დაგვაშორებენ
გაყინული სახეებით,
დაგვალული თვალებით,
ვნებაჩანაცრული მზერით,
მტკიცე ნაბიჯებით, რომლებსაც მიმართულება არ აქვთ.
ქარის ქირქილს გადაგვაყოლებენ,
ან მეზობლის ძუკნა ძაღლის ყეფას,
შენი სილამაზე რომ ეუცხოვა.
თვალებს ნაცრით ამოგივსებენ და
ცრემლის ლუკმა-ლუკმა გადაყლაპვას გასწავლიან,
ეშინიათ_კალთაში ჩაღვრილი ჩემი წილი ცრემლით არ დაფეხმძიმდე...
გეტყვიან: ისედაც დღენაკლული იყო,
სულ აიმ მარტოკაცა ბილიკით მიდიოდა,
თქვენ ორს, აბა, როგორღა გაგიყოლებდათო...
მე ხის სახლში ჩამკეტავენ და
კარს ხუთი ლურსმით ამიჭედავენ.
სახლს ერთი სარკმელი ექნება, აღმოსავლეთით
და მე მზის ჩასვლას ვეღარ დავინახავ...
მე დავრჩები უმზეოდ...
მერე დავდგები მუხლზე, როგორც ბრმა პილიგრიმი
და ვთხოვ ღმერთს, დამიბრუნოს მზე ჩემი.
დრო იდენს ფუთობით ან გიგაპასკალობით.
მერე მოვა წვიმა.
იწვიმებს ორმოც დღეს ან ორმოც მილიონ ფუთს წუთში
და ჩამორეცხავს ნაცარს შენი თვალებიდან...
შენ იდგები ერთადერთ მთაზე ჩვილით ხელში
და ღვთისმშობელივით ყოვლისმომცველი მზერით
გააცილებ ცრემლების ზღვაში მცურავ ხის სახლს,
რომლის ერთადერთი სარკმლიდან
მე ისევ დავინახავ ჩამავალ მზეს,
მზეს, რომელიც
მხოლოდ ჩემთვის ამოვიდა
და
მხოლოდ ჩემთვის ჩავა...