი. მარკუს სად არის რჩეულის ბულიონი, სად არის თქვენი თავშესაფარი, ვინ არი თქვენი მთავარი ამოღერღე.
- მთავარი მამალი კორვინუსია. დანარჩენი კითხვებზე პასუხი მე არ ვიცი. მთავარ თავშესაფარში არასდროს ვყოფილვარ და მთუმეტეს მე არავინ გამაგებინებს სადაა რჩეულის ბულიონი, ეს მხოლოდ ზემოთხსენებულმა  ქათამმა იცის.
-კორვინუსი?! ის რეალურად არსებობს?- განცვიფრებით იკითხა მოხუცმა.
-რეალურია და მერე როგორ...- ჩაიცინა მარკუსმა.
-ვინაა კორვინუსი?- დავინტერესდი მე.
-კორვინუსი ყველაზე ძლიერი მამალია. მასზე უამრავი თქმულება არსებობს. ლეგენდის მიხედვით სწორედ კორვინუსმა უნდა გააღვიძოს დინოზავრთა არმია და კაცობრიობა გაანადგუროს.- თქვა მოხუცმა.
-ეგ ლეგენდა მალე რეალობად იქცევა! არავის არ გირჩევთ კორვინუსს წინ გადაუდგეთ,მას არაერთი ადამიანი ჰყავს მოკლული, არც თქვენ დაგიდობთ. - ჩაქირქილა მარკუსმა.
- თქვენი თავშესაფარი სადაა? სადღაც ხომ ხვდები, სადღაც ხომ იღებ ბრძანებებს??- უყვრია მოხუცმა მარკუსს.
- კორვინუსს სულ რამდენჯერმე მოვკარი თვალი, ძირითადად მის წარმომადგელებს ვხდები ხოლმე.
-სად??
- ბოლო პერიოდია სართიჭალის მეფრინველეობის ფერმაში.
- შენთან ჯერ კიდევ არ დამიმთავრებია, მარკუს!- დაზგაზე მიაბა ვიქტორმა.
ოთახიდან გავედით, მოხუცმა კარი ჩაკეტა.
-სართიჭალაში მივდივარ, წამომწყვები, ბიჭული?
-ბიჭულის ნუ მეძახით!
   
                                                                                                                სართიჭალა
-ლილოს გავცდით, მალე სართიჭალაშიც შევალთ. როგორია ჩვენი გეგმა?
-მეფრინველეობის ახალი ფერმაა „ჩირინა“ და მას ვესტუმრებით.
- ჯერ ერთი დაცვა ეყოლებათ, მაგრამ კარგი შევაღწიეთ, მერე? როგორ ვიპოვით საჭირო ქათმებს?
-ნუ ხარ პესიმისტი, ბიჭული. ჩვენ მათ ვუთვალთვალებთ. 12 საათზე მარკუსი უნდა შეხვედროდა კორვინუსის წარმომადგენლებს. ჩვენ ჩავუსაფრდებით, დაველოდებით და ისინი გაგვიყვანენ კორვინუსზე. 
გადავძვერით ღობეზე და ფერმის უკან ბუჩქებში ჩავიმალეთ.
-იქნებ წინა კარებიდან შევიდნენ?
-ხო ზუსტად რამდენიმე ქათამი  კარზე დააკაკუნებს და დაცვას ეტყვიან შეგვშვი საქმე გვაქვსო ხო? არა ისინი უკანა მხრიდან მოვლენ.- თქვა მოხუცმა.
მალე არსაიდან მართლაც გამოჩნდა ორი ქათამი, გეზი შენობისკენ აიღეს, სიბნელის გამო ისინი გაუჩინარდნენ.
-უკვე შევიდნენ,ჩვენ დაველოდოთ.- თქვა მოხუცმა.
რამდენიმე წუთში ორი ქათამი ისევ გამოჩნდა და ჩვენც დავედევნეთ.  ქათმებმა დაგვინახეს და კაკანი მორთეს, მათ აყვა მთელ ფერმა. დაცვამაც გაიგო ეს, პროჟექტორი მოგვანათა, ქურდები ვეგონეთ და პნევმატური თოფიდან დაგვიშინა. გავრბოდით რაც ძალი და ღონე გვქონდა : მე, ვიქტორი და ორი ქათამი. ერთ ქათამს ტყვია მოხვდა და  დაჭრილი აყირავდა, დანარჩენებმა სამშვიდობოს გავაღწიეთ.
-დაიჭირე!- მიყვიროდა მოხუცი.
მე სისწრაფეში ლამის ვჯობნიდი ქათამს, მაგრამ ხელს ვერ ვკიდებდი.
-არ შემიძლია, ვერ ვკიდებ ხელს!
-დაიჭირე!- ღრიალებდა მოხუცი.
საბოლოოდ ღრმად ჩავისუნთქე,მოვიკრიე გამბედაობა, ეს საზიზღარი არსება ხელში ავიტაცე და მოხუცისკენ გავიქეცი, რომ რაც შეიძლება სწრაფად მიმეგდო მისთვის. ამ დროს  ისეთი ჩამინისკარტა, რომ ხორცი ამომაგლიჯა.
მოხუცმა ყელში წაუჭირა ქათამს.
-ჩვენ ვიცით ვინც ხარ და რა გეგმებიც გაქვს, თუ არ გინდა რომ ყინწი მოგაწყვიტო, მითხარი სად არის რჩეული და როგორ შეიძლება „საცივის ღამის“ თავიდან აცილება?
- თქვენ გგონია რამეს გეტყვით? აჰაჰა, ამას მრჩევნია ბარკალი მოვიჭრა, გავყინო,  3 თვის შემდეგ შევწვა და ვჭამო, ჰაჰა. - ხროტინით თქვა ქათამმა.
ვიქტორმა უფრო მოუჭირა ხელი.
-მითხარი შე არამზადა, სად არის კორვინუსი, სად არის რჩეულის ბულიონი, სად არის გამოქვაბული??
- პირველ ორ კითხვაზე პასუხი არ ვიცი, მესამეზე ვიცი, მაგრამ სამწუხაროდ არ გეტყვით, ჰაჰა!- ხროტინებდა ქათამი.
ნახევარსაათიანი წამების შემდეგ ქათამმა არაფერი თქვა და მოხუცმა შიშველი ხელით მოაგლიჯა თავი. ქათმის უთავო სხეული კი მინდორში გაკუნტრუშდა.
ამის მერე ფრთაში დაჭრილ ქათამს მივუბრუნდით. ვიქტორმა ჭრილობაში ღრმად შესთხარა თითი. ქათამმა ამ ტკივილს ვერ გაუძლო და გვითხრა რაც იცოდა - კორვინუსი ორ დღეში ცაგერში აპირებდა წასვლას. ამ ინფორმაციით გახარებულები სახლში დავბრუნდით.
-ცაგერი, ცაგერი...- იმეორებდა მოხუცი და თან ფურცებში იქექებოდა. - რა არის ცაგერში?
-არაფერიც არ არის, საზიზღარი ადგილია. ერთ ზაფხულს ჩავედი და ისე დავიღალე, თბილიში დავბრუნდი დასასვენებლად. - ვთქვი მე.
-კორვინუსი რომ დასასვენებლად არ ჩავიდოდოდა ეს ცხადია.
- იქნებ იქ არის გამოქვაბული თუ მღვიმე ?
მოხუცი რამდენიმე წამით ჩაფიქრდა, მერე კი უცებ წამოიძახა:
-ხვამლის მთა!! რა თქმა უდნა! ამდენი ლეგენდებია მასზე, ამდენ საიდუმლოს ინახავს... ხვამლზე იქნება დინოზავრების გამოქვაბული. შეიძლება მთილიანი ხვამლის მთაა ეს გამოქვაბული და შიგნით უშველებელი ბულიონის ტბაა! რა თქმა უნდა, შეხედე ამ ფოტოს,ზევიდანაა გადაღებული!  არ გავს გველეშაპს ხვამლის მთა? გველეშაპი ხომ რეპტილიების სიმბოლოა, ახლა ვყველაფერი ნათელია. ჩვენ ცაგერში მივდივართ, კორვინუსს უნდა ჩავასწროთ და იქ დავხდეთ. 
                 
                                                                                                                ცაგერი
5 საათიანი მზავრობის შემდეგ ცაგერში ჩავედით და მოხუცის ნაცნობთან გავჩერდით ღამის გასათევად. ოჯახის უფროსი ყოველ 15 წუთში ერთხელ შემოდიოდა ჩვენს ოთახში ამ სიტყვებთ:
-აბა, რითი გცეთ პატივი, ბიჭებო?
-არაფრით, დიდი მადლობა.
-კაი ბიჭებო.
უკვე მოუთმენლად ველოდით გათენებას.

დილით  ხვამლისკენ მიმავალ გზაზე ვიქტორი მიაქროლებდა თავის ნივას. მის გვერდზე ვიჯექი მე, უკან კი ჩვენი მასპინძელი ზურაბი.
-ეგ კარგი, მარა „საცივის ღამეზე“ რას ვშვრებით? თუ არაფერი არ ვიღონეთ უამრავი ადამიანი მოკვდება! - ვთქვი მე.
-სამწუხაროდ ეგ უკვე გარდაუვალია... ქათმებმა უკვე დალიეს ალბათ საწამლავი, და ჩვენ საქვეყნოდ რომ ვიყვიროთ, რაც ვიცით არავინ დაგვიჯერებს, დღეს საღამოს მაინც ყველა დააგემოვნებს საცივს.  თან ეს მსხვერპლი არაფერია იმასთან შედარებით, რაც შეიძლება მოხდეს თუ დინოზავრები გაიღვიძებენ. ასე რომ...
- ჯანდაბა! არაფრის გაკეთება არ შეიძლება? მოიცადე...
ზარი#1
-ალო, დედა.
-სად ხარ ?? რატო მანერვიულებ? კომბოსტოზე გაგაზავნე და 2 დღეა სახლში არ მოსულხარ, გირეკავ არ იღებ! რა გინდა, ჩემი სიკვდილი გინდა?
-არა, დე.  კაი მომისმინე ახლა, საცივს აკეთებ?
-კი, გავაკეთე უკვე.
-გადააგდე ქათმიანად!
-რა სისულელეა, რატო უდნა გადავაგდო?
-გთხოვ ამ ერთხელ დამიჯერე, რასაც გეუბნები, მენდე რა და გადააგდე, გთხოვ!
-კარგად ხარ? დალიე?მოწიე რამე? მოეთრიე ახლავე სახლში!
-აუუ! როგორ აგიხსნა... არ გესმის რა... მოწამლულია ქათამი! ყველა ქათამი და ინდაურიც!
-რა მოწამლული? რატო? ვინ მოწამლა?
-თვითონ ქათმებმა მოწამლეს, ჩვენი სიკვდილი უნდათ!
- ვაიმე, ღმერთო, შენ მიშველე, რა გჭირს შვილო??
-კაი, კაი მოკლედ სიზმარი ვნახე რა. საცივი მედგა წინ და უნდა მეჭამა, მაგრამ უცბად არსაიდან გაჩნდა ქრისტე, ხელი ამიკრა თეფშე და მითხრა: „არ შეჭამო ქათმის ხორცი ახალწელს, გადაყარეთ! ყველას უთხარი, შენი იმედი მაქვს!“ სინამდვილეში ასე მოხდა. თავიდან იმიტომ არ გითხარი, რომ შენი შემრცხვა, ამდენი ხანი უწრწმუნო ვიყავი, ღმერთს ვგმობდი და ახლა უცებ ასეთი რამე ვნახე და ...
-რაა? ახლავე გადავღვი, ახლავე! ღმერთო დიდებულო, შენს სახელს ვენაცვალე!
-ხო და ყველა ჩვენი ნათესავი გააფრთხილე აუცილებლად!
-აუცილებლად!

დედაჩემთან გაჭრა, მაგრამ მეგობრები რომ იკრიბებიან 31-ში ?  აი, იმათ რა ვუთხრა?!
ზარი#2
-ხო, გიო, მე ვარ.  ვიკრიბებით ხო საღამოს?
-კი ძმა, ხო მოდიხარ?
-კი, კი.
-უბრალოდ ერთი თხოვნა მაქვს, უცნაური თხოვნა და გამისწორეთ რა კაი?
-რა თხოვნა აბა?
-არანაირი ქათამი, საცივი, ინდაური არაფერი არ გააკეთოთ რა,  არ შეჭამოთ!!
-შენ შიგ ხომ არა გაქვს? რატო ეე?
-მე მოვიტან გამზადებულს,  ჩემი გულითვის გააკეთეთ რა ეს , ძმურად!
-მაგარი ყლე ხარ!
- გთხოვ!
-ჰო, კაი, მარა ძალიან ყლე ხარ! აი, უზომო!
-ვიცი ძმა, მადლობა რო გამიგე, კაი წავედი.

ზარი#3

-გამარჯობა, ქეთ...
-როგორ ბედავ იმ ყველაფრის შემდეგ ჩემთან დარეკვას?! 9 თვე არ დაგირეკავს და ახლა რა ჯანდაბა გეტაკა, მოგენატრე? გინდა რომ პატიება მთხოვო? ალათ იცი, რომ სხვა მყავს უკვე, ასე რომ გააჯვი!
- ხო ვიცი... სხვა რაღაცისთვის გირეკავ. საცივს აკეთებთ ხო ოჯახში? ხოდა არავითარშემთხვევაში არ...
-რა? რას ბოდავ? რა საცივი?  მეღადავები? რა საბრალო, საცოდავი არსება ხარ! შენთან მხოლოდ სიბრალურის გამო ვიყავი, მეცოდებოდი! არაკაცი ხარ, ლაჩარი ხარ, იმ საზიზღრობების შემდეგ ბედავ, რომ დამირეკო და ბოდიშის მაგივრად...
- კაი გეყო, ანუ საცივის ჭამას მაინც აპირებ ხო?
-კი, საცოდავო, ვაპირებ მე და ბექა ერთად მივუსხდებით სუფრას და დავაგემოვნებთ, კმაყოფილი ხარ??
- ძალიან რომანტიკული იქნება, შევეცი რომეო და ჯულიეტას!
-რა?
-არაფერი დიაკიდე.- ტელეფონი გავთიშე.

-მორჩი ზარებს?- მკვახედ მკითხა მოხუცმა.
-მგონი კი.


-ამხელა მთაა, როგორ უდნა მოვძებნოთ შესასვლელი, ან კორვინუსი რომელი მხრიდან მიადგება ღმერთმა უწყის.
ჩვენი ლაპარაკით გაშტერებულმა ცაგერელმა მასპინძელმა პირველად ამოიღო ხმა:
-მგონი ვიცი საიდან შეიძლება იყოს შესასლელი.
-მეც ვიცი სავარაუდო  შესასვლელი. შეიძლება ვცდებოდე და არაფერი გამოგვივიდეს, მაგრამ თუ არ გავრისკეთ... - თქვა მოხუცმა
-ჰაჰა,ვინც არ რისკავს, ის არ სვამს შამპანურს ხო?
-შამპანურს არც ისე არ ვსვამ და რატომ გიყვარს ასე ამ ბანალური ფრაზების დახეთქება, ბიჭული?  ზურაბ, შენც იმ ციხე-ქვაბულზე გაქვს ეჭვი,უძველესი პიქტოგრამები რომაა კედლებზე?
-კი ვიქტორ-ბატონო.
როგორც იქნა ავცოცდით თოკების დახმარებით ამ ციხე-ქვაბულში, მაგრამ ვერანაირი შესასვლელი ვერ აღმოვაჩინეთ. სასოწარკვეთილები მივჯექით კუთხეში. ვიქტორი თავჩაქინდრული ბუტბუტებდა - დავმრცხდი, დავმარცხდი...

მაგრამ უცებ ხმა გაისმა დაბლიდან.  თოკები შეთამაშდა, ზევიდან რამდენიმე არწივი უსწრაფესად დაეშვა მიწისკენ.
ისინი არიან, მოდიან! - აღტაცებით ჩაიჩურჩულა ვიქტორმა. მეორე დარბაზში გავვარდით და განიერ ნაპრალში შევიყუჟეთ.
უეცრად პირველ დარბაზში 4 დიდი არწივი შემოფრინდა, მათ ზურგზე ოთხი ქათამი იჯდა. ერთი კორვინუსი და სამი უხუცესი. კორვინუსმა ხელით ანიშნა არწივებს წასულიყვნენ, მას ოქროსფერი დიდი  ნისკარტი ჰქონდა. ეს ნისკარტი კლდის ერთ  ღრიჭოში შეყო და 30 გრადუსით  დაატრიალა. უცბად აგრუხუნდა კედლები, მალე ერთი მეტრის სიმაღლის ქვა გაიწია და შესასვლელი გამოჩნდა. კორვინუსი და სამი უხუცესი კედლის მიღმა წყვდიადში გაუჩინარდნენ. მათ მე და ვიქტორიც მივყევით. პატრა და ვიწრო შესასვლელში ძლივს შევეტიეთ. შიგ შესულებს უკუნეთი სიბნელე დაგვხდა. მე ტელეფონი ვიშიშვლე, გავანათე და ჩემს წინ გადაშლილმა სანახაობამ განმაცვიფრა.  ქვვის ვიწრო კიბეები უფსკრულს მოუყვებოდა ქვევით. უფსკრულს ძირი არ უჩანდა. ჩვენც დავუყევით ამ კიბეებს.
ბოლო საფეხური უკან მოვიტოვეთ, კიდევ ერთ ვიწრო კარებში გავძვერით და ჩვენს წინ გადაიშალა უშვლებელი სივრცე. ამ სივრცის უდიდეს ნაწილს იჭერდა გიგანტური ტბა, რომლიც იმხელა იყო, რომ მისი ბოლოც კი არ ჩანდა. მყარი ზედაპირის პატარა ნაწილი დაფარული იყო სტალაგმიტებითა და სტალაქტიტებით.
მოხუცმა სითხეში თითი ჩაყო  და თქვა:
-ეს მეზოზავრის ბულიონია!
-სად არის კორვინუსი? რა ადგილიდან უნდა ჩაასხან რჩეულის ბულიონი?
-იქ რაღაც შუქია, ალბათ იქიდან ასხამენ.
იქ მისულებს რაღაც რიტუალის მსგავსი დაგვხდა.ალბათ ასზე მეტი მამალი იქნებოდა იქ. უხუცესები თავდახრილები იყვნენ და რაღაცას ბუტბუტებდნენ. კორვინუსი კი ქვას მიყრდნობოდა, ფეხთან კი ნაბეღავის ბოთლი ედგა.
-ამ ბოთლშია რჩეულის ბულიონი.- ჩამჩურჩულა ვიქტორმა. 
- კორვინუსამდე თუ ამ პირდაპირი გზით წავალთ, მამლების გავლა მოგვიწევს. ატყდება ერთი ამბავი და კონორიუსი მოასწრებს რჩეულის ბულიონის ჩაღვრას. უკნიდან უნდა დავეცეთ მოულოდნელად.
სტალაგმიტებს ვეფარებოდით და ისე მივიწევდით წინ, მალე კონორიუსის უკანაც მოვექეცით.  ნელა, ფრთხილად ვუახლოვდებოდით და მხოლოდ ბოლო მომენტში სწრაფად  ვეკვეთეთ მტერს. მე მამლები ავიღე ჩემს თავზე, ვიქტორმა მე კორვინუსს მოვუვლიო. პირველი შეჯახების შედეგად რამდენიმე ათეული მამალი მოვისროლე მეზოზავრის ბულიონში. დანარჩენებთან სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა გავაჩაღე. ქაოსურად ვიქნევდი ხელებს, ფეხებს, არ ვჩერდევბოდი, თავის მხრივ მამლების ურდოც მკორტნიდა. ამასობაში ცაგერელი ზურაბიც გამოჩნდა და დამეხმარა დარჩენილი მამლებიც გადაგვეყარა ბულიონის ტბაში. თავის მხრივ ვიქტორს და უშველებელი მამალ კორვინუსს თანაბარი ბრძოლა გაემართათ. ერთ მომენტში ვიქტორი ნაბეღლავის ბოთლს დასწვდა და ჩემსკენ გამოისროლა. ზუსტად ამ დროს სასოწაკრვეთილმა კორვინუსმა თვალში ჩაუნისკარტა ვიქტორს და ჩემსკენ გამოიქცა. ვიქტორს თვალიდან სისხლი თქრიალით წასკდა, გულისწამღებად ღრიალებდა და დაბლა ფორთხავდა. მე ნაბეღლავის ბოთლი მაქვს ჩახუტებული და დაბნეულმა არ ვიცი რა ჯანდაბა ვქნა. ამ დროს კი გავეშებული კორვინუსი მორბის, მოფრინავს ჩემსკენ.
                                                         
კლანჭებით სახეში შემაფრინდა, დარტყმის ძალა იმდენად დიდი იყო, რომ 3 მეტრის მოშორებით მდგარ სტალაგმიტს მივენარცხე. სტალაგმიტი ნამსხვრევებად იქცა.  უღონოდ ვეგდე სტალაგმიტის ნამტვრევებში, ნაბეღლავის ბოთლი ისევ ხელში მეჭირა. კორვინუსი მიახლოვდნებოდა, მე კი ადგომა არ შემეძლო. კორვინუსმა ნაბეღლავის ბოთლი აიღო და დამციავად შემომხედა:
-ამ ლაწირაკს დამიხედეთ! კაცობრიობის გადარჩენა მოინდომე? ვინც გზაზე გადამიდგა ან მკვდარია, ან  მეზოზავრის ბულიონში სძინავს მარადიული ძილით. თემურლენგმა ვერაფერი დამაკლო და შენ ვინ გდიხარ?! იცი, ამ შავ, ბლანტ ბულიონში თქვენი სათაყვანებელი მეფეც განისვენებეს -ჰო, თამარი. უკურნებელი დაავადება სჭირდა, კვდებოდა. ჩემთან მოვიდა და დაჩოქილმა მთხოვა: მეზოზავრის ბულიონში ჩამაწვინე, მანამ სანამ ამ დაავადებას არ განკურნავენო. სანაცვლოდ მშვიდობა და დიდძალი ოქრო მოგვცა. სამწუხაროა, ახლა რომ გვიწევს მისი გაღვიძება - თუ მოხდა სასწაული და ქიმია უშველის, დინოზავრებისგან მაინც ვერ დაიცავს თავს.- ღიმილით თქვა კორვინუსმა.
სტალაგმიტზე შემომჯდარმა უხუცესმა, კორვინსს ანიშნა დროაო. კორვინუსიც გატრიალდა და გეზი ბულიონის ტბისკენ აიღო. ამ დროს არსაიდან ვიქტორი გამოჩნდა, კორვინუსს დაავლო ხელი და მასთან ერთად ბულიონის ტბაში გადაეშვა. ბლანტი შავი სითხე გაიხსნა, ახალი მკვიდრები ჩაყლაპა და პირი დახურა. რადენიმე წამში მოულოდნელად ვიქტორმა ამოყვითა. მარჯვენა ხელი ძლივს ამოსწია ბლანტი სითხიდან. ხელში ნაბეღლავის ბოთლი ეჭირა. დამიყვირა : „დაიჭირე, ბიჭული!“ და რაც ძალი და ღონე ჰქონდა ბოთლი მესროლა. ნაბეღლავის მწვანე ბოთლი ჩემსკენ მოფრინავდა, ვიქტორი კი წყვდიადში იძირებოდა. რჩეულის ბულიონი დავიჭირე. კიდევ დიდხანს ველოდი ვიქტორს, მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი აღარ დაბრუნდებოდა. 
გასასვლელისკენ მიმავალი მკვდარ მამლებს ვაბიჯებდი. იქვე ეგდო დაჯიჯგნული და დაკორტნილი ჩვენი მასპინძელი ზურაბი. უკანასკნელად მოვავლე თვალი ბულიონის ტბას. ყველა შთანთქა ამ ბლანტმა სითხემ, მხოლოდ „ყველაფერი ქოშინის შესახებ“ ტივტივებდა მის ზედაპირზე.

ისევ თბილისში ვიყავი. ისევ ქუჩაში მივდიოდი. ისევ მანდარინის, ნაგვის, ასაფეთქებების სუნი. ისევ მეომარი ბავშვები.ისევ მეჯიქ ბულეტი მქონდა ჩართული თავში.ხელში ნაბეღლავის ბოთლი მეჭირა.  ამ ამბის შესახებ ვერავის ვერაფერს ვერ ვეტყოდი. დავუბრუნდებოდი ჩემ ნაგავ ცხოვრებას და რამდენიმე წლის შემდეგ გავქრებოდი, როგორც ვიქტორმა მითხრა. მაგრამ მე პირველად ჩემს სიცოცხლეში  ბედნიერი ვიყავი.  პირველად ჩემს სიცოცხლეში ვიგრძენი, რომ ცოცხალი ვარ.

მეგობართან ავედი. ყველა მე მელოდა, უფროსწორად ჩემს შეპირებულ საცივს.
„სადაა, ბიჭო, საცივი?“  - ამ კითხვით მიმიმწყვდია კუთხეში ბრბომ. მერე ტელევიზორში საგანგებო გამოშვება ჩაირთო. ჟურნალისტმა გვამცნო, რომ დაახლოებით 27 ათასი ადამიანი მოკვდა, სავარაუდოდ საცივით ინტოქსიკაციის შედეგად. ჟურნალისტი მოგვიწოდებდა, არ გვეჭამა საცივი. ჩემს გარშემო ალყაც მოხსნეს. მკოცნიდნენ და მადლობას მიხდიდნენ.
გიოს ტელეფონმა დაურეკა. ლაპარაკს მორჩა და  დამწხრებული სახით მიმოიხედა. ხმამაღლა თქვა ქეთი და თავსი შეყვარებული ბექა მომკვდარანო. დედამისმა  სუფრასთან იპოვა გარდაცლილები, ერთი თეფშიდან ჭამდნენ თურმე. ოთახში სიჩუე გამეფდა, ყველას დაძაბული, შეშფოთებული სახეები ჰქონდა.  მე უცბად სიცილი წამსკდა. თავიდან  გაუკვირდათ,  მაგრამ მერე ყველა ამყვდა. ძალიან  დიდიხანს, ნეკნების ატკივებამდე  ვიცინეთ.  ნაბეღლავის ბოთლზეც მკითხეს. სიმართლე ვუთხარი- რჩეულის ბულიონია-მეთქი. ამან სიცილის ახალი ტალღა გამოიწვია. ბოთლს თავსახური მოვხსენი. ამ დროს გაისმა შეძახილები: რას აკეთებ? არ დალიო!
-ნუ გეშინიათ, ეს ყველაზე უსაფრთხო ბულიონია!- ვთქვი, გადავარაკრაკე და გიოს გავუწოდე. გიომ დასუნა, მერე ერთი ყლუპი მოსვა.
-რა ბულიონი, გაზგასული ნაბეღლავია, შეჩემა.