დღიურები


ურაკპარაკის დასახმარებლად!!!     * * *     გთხოვთ შეიხედოთ ფორუმზე: #ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის დასახმარებლად -> http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1502#Last
ეს ცხოვრება არაა იმათთვის, ვისაც ეჩქარება,
ეს ცხოვრებაა იმათთვის, ვისაც აგვიანდება

ხარანაული


***
მე ვიცი, რომ ზოგჯერ გულამოსკვნით ტირი. უმეტესად მაშინ, როცა ვერავინ გხედავს, მაგრამ ისეც ხდება, საიდანღაც უეცრად შემოპარულს, ვერ აკონტროლებ და ტირი შუა ქუჩაში ან ტრანსპორტში, უკანა სკამზე, ფანჯრისკენ სახემიღრეცილი.
დედა გენატრება.
მამა გენატრება.
მოვარდება და ბღავიხარ, გაბმულად, ცხოველის ხმაზე. ხბოს რომ დედას მოაშორებენ, ეგრე, უფსკრულში ჩხავილით - დედა მინდაააააა.
დღეს ავტობუსში ის კაცი მამას ჰგავდა. მისნაირი თვალები ჰქონდა, ჭკვიანი და მკაცრად გამჭოლი. მიაშტერდი. მთელი გზა უყურებდი. მოგენატრა, როგორ გინდა ჩაეხუტო და როგორი აუტანელია, რომ რაღაცები მართლა მთავრდება. რაღაცაზე უეჭველად იცი, რომ არასდროს მოხდება.
რამდენი ხანი გავიდა, რამხელა გოგო ხარ... მაგრამ ბავშვივით გინდა, მოგეფერონ. უბრალოდ იცი, რომ აზრი არ აქვს, გინდოდეს.
მამამ მუსიკა გაჩუქა. მუსიკით ყველაფრის გადაცემა შეიძლება, სიტყვებით ვერა. არ შეიძლება ერთიდაიგივე სიტყვებით გამოხატო ამდენნაირი შეგრძნება. არც ის შეიძლება, ერთიდაიგივე სიტყვა სხვადასხვა ადამიანმა გამოიყენოს.
უცნაურია, რომ მამა უფრო გენატრება.
უყურებ ოჯახებს, სადაც რამდენიმე თაობა ცხოვრობს. შვილები ჰყავთ, მშობლები ეხმარებიან, საზრუნავი გაქვს და საზრუნავი ხარ და აქაც ხვდები, რომ რაღაცები შენთვის არ არის. კი, როგორ არ შეიძლება, ცოტა მაგალითი იცი? მაგრამ ის სხვების ცხოვრებაა. შენ მაინც გგონია, რომ შენთვის არ არის. რამდენ კრიტერიუმს არ აკმაყოფილებ..
ნამდვილი ყველაფერი ბავშვობაში მორჩა. ახლა ყველა გაფილტრული სიტყვის უკან ვიღაცის მიზანი დგას.
დიდურ ცხოვრებაში ყველაფერი ისეთია, რისთვისაც მზად არ ხარ. რაც არ უსწავლებიათ.
როცა წარსულების სადღეგრძელოს ამბობენ ნერვიულობ - ცალკე იმაზე, რომ შენ მოგმართონ, ცალკე იმაზე, რომ გამოგტოვონ.
შენხელა ადამიანები ხშირად საუბრობენ დედაზე, მამაზე, ისე, ძაან ჩვეულებრივად, ეს ხომ ყოველდღიური ცხოვრების ჩვეულებრივი ელემენტია, როგორც შენთვის იყო მაშინ. იმ დროს სხვანაირად ვერ ილაპარაკებ და იმ დროს, რასაც წარმოიდგენ ახლოსაც არ დგას რეალობასთან. გგონია, რომ ტკივილია, სინამდვილეში კი სიცარიელეა. ახლა რომ გგონია რამდენ რამეს ეტყოდი შენებს... არადა ვერ ეტყოდი. იმ დროს არ უთხარი და ვერც ეტყოდი, ასეა.
მეგობართან დარჩი, ერთ საწოლში იწექით. ძილის წინ დედამ აკოცა და გინდოდა გეტირა, მაგრამ მარტო მაშინ ვერ გააკონტროლე, როცა შენც გაკოცა.
უფროსებთან ურთიერთობას გადაეჩვიე, არ იცი რაზე ფიქრობენ, როგორ ლაპარაკობენ და როცა ახლოს მოდიან იმდენად უცხოა, რომ ბრაზდები, არ მოგწონს.
რამდენჯერ რეკავდა დედა, როცა სადღაც იყავი, მარტო სახლისკენ გზაზე დარეკავდა სამჯერ და გულწრფელად ძალიან ღიზიანდებოდი. ახლა არავინ რეკავს, არც საჭმელს გახვედრებს ყოველდღე, არც გეკითხება როგორ ჩაიარა შენმა დღემ, საერთოდ როგორ ხარ, რა გიჭირს, რა გეგმები გაქვს, რა გიხარია. არც ნერვიულობს, ავად რომ ხარ. როცა აგვიანებ. ახლა არავისთვის არ აგვიანებ. და ეს დროებითი არ არის. ასეთი გახდა შენი ყოველდღიურობა.
ბოლოს 12 წლის იყავი, როცა დედა გბანდა. გგონია, რომ მას შემდეგ ნორმალურად არასდროს გიბანავია.
შეფასების ათვლის წერტილი დაკარგე, არ იცი სწორია ასე არაა სწორი, შენს ქცევებს, სიტყვებს არც მომხრე ჰყავს, არც მოწინააღმდეგე. იყავი შენს ნებაზე. რა ჯობია ამას? თავისუფლება არ ჰქვია ამას?
ვიდეოს ჩართვის გეშინია, ხმა რომ გაიგო, მოძრაობა გაგახსენდეს გთრგუნავს ამის წარმოდგენა. ამიტომ ჯობია, არც ჩართო.
რა თქმა უნდა, არ გჯერა, რომ სადღაც არის ადგილი, ოდესმე სადაც ნახავ, დაელაპარაკები, ეტყვი მადლობას, მოუხდი ბოდიშს. ჩაეხუტები, მეტი არც არაფერი გინდა.
მარტო სიზმრები.
სიზმრები კი ბევრნაირია.
მამა სულ ისე გესიზმრება, თითქოს სადღაც დაიკარგა უბრალოდ. ყველას ჰგონია, რომ აღარ არის, შენც იცი, მაგრამ როცა გზაში შემთხვევით ხვდები, უცებ გახსენდება, რომ ასეც იცოდი, რომ უბრალოდ დაავიწყდა ვინ არის, შენ ვინ ხარ, სად ცხოვრობ, რაღაც დაემართა უბრალოდ არ ახსოვხარ, არაფერი ახსოვს, მაგრამ მთავარია, რომ არის... აი ცოცხალი ყოფილა, ახლა ჩაეხუტები და ყველაფერს გაახსენებ.
დედა? დედა სიზმრებში იქიდან იწყება, როცა ექიმმა თქვა თუ ოპერაციას არ გაუკეთებთ, 48 საათში მოკვდებაო, თუ გაუკეთებთ, შანსი ცოტაა, ძალიან ძალიან, მაგრამ რომც გამოვიდეს, მერე სულ ქიმიაზე უნდა იყოსო. იწყება იქიდან, რომ გამოვიდა, არ მოკვდა, და სახლში მოგყავს, მაგრამ ისე ცუდადაა, ისე, რომ იტანჯები შენც და ისიც. ამ დროს გიხარია, რომ სიზმარი იყო.
კარგი სიზმრებიც ყოფილა. სრული რეალისტისთვისაც არაამქვეყნიური შეგრძნებით, რომ ახლა ფიზიკურად შენთან იყო ნამდვილად. გაგახსენებს ყველაფერს და ყველაზე ბედნიერი იღვიძებ.
ამასწინ სამსახურში გკითხეს, დედაშენი იმ საავადმყოფოში არ მუშაობსო? ელდა. გაიყინე სანამ მოიფიქრე, როგორ შეიძლებოდა გეპასუხა.
სახლის ტელეფონის ხმა წლებია გაფუჭებული გაქვს, ზარი არ შემოდის, მარტო ცალმხრივად ირეკება. იმიტომ არ აკეთებ, მაშინდელივით ვინმემ არ დარეკოს და არ იკითხოს, დამალაპარაკეო.
არა, სხვა ყველაფერი კარგად გაქვს. ეს არ გავიწყდება და მადლიერი ხარ.
თითქმის 10 წელი გავიდა, რაც მამა წავიდა.
5-ზე მეტი, რაც დედა.
მაინც უსაშველოდ გენატრება.
მაინც ბავშვივით განიცდი.
მაინც ხბოსავით ბღავიხარ.


გზად

  დღესაც სახლის დასანგრევად მივდივართ?
-დიახ, ბატონო. ძლივს ვიღაცამ გაბედა საკუთარი ხის სახლის დაშლა, ჩვენ კი მზად უნდა ვიყოთ.

ყოველ კვირას, ეს შეძახილი იყო ერთადერთი, რაც აკაკის სამსახურში გამაყრუებლად ესმოდა. ერთი საამქრო, მტვერი, 10 მუშა, გინება, ლანძღვა, ალიაქოთი, დაღლა. როგორც ჩვენი მეგობარი, ბ-ნ ოტია იტყოდა, ქვეყანას ისევე სჭირდება მეფე, როგორც მეჩექმე, ყველამ კი თავისი საქმე უნდა აკეთოს, ეს რომ სიღრმისეულად გათავისებული ჰქონდა აკაკის,უდიდეს უკმაყოფილებას გამოთქვამდა საკუთარ თავთან, მეტიც, ის არასრულფასოვნების განცდამ ნელ-ნელა შთანთქა და ახლა, არაფრით გამოირჩეოდა იმ ცხრა დანარჩენისგან.
-ხელი მოაწერეთ ყველამ, განრიგი არ დამირღვიოთ, დაიყვირა მელოტმა უფროსმა, რომელსაც სიცხისგან პრიალა თავი გლობუსს მიუგავდა. -წამოიღეთ ყველა საჭირო ხელსაწყო და აბრძანდით ბორტზე.
ჩვენ  ე.წ “ გრუზავიკისკენ” ავიღეთ გეზი,ავყარეთ ხელსაწყოები, ლომი, ურო, ბენზოხერხი დიდი სიფრთიხლით დავდევით, ერთი ახტომა და შეგვეძლო უკვე ჩვენი უფროსისთვის ზემოდან გვეყურებინა, რა დროსაც მან ისევ ხმა აიმაღლა:
შეხედეთ, ამას, ამ უმაქნისს შეხედეთ, რათ გინდა ბიჭო ეს?
-მე, ვიფიქრე,-აღმოხდა ირაკლის.
-არ უნდა მაგას ფიქრი. ლურსმანი და ეს ამხელა წყლის მილი რა ჭირად გვინდა რომ მოათრევ, ჰა. დასანგრევად მივდივართ, ასაშენებლად და ყვავილების მოსარწყავად კი არა, დურაკ!
-კარგით, ბატონო, ლურსმნების ყუთს დავტოვებ ახლავე და მილს  რაც შეეხება, ეს თუ გრძელია, იქ მოკლეც  დევს და იმას წამოვიღებთ.
-შენ სულ ჭკუიდან გინდა გადამიყვანო?!ტი ჩტო,ბარან?ბლიადი!
ასე იყო თუ ისე, დავიძარით. ირაკლი სულაც არ გახლდათ შეშლილი, ან ჭკუასუსტი, უბრალოდ ყველა უფროსი იდიოტი ეგონა და ბევრჯერ გადარჩენილა სამსახურიდან გაგდებას, მოიცა რა, სადმე არ დაგვეკარგოს ეგ სამსახური-პასუხობდა ის.

  ჩვენი მძღოლი, რომელსაც ხანდახან ავიწყდებოდა, რომ საბჭოთა კავშირის დროინელ მანქანას ატარებდა,მანქანებს ისე ჩაუქროლებდა, სიამაყის განცდაც ეუფლებოდა, დაასიგნალებდა, შეხედეთ, რა ვქენიო. აგვისტოს მზე ერთნაირად გვიჭერდა ათივეს თავში, აქ ყველანი  თანასწორები ვიყავით და არავინ იყო უფრო თანასწორი. მხოლოდ სამი ადამიანი, იმით იყო ჩვენზე დიდი რომ სულაც არ აწუხედბა ის , რომ 40^-ში მთელი დღე უნდა მდგარიყო და ვიღაცის სახლი ენგრია, ( რაც ოტიამ თქვა, იმას ვგულისმობ,მკითხველო)არც იმას ფიქრობდნენ,საერთოდ სახლი რატომ ინგრეოდა და არც დიასახლ-მამასახლისის ტკივილებს შეუწუხებიათ.

ნელ-ნელა და აქა-იქ გოგის სიჩქარის დემონსტრირების  ფონზე, ქალაქსაც გავცდით. უკან მოვიტოვეთ დიდი კორპუსები, ხიდები, ტროტუარები და ასე სოფლის ნაწილი გავხდით. ცხელი ჰაერი საგრძნობლად შეცვალა მაღალმა მთიანმა ადგილმა და ოფლის ღვრითა და პაპანაქებაში გავლილი გზის სიმწარე თანდათან მიგვავიწყდა კიდეც, მაგრამ მთავარი ხომ ჯერ წინ გვქონდა ყველას, ადექი და ანგრიე, შენი მოვალეობაც  ნგრევაა, როცა არაფერი შეგიძლია სხვა, ანგრიე, ორიოდ გროშსაც ამისთვის გიგდებენ.

ყველანი ერთბაშად გადმოვხტით გახურებული და დაჟანგებული მანქანის ბორტიდან. გადმოვათრიეთ რაც ჩვენს ხელთ იყო, მთავარია მეთაური წინ მიგვიძღოდა საკვოიაჟით, რომელშიც ფურცლების წყობა და ერთი საწერ კალამი ედო.

არცერთი ჩვენგანისთვის იყო უცხო, მიმდგარიყავი სხვის სახლს, ოდესღაც წვალებ-სვენებით ნაშრომი მტვრად რომ გექცია. მაგრამ როგროც მე , ბოლოდან პირველი, ამ ეზოში შესვლისას ისეთი გემო, სურნელი და სასახლე დავინახე, შემრცხვა იმ ადამიანის, ვინაც ეს სახლი , ( სახლს იმიტომაც ვამბობ , რომ სახლი სახლია, ნანგრევია, ფიცარი ობლად აქვს შერჩენილი თუ მხოლოდ ატმის ხე ჰყვავის, სახლია, რომელსაც პატრონი ემსგავსება)ჩვენი ზემოთ ხსენებული უფროსისთვის რომ გაიმეტა,გაუჭირდა ფინანსურად ,ამ დღემდე ვერ გაუსაძლის და ვერ შეგუებულ დედამიწაზე.

არცერთი ჩვენგანის გადმოსვლა არ ჰგავდა ,1873 წელს ტუპინამბარად ბავშვების მდინარეში გაქცევას, თუმცა ეს ხომ მხოლოდ ესკიზი იყო მათთვის, ანუ არაფერი სასიხარულო ჩვენში, მე გადმოვიტანე “ლომი”, რომლის აწევა ალბათ ბევრს უცდია და გადაწონილა, სხვებმა დარჩენილი.
 
  მსხლის სუნი,მწვანებალახა, პირღიად დარჩენლი ჭა,ეზოში სამიოდე ბავშვი, რომლებიც ბურთს კენწლავენ და ერთი ორივეს იმას უმტკიცებს, რომ ამ სახლში უფრო მეტად გაიყვავილებს, ვიდრე სხვაგან, სხვის ეზოში.სახლი... რომელიც უნდა დაანგრიო, ვის უნდა დუნგრიო, საკუთარ თავს, იმისთვის ,რომ ორიოდ გროში აიღო? ეს არის სიყვარულით აშენებული? ამას ვერაფერი დაანგრევს?
სანამ ამას გავუძახი საკუთარ თავს , დანარჩენები ემზადებიან, ვინ ხელთათმას იცმევს ხელებზე, ვინ უროს იკავებს, ერთი კი ჩრდილს ეძებს, რომ მოიკალათოს, თავისი საკვოიაჟი ფეხებთან დაიდოს და ფიცრების სიგრძე, სიგანე ბოლოს დაითვალოს.

სახლის უკანა მხრიდან, აქამდე ჩვენთვის შეუმჩნეველი სამი პირობნება იხედება, რომლებიც დახეულ პერანგებში,მსგავსივე შარვლებით დგანად და ერთს დიდი ურო უჭირავს.ჩვენი უფროსი მახვილ თვალს, არაფერი რომ არ გამოეპარება, წამოდგა.
-დღე მშვიდობის თქვენ,პაპანაქების მინდოდა მეთქვა, რას აკეთებთ?
-რას ბატონო ჩემო და, დილიდანვე ვეჭიდებით ამ სახლს და ვერაფერი ვუყავით. კი ვიცოდით რომ მოხვიდოდით, მაგრამ...
-საქმეს წინ გვიგხებიდით? ოჰ, დაგენგრიათ ბარემ, ხომ არ წამოვდგებოდი ახლა, მაგრამ თქვენ არ ჩანხართ საქმე რომ იცოდეთ ისეთები, თქვენ უფრო ააგებთ სახლს, ბატონო.
-დიდი სახლია, საფუძველი მყარად აქვს, თორემ დანგრევას რა უნდა. კარი ხელი, უფრო სწორედ ურო და აფსუსს. იყო? არ არის!

გამოეცალეთ  აქაურობას, არა ისე, დიდი მადლობა, რომ რაღაც დაგვახვედრეთ, უდიდესსაც ვიტყოდით, სულ ბოლომდე რომ დაგენგრიათ, მაგრამ გვაცალეთ ახლა ჩვენ, სანამ აქ ვინმე არ მომკვდარა, თორემ ხომ ხედავთ, თქვენი მეგობარი იქით ეჭიდება სახლის იმ ერთ კუთხეს, საითკენაც მისი მეგობარი დგას და თან ჭაა. არა, მისი არაფერი ბრალი არაა, მეგობარო, მაგრამ ის რატომ დგას იქ? ჭაში რომ ჩავარდეს? ჰე , უფროსო, მილი,მილი. რად დამატოვებინე იქ?! -თქვა ირაკლიმ,ურო მაღლა, ზეციკსენ ასწია და სახლის კიბეები ერთი დარტყმით ჩამოანგრია.

მე იატაკიდან ლურსმნების აძრობას შევეჭიდე, სხვები უზარმაზარ მუხის მასალას ეჭიდებოდნენ.ასეთ დროს , ჩემი ყურადღება კუთხეებში გადადიოდა, სადაც შეიძლება დამალული ყოფილიყო საიდუმლო წერილი, ან, ამ მამასახლის სიყვარულის ამბავი, ან ღმერთმა უწყის, მონეტები, ამის წინ, ერთ სახლში, ეკატერინეს დროინდელი მონეტები აღმოვაჩინე. არქეოლოგიც ვარ.
სახლს სახურავი აქა-იქ შემორჩა, მზე კი ისევ აქაა, როგორც ჩვენში, ისე ამ სასწრაფოდ დასანგრევ სახლში,რამდენი საერთოა...
ვანგრევთ.
მოგვწყურდა, სიგარეტი უნდა ვაგემოთ სხეულს,ყველამ დავყარეთ იარაღები და ჩრილისკენ ავიღეთ გეზი.ჩვენი უფროსი, რომელიც მუშაობის პროცესში არც დაგვინახავს, დაგვხვდა ლავაშით, კიტრით, მარილით. ( ენა ჰქონდა მყრალი, თორემ შიმშილით ვისღა მოკლავდა)
ბავშვები ბურთს ისევ თამაშობენ მხიარულად, თან გვიყურებენ, ჩვენ კი ისევ, ჩვენი ოფლიანი სხეულით კიტრს ვუხრაშუნებთ.
-ღვინო რომ იყოს, უფ, სულ დქცეულები ყოფილან, თორემ, გადმოიტანოს მამასახლისმა ერთი ბოთლი, სახლს რომ ანგრევს, ფულს ღებულობს, არაფერი არ გამოვა კაცთაგან.-თქვა ჩვენმა უფროსმა და კიტრი ისე ჩაკბიჩა, კიტრის ნორჩი კაკლები ტუჩებიდან გადმოუცვივდა.

გზიდან მოდის კაცი, სუსტი და გალეული, რაღაცას მოათრევს ძლივს. როგორაც სახლს უახლოვდება, მით უფრო უმძიმს ნაბიჯების გადადგმა,ბავშვებიც ჩერდებიან და ბურთიც ხის ძირიდან ბავშვებს უყურებს.
-დღის სალამი თქვენ, -დებს ღვინის ბოცას და ხელაწეული გადის.

ჩამოვასხით. დავლიეთ. კაცზე ვიფიქრეთ და საქმეს შევუდექით.სახურავი ახდილია, მზეც გადაიხარა და დიდი საქმე მოლეული გვაქვს.შევჩერდეთ, მესმის ხმა, რა კარგი ღვინოა, დავლიოთ და თუ გინდა მეორე სახლიც მივაყოლოთ ზედვე, თქვა იმ სამთაგან ერთ-ერთმა, ცუდი ღვინო ვის გაუგია, ამ არის, ან არა- თქვა საბამ, რონელსაც მთელი დღე ხმა არ ამოუღია.

-ამ სიცხეში ღვინო კი არა... ირაკლი, რას აკეთებ მანდ, რას ეძებ შენ?
-ნახე ეს, მითხრა ირაკლიმ და ხელში სარკეში ჩასმული ქალის ძველი სურათი დამაკავა. -წარწერა აქვს უკან, ვკითხულობ.
        “ჩემო საყვარელო,შენ ახლა ომში ხარ და მე მის მერე ხესავით ვდგავარ, მე და ეს სახლი შემოვრჩით, სახლში სხვისი ბავშვები, სახლებს კი გეოგრაფია არ აქვთ. ჩვენს სახლში, საყვარელო, ჩაკეტილი საგნები ვართ ორივე. თუ კი, ახლა ვიღაც დგას მომლოდინე ხეების მსგავსად,ჩვენს ეზოში შეწყდეს ნგრევა.აქ ლურსმნები არ იჟანგება.
სახლი მაინც სახლია, თუ გინდ ქარმა აწიოს ცა. “

ირაკლი გარბოდა, მე კი მის გასწრებას ვცდილობდი.


არიან ადამიანები, რომლებიც მოულოდნელად ჩნდებიან ჩვენს ცხოვრებაში, ციცინათელებივით გვინათებენ წყვდიადს, სადაც ჩვენდაუნებურად აღმოვჩნდით და გვეგონა, ვერასდროს გამოვაღწევდით. ჩვენც მეორე სუნთქვა გვეხსნება და ცხოვრება მარტო იმიტომ გვიხარია, რომ ვიცით, როცა გავახსენდებით, გამოჩნდებიან და სიბნელეს ცოტა ხნით მაინც გაგვინათებენ, ველოდებით, გვნატრება, გვიხარია, რომ მოდის, გვგონია, ჩვენთან უხარია და იმიტომ მოდის, მერე ვეჩვევით, მერე გვიყვარდება, მერე ყველაფერს ვპატიობთ, ოღონდ არ წავიდეს, ოღონდ საყრდენი არ გამოგვეცალოს. მერე მიდიან და იმაზე წყვდიადში გვტოვებენ, ვიდრე ვიყავით, ყველაზე საშინელება კი იმის გაცნობიერებაა, რომ აღარასდროს აღარ მოვა, იმიტომ, რომ მისთვის არც მოსვლა ნიშნავდა არაფერს და არც წასვლა. ასეთ დროს ჯობია, იმაზე იფიქრო, ციცინათელები სამუდამოდ გადაშენდნენ შენი ცხოვრებიდან. არ შეიძლება ერთმა ადამიანმა მეორე გადაარჩინოს.
სოფო წულაია.

https://www.youtube.com/watch?v=gGV4hxhxW8o

გილოცავ დაბადების დღეს და....



ესე ამბავი ჩემი ბნელი წარსულისა..(90-იანებს ვგულისხმობ კაცო,თქვენ რა იფიქრეთ?! ;დდდ)
თვრამეტი რომ მისრულდებოდა, იდგა ათას ცხრაას ოთხმოცდა თოთხმეტის ცივი იანვარი.ახლა როა უთავმოყვარეო ზამთარია,მაშინ ასე კი არ იყო,ზამთარიც დასტოინი იცოდა,ცივი,თოვლიანი,ჭყაპიანი,წვიმიანი...ჩვენ მაინც რომ გვიხაროდა ისეთი...
ჰოდა გააკეთა დედაჩემმა უამრავი გემრიელობა..ახლა რომ ვუფიქრდები არ იყო დედაჩემი ჩვეულებრივი ქალი,იმიტომ რომ იმ სიცივეში,უშუქობაში,ყიამეთში ამდენ რამეს ჩვეულებრივი ქალი ვერ გააკეთებდა..იმ თაობის ქალები ალბათ ყველანი ასეთი ჯადოქრები იყვნენ,რაკი ჩვენ,შვილები იმ წლებს გამოგვატარეს და აქამდე მოგვიყვანეს...
მოკლედ სუფრასთან შეიკრიბა ჩემი ჭაობელი მეგობრების და სამხატვრო სასწავლებლის(პირველ კურსზე ვარ სამხატვროში) ,,სასტავი,,
დაიწყო სადღეგრძელოები,ჯერ ნორმალური ჭიქებით სვამენ არაყს..თანდათან მოუმატეს..უკვე ეჯიბრებიან რომელი ფრთა მეტს დალევს..გადავიდნენ კოქტეილის ჭიქებით სმაზე...დუელია ფაქტობრივად,იმიტომ,რომ იხოცებიან პერსპექტივაში.
მამაჩემი სახლში არ არის,ხელს არ შეგიშლითო და წავიდა.დედაჩემს ვინ გაუგონა..
შუქი არაა.
სანთლებია ბლომად.
უკვე ისე არიან,აივანზე რომ გადიან თავზე ორთქლი ასდით.არ ვიგონებ დედასგეფიცებით!!მართლა.
ცოტა ხანში დაიწყო მასობრივი ინტოქსიკაცია.
ვინ,სად,ვის არწყევს კაცმა არ იცის..საწყალი დედაჩემი დარბის იქეთ-აქეთ,რომელს უშველოს არ იცის.
ამასობაში შემოგვემატნენ ფხიზელი,დაგვიანებით მოსულები(კიდეკაი,თორემ ესენი ვინ უნდა ჩაიყვანბოს მეცხრე სართულიდან კიბეზე ფეხით,შუქი არაა შესაბამისად არც ლიფტი)
გამოვიძახეთ სასწრაფო.
ვინც საერთოდ ვერ დგება ფეხზე,ის სკამით ჩაყავთ კიბეზე,დანარჩენებს მხრებში უდგებიან და ისე,ფეხების კიბეებზე თრევით მიყავთ.
ტრაგი-კომედიური სანახაობაა,მარა სასაცილოდ ვის სცალია!
წაიყვანეს ყველა,ვინც ცუდად იყო.დანარჩენები თავისით წავიდნენ,წავიდნენ რა,წაბარბაცდნენ...
დედაჩემი ერთი კვირა ალაგებდა.
მეორე დღეს გავიგეთ ერთ-ერთი საავადმყოფოში რომ მიუყვანიათ,სოდიანი წყლის ჭიქა მიაწოდეს თურმე.
-ეს რა არისო?უკითავს
-დალიეო,ექიმმა
-ექიმო,მე ვიტყვი და შენ დალიეო!

დაბადების დღე მიახლოვდება და მაგაზე გამახსენდა)
#ჩემიტკბილიოთხმოცდაათიანები

მარტო სიყვარული რომ ყოფილიყო საკმარისი,რა მარტივად იქნებოდა ყველაფერი.რაც მეტი უყვართ,მით უფრო მტკიცე ხდება აბსურდი.დონ ჟუანი ქალთან იმიტომ კი არ მიდიოდა,რომ სიყვარული აკლდა.სასაცილოცაა მისი წარმოდგენა სიყვარულის მაძიებელი მეოცნების როლში.სწორედ იმიტომ,რომ მას თანაბრად უყვარს ყველა ქალი,იგი ყოველ ჯერზე ერთიანად მიეცემა ამ გრძნობას.აქედან გამომდინარე,თითოეული იმედოვნებს,რომ მას ისეთ ბედნიერებას ანიჭებს,რაც აქამდე არავის მიუნიჭებია.თუმცა ყველა მწარედ ცდება და მხოლოდ იმას ახერხებს,რომ მას გამეორების აუცილებლობას აგრძნობინებს.,,როგორც იქნა,ნამდვილი სიყვარული გაჩუქე’’, - შესძახებს ერთ-ერთი მათგანი.არ უნდა გაგაკვირვოს დონ ჟუანის პასუხმა: ,,როგორც იქნა? არა,უბრალოდ კიდევ ერთხელ.’’ რა საჭიროა ძლიერი სიყვარულის განსაცდელად იშვიათად გიყვარდეს?
დონ ჟუანი ნაღვლიანია? ეს ძნელად წარმოსადგენია.აზრიც არა აქვს ქრონიკებში ჩახედვას.ეს სისცილი,გამარჯვებულის შემართება,ხტომა,თეატრის სიყვარული,ყველაფერი ეს ნათელი და მხიარულია.ყველა ჯანსაღი არსება გამრავლებისკენ ილტვის.ასევეა დონ ჟუანიც.თანაც მოწყენილები ორი მიზეზის გამო არიან - უცოდინარობის ან იმედის ქონის გამო.დონ ჟუანმა ყველაფერი იცის და იმედიც არ აქვს.ის იმ ხელოვანებს მოგვაგონებს,ვისთვისაც ცნობილია თავისი შესაძლებლობების საზღვრები და მათ არ სცილდება.ხოლო იმ მოკლე ინტერვალში,როდესაც მათი გონება ამას ეგუება,სავსებით კმაყოფილდებიან იმით,რაც მიეცათ.და გენიაც სწორედ ესაა:ინტელექტი,რომელმაც საკუთარი შესაძლებლობები იცის,ფიზიკური სიკვდილის ზღვრამდე დონ ჟუანისთვის უცნობია მოწყენილობა.იმ მომენტიდან კი,როდესაც ცოდნას აქვს,მისი სიცილი იფეთქებს და ყველაფერი ეპატიება.ის ნაღვლიანი მაშინ იყო,როდესაც იმედი ჰქონდა.დღეს ამ ქალის ბაგეზე იგი განუმეორებელი ცოდნის მწარე და დამამშვიდებელ გემოს შეიგრძნობს.მაგრამ მწარეა ის?ალბათ არა:ეს აუცილებელი არასრულყოფილება ხელშესახებს ხდის ბედნიერებას.
დიდი სისულელეა დონ ჟუანში ეკლესიასტეთი ნასაზრდოები ადამიანი დავინახოთ,რადგან მისთვის ამაოება ამაოებათა სხვა არაფერია,თუ არა სხვა ცხოვრების იმედი.ამას იგი ზეცის წინააღმდეგ მიმართული თამაშით ამტკიცებს.მისთვის უცხოა გართობაში დაკარგულ სურვილზე სინანული - უძლურების ეს საერთო ადგილი მას არ ეკუთვნის.ეს უფრო ფაუსტს მოუხდებოდა,რომელსაც იმდენად სჯეროდა ღმერთის რომ სული ეშმაკს მიჰყიდა.მოლინას  ,, მუსუსი’’ ჯოჯოხეთის მუქარას ასე პასუხობს: ,, მეტი დრო უნდა მომცე!’’ იმას,რაც სიკვდილის შემდეგაა,მნიშვნელობა არა აქვს.ხოლო მას,ვისაც სიცოცხლის შნო აქვს,რა მშვენიერი დღეები აქვს წინ.ფაუსტი ამქვეყნიურ სიმდიდრეს ითხოვდა:საბრალოს შეეძლო უბრალოდ ხელი გაეწვდინა.როდესაც სიცოცხლით ტკბობა არ შეგიძლია,სული უკვე გაყიდულია.დონ ჟუანი პირიქით,მოყირჭების მომხრეა.თუ კი ის ქალს ტოვებს,ამას იმიტომ კი არ აკეთებს,რომ ეს ქალი აღარ სურს.ლამაზი ქალი ყოველთვის სასურველია.უბრალოდ მას სხვა ქალი იზიდავს და ეს ერთი და იგივე არ არის.
იგი სიცოცხლით სავსეა და არაფერია ამ სიცოცხლის დაკარგვაზე უარესი.ეს შეშლილი ნამდვილი ბრძენია.მაგრამ ადამიანები,რომლებიც იმედით ცოცხლობენ,ძნელად ეგუებიან იმ ქვეყანას,სადაც სიკეთე ადგილს უთმობს დიდსულოვნებას,სინაზე ვაჟკაცურ დუმილს,ერთობა განმარტოებულს სიმამაცეს.ხოლო ყველა ერთხმად აცხადებს: ,,ის სუსტი ადამიანი,იდეალისტი ან წმინდანია.’’ საჭიროა იმ სიდიადისგან განთავისუფლება,რომელიც დამამცირებელია.




რადგან ისე მოხდა,რომ ჩემი ბავშვობა-ახალგაზრდობა დაემთხვა ბნელ 90-იანებს,ეს ამბავიც იმ წლებისაა..
ბათუმის ერთი ძველი უბანია-ჭაობი.ნუ პატარა ბრონქსია,ადვილად რომ მიგახვედროთ.
ვართ ასე თხუთმეტ-თვრამეტი წლის და თითქმის ყველა ერთ პატარა ქუჩაზე ვცხოვრობთ.იმ ქუჩაზე,სადაც ჩვენი მშობლები გაიზარდნენ.ქუჩა კია პატარა,მაგრამ გაგება,ჩახუტება და სიყვარულია დიდი..(ასე ამბობდნენ ჭაობელი კაიბიჭები)
ჰოდა, ჩვენ აქაური მაგარი ბიჭების შვილები ვართ,არც დღისით გვეშინია ქუჩაში გასვლის და არც ღამით,იმიტომ,რომ ვერავინ გაბედავს ზედმეტს.ერთადერთი,ვისიც ,,გვეშინია,,-ბებიაჩემია(იტალიურ ფილმებში რომ შავკაბიანი ქალებია,ძირითადად მაფიოზების დედები,აი სახლში რომ სხედან და ყველაფერს აკონტროლებენ,ოჯახსაც და უბანსაც,აი მასეთი ტიპია) რომელსაც შეუძლია უბრალოდ არ გაგვიშვას სახლიდან და არანაირი ცრემლი და მუდარა არ გაჭრის და თუ გაგვიშვა,მერე ისეთი კონტორილის ქვეშ ვხვდებით,რუსულ კგბ-ს რომ არ დასიზმრებია..ეხლა არ იფიქროთ მართლა ისეთი ბოთეები ვიყავით რომ ბებიაჩემს ვერ ვატყუებდით...სულაც არა..
ჰოდა ჩვენ, ზამთარ-ზაფხულ დღეში ოცი საათი ერთად ვართ და ეს არაა მეგობრობა,ეს რაღაც უფრო დიდია და მნიშვნელოვანი და ძალიან ბევრი წლის მერე ამაში უფრო ვრწმუნდები.
ჰოდა რატომ ვწერ ახლა ამას და საიდან გამახსენდა-31 დეკემბერია და ის დროა,შუქი ახალ წლამდე ერთი საათით ადრე რომ მოდის,მაგრამ მანამდე ყველაფერს აკეთებენ ,ძირითადად შეშის ფეჩზე და ერთადერთი,რაც შუქის მოსვლას ელოდება,არის კრემი,რომელსაც მიქსერი სჭირდება.
მოკლედ ჩვენ-მე და ჩემს მამიდაშვილს,რომელიც ჩემზე ერთი წლით პატარაა, ერთადერთი რასაც გვანდობენ,არის ოლივიეს გაკეთება.ჩვენ ვაკეთებთ სალათს და ვალმოხდილები გავრბივართ მეგობრებთან,რომლებიც მამასთან ერთად რჩებიან ახალ წელს,იმიტომ,რომ დედა მიდის სხვა ქალაქში და ჩვენ,გოგონებმა უნდა გავაკეთოთ ყველა კერძი დამოუკიდებლად.ყველა კერძი კერძად,მაგრამ საცივი გვაქვს დაბარებული!!! ინდაური, ბევრი ნიგოზი და მომზადების წესი დატოვებულია.
გავაკეთეთ სალათები.შევწვით კარტოფილი.არ მახსოვს კიდევ რაღაცები გავამზადეთ...და საცივი..არ მახსოვს ასე ეწერა რეცეპტში,თუ საიდან მოვიტანეთ,ძალიან თხელი რომ არ იყოს,ცოტა მჭადის ფქვილი უნდა დაუმატო ნიგოზსო(ცოტაო!!!) ჩვენც დავუმატეთ! ცოტა!
საცივი იყო-ღომი აღარ სჭირდებოდა!
მას მერე ოცდაათი წელი გავიდა, იმდენი რამე დაგვავიწყდა და ეს საცივი არც ჩვენ გვავიწყდება და არც ბიჭებს,მას მერე ლაზღანდარობენ ამაზე.
იმ ღამით საოცარი ახალი წელი გვქონდა.

ვინც ამოიცნობთ საკუთარ თავს და ამ ისტორიას იცნობთ,ყველანი უსაშველოდ მიყვარხართ და მენატრებით...მინდა მუდამ ისე გულწრფელად ბედნიერებიდა მხიარულები ვიყოთ,როგორც მაშინ,ჩვენს ბავშვობაში.

დღიური: მარუსკა.
ცამ ყველა სევდა
გამოიტირა
და ახლა ღრუბლით
იმშრალებს თვალებს...
მარუსკა 2019-01-01 23:50:19

Alfred de MUSSET
Adieu !
Adieu ! je crois qu'en cette vie
Je ne te reverrai jamais.
Dieu passe, il t'appelle et m'oublie ;
En te perdant je sens que je t'aimais.

Pas de pleurs, pas de plainte vaine.
Je sais respecter l'avenir.
Vienne la voile qui t'emmène,
En souriant je la verrai partir.

Tu t'en vas pleine d'espérance,
Avec orgueil tu reviendras ;
Mais ceux qui vont souffrir de ton absence,
Tu ne les reconnaîtras pas.

Adieu ! tu vas faire un beau rêve
Et t'enivrer d'un plaisir dangereux ;
Sur ton chemin l'étoile qui se lève
Longtemps encor éblouira tes yeux.

Un jour tu sentiras peut-être
Le prix d'un coeur qui nous comprend,
Le bien qu'on trouve à le connaître,
Et ce qu'on souffre en le perdant.

...ათოვდა ივრის ჭალებს
მიჰქონდათ შავი კუბო...

"...ასე წიხლავს ვირი მომაკვდავ ლომს,ასე ღრღნიან,აფუღუროვებენ,ჭრიან და ხვრეტენ მუხლუხა ჭიები გამხმარ მუხას"... (ვიქტორ ჰიუგო,პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი)



დღიური: მუხა.
ნექტარო გილოცავ ახალ წელს,  ძალიან მანებივრებ, შენგან მოძღვილი ლექსებით ვიკვებები და ვსიყვარულობ, დიდი მადლობა.
მუხა 2018-12-30 23:35:46

დღიური: მუხა.
მედეა მოლოდინი  ახლა, ამ წუტას შემოვედი და ვნახე  წერილი, გაიხარე სულ მახსოვხარ, მიყვარხარ, სადა ხარ? გილოცავ  დამდეგ ახალ წელს.  კარგო ადამიანო.
მუხა 2018-12-30 23:34:09


ნიკი მადლობა საყვარელო)))) <3



https://www.youtube.com/watch?v=fLvIQPhwjHs
ნ-ი-კ-ი 2018-12-29 12:33:07

მე რომ დავბადებულვარ ორი მეტრი თოვლი მოსულა..
რა გასაკვირი იყო,იანვარში..და ის უფრო რა გასაკვირია ასე ძაან რომ მიყვარს თოვლი...
ტრანსპორტი ვერ მოძრაობდაო და დავუკავებივარ ბებიაჩემს ხელში,მამაჩემი და დედაჩემი დიდი ქოლგით მოყვებოდნენ თურმე და ფეხით გაყოლიან რუსთაველის ქუჩას..სულ ახლოს იყო სახლი..უნივერსიტეტის ეზოში..ხის,ძველი სახლი,დიდი,ხის კიბით და პატარა აივნით..
დიდი,მრგვალი,ნახშირის ღუმელი იდგა შესასვლელში.
იქეთ-აქეთ იყო ოთახები.
ერთის ფანჯარა უნივერსიტეტის ეზოში გადიოდა და ძალიან მიყვარდა იმ ფანჯრიდან ცქერა,ვუყურებდი როგორ მიდიოდნენ და მოდიოდნენ სტუდენტები....
მეორე მხარე ეზოს გადაყურებდა და ამ ეზოში უამრავი ,სხვადასხვა ეროვნების ადამიანი ცხოვრობდა,ნამდვილი იტალიური ეზო იყო..
სულსულ ახლოს იყო ბულვარი და ზღვა..იმ ბულვარში გავიზარდეთ იმ ეზოს ბავშვები..შევესეოდით ბუჩქებზე პატარ-პატარა ყვავილებს,თმებში ჩავიბნევდით და თავი პრინცესები გვეგონა...
ძალიან ნათელ კადრად შემომრჩა ზღვაზე მიმავალი ჩემი ბაბუ,,სემეინი,,ტრუსებით, მხარზე პირსახოცგადადებული..
ძველი მეზღვაური,კეთილი თვალებით და ბავშვის გულით..
ჩემი ფუმფულა,ლამაზი ბებო...მშვიდი და აუღელვებელი..
მახსოვს,,რვაფეხაში,,ბაბუასთან ერთად,ჩუმად ნაჭამი ნაყინი..
სათამაშო ჭურჭელში გაკეთებული კომპოტი,რომელსაც ბაბუა მართლა სვამდა,მე რომ გავეხარებინე..
ბევრი სეირნობა..
ვერაფრით ვიხსენებ,რაზე ვლაპარაკობდით..
უამრავი მოგონება....
არ ვიცი დღეს რამ გამახსენა ეს ყველაფერი...თუმცა რა დღეს,სულ მახსოვს..
უბრალოდ ახლა,როცა აღარ არიან,ვხვდები,რამდენად ძვირფასი ყოფილა ეს ყველაფერი და რა გვიან ვხვდებით ამ ყველაფრის ფასს..
ხან ისე მინდა იმ ბავშვობაში დაბრუნება,ვფიქრობ ნატვრისთვალი რომ მქონდეს ერთ სურვილად ამას ჩავიფიქრებდი,სულ ცოტა ხნით დამაბრუნა იქ...ტკბილ და თბილ,უდარდელ ბავშვობაში...

რადროს სენტიმენტებიაო,ძლივს ასფალტი გვეღირსაო, იტყვიან ჩემი ბავშვობის ქუჩის მეზობლები..
მაგათ რა იციან როგორი იყო ის ალაგ-ალაგ ქვიშიან-მიწიანი,წვიმაში პატარ-პატარა გუბეებიანი ჩემი ქუჩის სითბო...ჟანგიანი ჭიშკრები,ახლა რომ საგულდაგულოდ შეუღებავთ პატრონებს...ის ჩვენი ძველი და ტკბილი სახლები,ახლა სხვანაირად რომ მეჩვენებიან..უჩვენო..ასე მგონია ენატრებათ ჩვენი საიდუმლოებები..გოგოური ამბები...
ვინ რა იცის რამდენი მოგონება დგას იმ ქუჩის კუთხეში...ჩვენი ეზოების წინ,პატარა ხის სკამებზე,ახლა რომ აღარაა..
რამდენი ზაფხული და ზამთარი...,ჩვენი შემცივნული,ფეხებგაყინული,თბილი ბავშვობა...
ჩემი მუდმივი მონატრება...



მღერის ვიღაცა უსნოდ და მახსენდება სიმღერა უკეთესი, მკვდრად არსებული ჩემში.

ხარანაული


1 2 3 4 ... 1474 1475 1476