დღიურები


დღიური: მარუსკა.
ცამ ყველა სევდა
გამოიტირა
და ახლა ღრუბლით
იმშრალებს თვალებს...
მარუსკა 2019-01-01 23:50:19

Alfred de MUSSET
Adieu !
Adieu ! je crois qu'en cette vie
Je ne te reverrai jamais.
Dieu passe, il t'appelle et m'oublie ;
En te perdant je sens que je t'aimais.

Pas de pleurs, pas de plainte vaine.
Je sais respecter l'avenir.
Vienne la voile qui t'emmène,
En souriant je la verrai partir.

Tu t'en vas pleine d'espérance,
Avec orgueil tu reviendras ;
Mais ceux qui vont souffrir de ton absence,
Tu ne les reconnaîtras pas.

Adieu ! tu vas faire un beau rêve
Et t'enivrer d'un plaisir dangereux ;
Sur ton chemin l'étoile qui se lève
Longtemps encor éblouira tes yeux.

Un jour tu sentiras peut-être
Le prix d'un coeur qui nous comprend,
Le bien qu'on trouve à le connaître,
Et ce qu'on souffre en le perdant.

...ათოვდა ივრის ჭალებს
მიჰქონდათ შავი კუბო...

"...ასე წიხლავს ვირი მომაკვდავ ლომს,ასე ღრღნიან,აფუღუროვებენ,ჭრიან და ხვრეტენ მუხლუხა ჭიები გამხმარ მუხას"... (ვიქტორ ჰიუგო,პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი)



დღიური: მუხა.
ნექტარო გილოცავ ახალ წელს,  ძალიან მანებივრებ, შენგან მოძღვილი ლექსებით ვიკვებები და ვსიყვარულობ, დიდი მადლობა.
მუხა 2018-12-30 23:35:46

დღიური: მუხა.
მედეა მოლოდინი  ახლა, ამ წუტას შემოვედი და ვნახე  წერილი, გაიხარე სულ მახსოვხარ, მიყვარხარ, სადა ხარ? გილოცავ  დამდეგ ახალ წელს.  კარგო ადამიანო.
მუხა 2018-12-30 23:34:09


ნიკი მადლობა საყვარელო)))) <3



https://www.youtube.com/watch?v=fLvIQPhwjHs
ნ-ი-კ-ი 2018-12-29 12:33:07

მე რომ დავბადებულვარ ორი მეტრი თოვლი მოსულა..
რა გასაკვირი იყო,იანვარში..და ის უფრო რა გასაკვირია ასე ძაან რომ მიყვარს თოვლი...
ტრანსპორტი ვერ მოძრაობდაო და დავუკავებივარ ბებიაჩემს ხელში,მამაჩემი და დედაჩემი დიდი ქოლგით მოყვებოდნენ თურმე და ფეხით გაყოლიან რუსთაველის ქუჩას..სულ ახლოს იყო სახლი..უნივერსიტეტის ეზოში..ხის,ძველი სახლი,დიდი,ხის კიბით და პატარა აივნით..
დიდი,მრგვალი,ნახშირის ღუმელი იდგა შესასვლელში.
იქეთ-აქეთ იყო ოთახები.
ერთის ფანჯარა უნივერსიტეტის ეზოში გადიოდა და ძალიან მიყვარდა იმ ფანჯრიდან ცქერა,ვუყურებდი როგორ მიდიოდნენ და მოდიოდნენ სტუდენტები....
მეორე მხარე ეზოს გადაყურებდა და ამ ეზოში უამრავი ,სხვადასხვა ეროვნების ადამიანი ცხოვრობდა,ნამდვილი იტალიური ეზო იყო..
სულსულ ახლოს იყო ბულვარი და ზღვა..იმ ბულვარში გავიზარდეთ იმ ეზოს ბავშვები..შევესეოდით ბუჩქებზე პატარ-პატარა ყვავილებს,თმებში ჩავიბნევდით და თავი პრინცესები გვეგონა...
ძალიან ნათელ კადრად შემომრჩა ზღვაზე მიმავალი ჩემი ბაბუ,,სემეინი,,ტრუსებით, მხარზე პირსახოცგადადებული..
ძველი მეზღვაური,კეთილი თვალებით და ბავშვის გულით..
ჩემი ფუმფულა,ლამაზი ბებო...მშვიდი და აუღელვებელი..
მახსოვს,,რვაფეხაში,,ბაბუასთან ერთად,ჩუმად ნაჭამი ნაყინი..
სათამაშო ჭურჭელში გაკეთებული კომპოტი,რომელსაც ბაბუა მართლა სვამდა,მე რომ გავეხარებინე..
ბევრი სეირნობა..
ვერაფრით ვიხსენებ,რაზე ვლაპარაკობდით..
უამრავი მოგონება....
არ ვიცი დღეს რამ გამახსენა ეს ყველაფერი...თუმცა რა დღეს,სულ მახსოვს..
უბრალოდ ახლა,როცა აღარ არიან,ვხვდები,რამდენად ძვირფასი ყოფილა ეს ყველაფერი და რა გვიან ვხვდებით ამ ყველაფრის ფასს..
ხან ისე მინდა იმ ბავშვობაში დაბრუნება,ვფიქრობ ნატვრისთვალი რომ მქონდეს ერთ სურვილად ამას ჩავიფიქრებდი,სულ ცოტა ხნით დამაბრუნა იქ...ტკბილ და თბილ,უდარდელ ბავშვობაში...

რადროს სენტიმენტებიაო,ძლივს ასფალტი გვეღირსაო, იტყვიან ჩემი ბავშვობის ქუჩის მეზობლები..
მაგათ რა იციან როგორი იყო ის ალაგ-ალაგ ქვიშიან-მიწიანი,წვიმაში პატარ-პატარა გუბეებიანი ჩემი ქუჩის სითბო...ჟანგიანი ჭიშკრები,ახლა რომ საგულდაგულოდ შეუღებავთ პატრონებს...ის ჩვენი ძველი და ტკბილი სახლები,ახლა სხვანაირად რომ მეჩვენებიან..უჩვენო..ასე მგონია ენატრებათ ჩვენი საიდუმლოებები..გოგოური ამბები...
ვინ რა იცის რამდენი მოგონება დგას იმ ქუჩის კუთხეში...ჩვენი ეზოების წინ,პატარა ხის სკამებზე,ახლა რომ აღარაა..
რამდენი ზაფხული და ზამთარი...,ჩვენი შემცივნული,ფეხებგაყინული,თბილი ბავშვობა...
ჩემი მუდმივი მონატრება...



მღერის ვიღაცა უსნოდ და მახსენდება სიმღერა უკეთესი, მკვდრად არსებული ჩემში.

ხარანაული


აქ გაზაფხული გვიან მოდის, წვიმები მღლიან
ბავშვობის ხანა დაიჩემეს სიზმრებმა ბინდად..
ვეგარ ვიხსენებ იმ გოგონას სახელს უცნაურს,
მე რომ მიყვარდა იქ... წარსულში... საოცრად წინათ

ახლა რა ხდება ჩემ ქუჩაზე, ნეტავ თენდება?
ალბათ ქვაფენილს მოფენია წითელი ვარდი,
ახლა ის ლოთიც თხლად ჩაცმული გამვლელებს ლოცავს
და არ აშინებს არეული, შეშლილი მარტი..

როდისმე, გულით კიდევ მოგისმენ..
საყვედურსაც მოგითმენ
სიმღერასაც მოგიმღერ...
დაა მოდი დღეს არ მოგიხდი ბოდიშს მეეე...
და ამ ლამაზ მოტივზე
მოვალ როდისმე!...

აქაურ ხეებს არ ჩურჩული არ შეუძლიათ
არც ეს ბუჩქები ინახავენ პირვანდელ კოცნას
გულის სიღრმეში მეშინია რომ უცაბედად
არ გათენდება და ერთ დილით მზე არ ამოვა

ახლა რა ხდება ჩემს ქუჩაზე, ნეტავ თენდება
ალბათ ქვაფენილს ამჯობინეს რუხი ასფალთი
ალბათ ის ლოთიც თხლად ჩაცმული გამვლელებს ტირავს
და არ აშინებს არეული შეშლილი მარტი...


დღიური: მუხა.
მიყვარხართ..
მერე რა რომ ვერ  გესაუბრებით..

მეიმედები მუხგულავ!!


დღიური: მელ.ზ..
ეს იყო ძალიან დიდი სიყვარული.
იმდენად ამაღელვებელი, რომ შეუძლებლია კარგად დამთავრებულიყო;
ქალმა მას დაურეკა, რომელიღაც საბჭოთა ქალაქის ფოსტიდან,
მძიმე, შავი ტელეფონით.
ეს იყო ზამთარში და სარკმელებს მიღმა თოვდა.
მისი ხმის გაგონებაზე კაცმა წერა შეწყვიტა
და სიგარეტს მოუკიდა,
თუმცა ამის კეთებისას
ყურმილი კინაღამ ხელიდან გაუვარდა.
ისინი ლაპარაკობდნენ იმდენად გულწრფელად,
რომ თითქოს ერიდებოდნენ ერთმანეთს.
ისინი ლაპარაკობდნენ მოსალოდნელ შეხვედრაზე,
მაგრამ არ უწყოდნენ,
რომ თვითმფრინავი, რომლის ფრენაც თოვლის გამო გადაიდო
ვერასოდეს აიღებდა გეზს სხვა ათასწლეულებისაკენ-
უფრო წინ – წარსულში, თუ უკან- მომავლისაკენ.
ისინი ვეღარასოდეს ნახავენ ერთმანეთს
და თოვლიც ასე ვეღარასდროს იქნება მხოლოდ თოვლი.

კარლო კაჭარავა
მელ.ზ. 2018-12-05 22:46:40

დღიური: ელინორი.
საით მივყავართ ამ ცხოვრებას ? რა მოგველის საბოლოოდ ? რას გვიმზადებს ბედისწერა ? ყველა დაუსვამდა საკუთარ თავს ამ კითხვებს, მაგრამ პასუხი არავის არ აქვს. ჩვენ ხომ არ შეგვიძლია მომავლის ნახვა. ვერ გავიგებთ რა მოხდება ხვალ, მანამ სანამ “ხვალ” აწმყოდ არ იქცევა. და მაინც ჩვენი ყოველი ქმედება განსაზღვრავს ჩვენს მომავალს.
ელინორი 2018-12-03 01:40:34

დღიური: ლარსენი.
[/color][color=#FF8800][color=#008800][/color]
ლარსენი 2018-11-25 17:08:20


"და დღის მანძილზე, დაგროვილ ღიმილს, ღამით, სულ ერთად გამოიტირებ...."

დუმილა 2018-10-27 22:20:31





1 2 3 4 ... 1474 1475 1476