დღიურები


დაიწყო ლიტერატურული კონკურსი “მაისის ბლიცი“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში http://urakparaki.com/?m=13&Forum=37&Theme=1481&st=120     * * *    
მე რომ დავბადებულვარ ორი მეტრი თოვლი მოსულა..
რა გასაკვირი იყო,იანვარში..და ის უფრო რა გასაკვირია ასე ძაან რომ მიყვარს თოვლი...
ტრანსპორტი ვერ მოძრაობდაო და დავუკავებივარ ბებიაჩემს ხელში,მამაჩემი და დედაჩემი დიდი ქოლგით მოყვებოდნენ თურმე და ფეხით გაყოლიან რუსთაველის ქუჩას..სულ ახლოს იყო სახლი..უნივერსიტეტის ეზოში..ხის,ძველი სახლი,დიდი,ხის კიბით და პატარა აივნით..
დიდი,მრგვალი,ნახშირის ღუმელი იდგა შესასვლელში.
იქეთ-აქეთ იყო ოთახები.
ერთის ფანჯარა უნივერსიტეტის ეზოში გადიოდა და ძალიან მიყვარდა იმ ფანჯრიდან ცქერა,ვუყურებდი როგორ მიდიოდნენ და მოდიოდნენ სტუდენტები....
მეორე მხარე ეზოს გადაყურებდა და ამ ეზოში უამრავი ,სხვადასხვა ეროვნების ადამიანი ცხოვრობდა,ნამდვილი იტალიური ეზო იყო..
სულსულ ახლოს იყო ბულვარი და ზღვა..იმ ბულვარში გავიზარდეთ იმ ეზოს ბავშვები..შევესეოდით ბუჩქებზე პატარ-პატარა ყვავილებს,თმებში ჩავიბნევდით და თავი პრინცესები გვეგონა...
ძალიან ნათელ კადრად შემომრჩა ზღვაზე მიმავალი ჩემი ბაბუ,,სემეინი,,ტრუსებით, მხარზე პირსახოცგადადებული..
ძველი მეზღვაური,კეთილი თვალებით და ბავშვის გულით..
ჩემი ფუმფულა,ლამაზი ბებო...მშვიდი და აუღელვებელი..
მახსოვს,,რვაფეხაში,,ბაბუასთან ერთად,ჩუმად ნაჭამი ნაყინი..
სათამაშო ჭურჭელში გაკეთებული კომპოტი,რომელსაც ბაბუა მართლა სვამდა,მე რომ გავეხარებინე..
ბევრი სეირნობა..
ვერაფრით ვიხსენებ,რაზე ვლაპარაკობდით..
უამრავი მოგონება....
არ ვიცი დღეს რამ გამახსენა ეს ყველაფერი...თუმცა რა დღეს,სულ მახსოვს..
უბრალოდ ახლა,როცა აღარ არიან,ვხვდები,რამდენად ძვირფასი ყოფილა ეს ყველაფერი და რა გვიან ვხვდებით ამ ყველაფრის ფასს..
ხან ისე მინდა იმ ბავშვობაში დაბრუნება,ვფიქრობ ნატვრისთვალი რომ მქონდეს ერთ სურვილად ამას ჩავიფიქრებდი,სულ ცოტა ხნით დამაბრუნა იქ...ტკბილ და თბილ,უდარდელ ბავშვობაში...

რადროს სენტიმენტებიაო,ძლივს ასფალტი გვეღირსაო, იტყვიან ჩემი ბავშვობის ქუჩის მეზობლები..
მაგათ რა იციან როგორი იყო ის ალაგ-ალაგ ქვიშიან-მიწიანი,წვიმაში პატარ-პატარა გუბეებიანი ჩემი ქუჩის სითბო...ჟანგიანი ჭიშკრები,ახლა რომ საგულდაგულოდ შეუღებავთ პატრონებს...ის ჩვენი ძველი და ტკბილი სახლები,ახლა სხვანაირად რომ მეჩვენებიან..უჩვენო..ასე მგონია ენატრებათ ჩვენი საიდუმლოებები..გოგოური ამბები...
ვინ რა იცის რამდენი მოგონება დგას იმ ქუჩის კუთხეში...ჩვენი ეზოების წინ,პატარა ხის სკამებზე,ახლა რომ აღარაა..
რამდენი ზაფხული და ზამთარი...,ჩვენი შემცივნული,ფეხებგაყინული,თბილი ბავშვობა...
ჩემი მუდმივი მონატრება...



მღერის ვიღაცა უსნოდ და მახსენდება სიმღერა უკეთესი, მკვდრად არსებული ჩემში.

ხარანაული


აქ გაზაფხული გვიან მოდის, წვიმები მღლიან
ბავშვობის ხანა დაიჩემეს სიზმრებმა ბინდად..
ვეგარ ვიხსენებ იმ გოგონას სახელს უცნაურს,
მე რომ მიყვარდა იქ... წარსულში... საოცრად წინათ

ახლა რა ხდება ჩემ ქუჩაზე, ნეტავ თენდება?
ალბათ ქვაფენილს მოფენია წითელი ვარდი,
ახლა ის ლოთიც თხლად ჩაცმული გამვლელებს ლოცავს
და არ აშინებს არეული, შეშლილი მარტი..

როდისმე, გულით კიდევ მოგისმენ..
საყვედურსაც მოგითმენ
სიმღერასაც მოგიმღერ...
დაა მოდი დღეს არ მოგიხდი ბოდიშს მეეე...
და ამ ლამაზ მოტივზე
მოვალ როდისმე!...

აქაურ ხეებს არ ჩურჩული არ შეუძლიათ
არც ეს ბუჩქები ინახავენ პირვანდელ კოცნას
გულის სიღრმეში მეშინია რომ უცაბედად
არ გათენდება და ერთ დილით მზე არ ამოვა

ახლა რა ხდება ჩემს ქუჩაზე, ნეტავ თენდება
ალბათ ქვაფენილს ამჯობინეს რუხი ასფალთი
ალბათ ის ლოთიც თხლად ჩაცმული გამვლელებს ტირავს
და არ აშინებს არეული შეშლილი მარტი...


დღიური: მუხა.
მიყვარხართ..
მერე რა რომ ვერ  გესაუბრებით..

მეიმედები მუხგულავ!!


დღიური: მელ.ზ..
ეს იყო ძალიან დიდი სიყვარული.
იმდენად ამაღელვებელი, რომ შეუძლებლია კარგად დამთავრებულიყო;
ქალმა მას დაურეკა, რომელიღაც საბჭოთა ქალაქის ფოსტიდან,
მძიმე, შავი ტელეფონით.
ეს იყო ზამთარში და სარკმელებს მიღმა თოვდა.
მისი ხმის გაგონებაზე კაცმა წერა შეწყვიტა
და სიგარეტს მოუკიდა,
თუმცა ამის კეთებისას
ყურმილი კინაღამ ხელიდან გაუვარდა.
ისინი ლაპარაკობდნენ იმდენად გულწრფელად,
რომ თითქოს ერიდებოდნენ ერთმანეთს.
ისინი ლაპარაკობდნენ მოსალოდნელ შეხვედრაზე,
მაგრამ არ უწყოდნენ,
რომ თვითმფრინავი, რომლის ფრენაც თოვლის გამო გადაიდო
ვერასოდეს აიღებდა გეზს სხვა ათასწლეულებისაკენ-
უფრო წინ – წარსულში, თუ უკან- მომავლისაკენ.
ისინი ვეღარასოდეს ნახავენ ერთმანეთს
და თოვლიც ასე ვეღარასდროს იქნება მხოლოდ თოვლი.

კარლო კაჭარავა
მელ.ზ. 2018-12-05 22:46:40

დღიური: ელინორი.
საით მივყავართ ამ ცხოვრებას ? რა მოგველის საბოლოოდ ? რას გვიმზადებს ბედისწერა ? ყველა დაუსვამდა საკუთარ თავს ამ კითხვებს, მაგრამ პასუხი არავის არ აქვს. ჩვენ ხომ არ შეგვიძლია მომავლის ნახვა. ვერ გავიგებთ რა მოხდება ხვალ, მანამ სანამ “ხვალ” აწმყოდ არ იქცევა. და მაინც ჩვენი ყოველი ქმედება განსაზღვრავს ჩვენს მომავალს.
ელინორი 2018-12-03 01:40:34

დღიური: ლარსენი.
[/color][color=#FF8800][color=#008800][/color]
ლარსენი 2018-11-25 17:08:20


"და დღის მანძილზე, დაგროვილ ღიმილს, ღამით, სულ ერთად გამოიტირებ...."

დუმილა 2018-10-27 22:20:31





დუმილა 2018-10-19 17:04:10

დღიური: ინი.
იოლი გზა თევზობისკენ-
საკუთარი თავის გარშემო აკვარიუმის აშენებაა..

მე ყველაფერი თავდაყირა მიყვარს,
რთულად,
წვალებით..

და თავს ვუმტკიცებ,
რომ შემიძლია ვცხოვრობდე ადამიანებში
მუნჯივით..

სიმშვიდე ხმაურზე გადის. .
ბედნიერებამდე კი ისინი მიდიან,
ვინც ცრემლების ზღვაში
ნერვებისგან ნავი დაწნა
და გადაცურა..

ვისაც იმედი არ დაუკარგავს..
ინი 2018-10-14 20:22:24

დღიური: აფციაური666.
ერთი მანქანა,ორი მანქანა,სამი.
ფანჯარასთან ვზივარ და მარცხნივ მიმავალ მანქანებს ვითვლი.
ჩემ წინ,მარცხნივ, ცხრა სართულიანი კორპუსია.წინ,აი მართლა წინ,დიდი და ვრცელი მინდორი.როგორიც გალაქტიკაა,აი ზუსტად ეგეთი არ ყოფილა.
და ეს შედარებაც არ იყო,იდეალური.
ოთხი მანქანა,ხუთი მანქანა,ექვსი.
მარცხენა კორპუსიდან ხმაური ისმის. ვიღაცის ფანჯრიდან ოჯახური კამათი ჰაერს შეერია და ჩემამდე ინერტულმა აირებმა და აზოტმა მოიტანა .შევისუნთქე ჰაერი და პირდაპირ მათ გავხედე.მეშვიდე სართული იყო.ან მერვე. ხმაური ჰაერის ტალღებს მოჰქონდათ,მაგრამ მალევე გამოვიხედე.
შვიდი მანქანა,რვა მანქანა,ცხრა.
ახლა ქალაქის წარმოსახვით ზღვარზე ვარ.ამ ბინის იქით,სივრცეში,სხვა შენობა არაა.მორცხვი თვითმკვლელებისთვის იდეალურია აქედან გადახტომა.სცენაზე ფარდაა ჩამოფარებული.
ათი მანქანა,თერთმეტი მანქანა,თორმეტი.
ასფალტი საღამოსკენ უფრო გრილდება ხოლმე.ჯერ მზე აჭერს,შემდეგ მანქანები ახურებენ.მოკლედ,ასფალტს არავინ ასვენებს.ღამის,სადღაც,ოთხი-ხუთისკენ მასაც უღმერთოდ სძინავს,როგორც თქვენ.
ჰაერის ტალღები არ მეშვებიან.
კიდევ ერთ ღერს მოვწევ და ყავაც გაგრილდებოდა.
ისევ ხმაური და ჩხუბი.
გაიხსენეთ,რა ვთქვი თვითმკვლელებზე.
ახლა,მეშვიდე თუ მერვე სართულის ფანჯრის რაფაზე შავი სილუეტი ჩნდება.როგორც ვთქვი მორცხვი თვითმკვლელები მეთქი.
ჩვეულებრივი კლასიკაა.ის გადახტება და დანარჩენი უკვე გრავიტაციაზეა.
როგორც ვთქვი,ასფალტს არავინ ასვენებს.
ცამეტი მანქანა,თოთხმეტი მანქანა,თხუთმეტი. 
აფციაური666 2018-10-14 01:58:00

დღიური: ნინუცა12345.
ომის ბიჭი

ისტორია 1993 წლის ზაფხულში დაიწყო

მაშინ ხუთი წლის იყო. მზრუნველი დედა ჰყავდა, შვილს რომ დაჰფოფინებენ ისეთი. მამა ინჟინერი იყო და რძის კომბინატში მუშაობდა.  ბებია ზღვასთან ახლოს ცხოვრობდა და  სახლს მდგმურებზე აქირავებდა. მეტწილად მოსკოვიდან, კისლოვოდსკიდან და ჟელეზნოვოდსკიდან  ჩამოდიოდნენ.

ხუთის  რომ გახდა, ძაღლი უყიდეს, რომელსაც ალმა დაარქვა. მას თეთრი, ფუშფუშა ბეწვი ჰქონდა და  არასდროს ყეფდა. სტუმრის მისვლაზე გულაღმა წვებოდა და უცხო ადამიანებს თავს აფერებინებდა.

მერე მოვიდა შემოდგომა

სექტემბერი იყო, ახალი ტანსაცმელები უკვე ნაყიდი ჰქონდა. სწავლა იმ სკოლაში უნდა დაეწყო, სადაც თავის დროზე მისი დედ-მამა სწავლობა. ყველაფერი თითქოს დაგეგილი და გაწერილი იყო, მაგრამ 1993 წლის ზაფხულში აფხაზეთის ომი დაიწყო. ომი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. შეცვალა 300 000 ადამიანის და კიდევ, ერთი ბიჭის ცხოვრება.
ომმა მას ოჯახი წაართვა.
ომმა მის ოჯახს პატარა ბიჭი წაართვა.
ომმა მას საკუთარი თავი წაართვა.

თბილისი, 2018 წელი, თვალის კლინიკა

მიმღებში ვართ, რიგის ნომერი 42.
ხელში მიმართვა უჭირავს, რომელიც სოხუმის პოლიკლინიკაში მისცეს. წერია, რომ დიაგნოზი მძიმეა. საჭიროებს დაუყოვნებლივ ქირურგიულ ჩარევას, სხვა შემთხვევაში დაბრმავდება. ქართული არ ესმის, მთხოვს, რომ ყველა სიტყვა დეტალურად გადავუთარგმნო. გამოკვლევებს რომ ჩაიტარებს, უკან, სოხუმში უნდა დაბრუნდეს. ტელეფონს იღებს და ბავშვობის დროინდელ ფოტოს მაჩვენებს.

ისტორია N1

ლამაზ შენობასთან პატარა ბიჭი და ახალგზარდა ქალი დგანან - ეს ბიჭვინთაა. გაგრაში დღესაც ყველაზე ლამაზ ადგილად ითვლება. ბევრჯერ შეაკეთეს, მაგრამ ისეთივეა, როგორც ომამდე.

ეს დედაა, ეს კი მე. ცუდია, როდესაც შენობაზე მეტი იცი, ვიდრე საკუთარ თავზე და ოჯახზე, მაგრამ ასე აეწყო ჩემი ცხოვრება და ვერაფერს შევცვლი. მიყვება ზურა და თან ტელეფონს ათამაშებს.
აფხაზეთის  ომმა  მას  ყველაფერი წაართვა.

ჯერ მამა მოუკლეს, შემდეგ - დედა. ბებია სახლში ჩაკეტეს და დაწვეს. მოხდა ისე, რომ ხუთი წლის ბიჭი, რომელმაც საკუთარი სახელისა და გვარის გარდა არაფერი იცოდა, მარტო დარჩა - ძვირფასი ადამიანების, ოჯახის, სახლის და ოცნებების გარეშე.  ღამე თავს ნანგრევებს აფარებდა. დღისით შემწეობას ითხოვდა.

ქუჩაში სამი წელი ვიცხოვრე. ყველაფერი რომ ჩაწყნარდა და ქალაქმა ცხოვრება განაგრძნო, პოლიციელებმა მიპოვეს და ბავშვთა სახლში გამგზავნეს. რომ არა ომი, ალბათ, მეც ჩვეულებრივი ბავშვი ვიქნებოდი. მეყოლებოდა მშობლები და ოჯახი. მერე ცოლს მოვიყვანდი, შვილებს გავზრდიდი, საკუთარ საქმეს წამოვიწყებდი და ბედნიერად ვიცხოვრებდი, მაგრამ ყველაფერი სხვაგვარად აეწყო...

13 წლის რომ გახდა, ბავშვთა სახლიდან გაიქცა და ცხოვრება  ქუჩაში განაგრძო,რადგან ბავშვთა სახლს, სადაც განუკითხაობა იყო, ისევ ქუჩა ერჩივნა. მერე იყო ციხე: ჯერ რძის კოლოფისთვის დაიჭირეს, შემდეგ -ძარცვისთვის, ბოლოს - ყაჩაღობისთვის. საპატიმროში ცხოვრების თითქმის ნახევარი - 14 წელი გაატარა. როგორც თვითონ ამბობს, არჩევანი არ ჰქონდა. ომის შემდეგ ცხოვრება თითქოს თავისი დინებით წავიდა. არავინ იცის, როგორ მოიქცეოდა სხვა მის ადგილზე, მაგრამ ის ვერ აღმოჩნდა საკმარისად ძლიერი და ომის ქაოსში დაიკარგა. ბრმად გაყვა დინებას, რომელმაც არასწორი ცხოვრების გზით ატარა.

იმედგაცრუება

როდესაც 30 წელი იმ იდეით ცხოვრობ, რომ არავინ გყავს და არავის ადარდებ, რთულია გაიაზრო, რომ სადღაც, არც ისე შორს, შენი სისხლი და ხორცი ცხოვრობს. ადამიანი, ვინც გეძებს,  ვისაც  შეუძლია რომ შეგიყვაროს,  მიგიღოს ისეთი, როგორიც ხარ და სანაცვლოდ არაფერი მოგთხოვოს. ასეთ დროს ფიქრობ, რომ ჯერ კიდევ გაქვს შანსი, დაიბრუნო ის, რაც წლების წინ დაკარგე.
მაისში უცნობი ქალი დამიკავშირდა, რომელმაც მითხრა, რომ მამაჩემის და იყო და წლების განმავლობაში მეძებდა. თბილისში ჩამოსვლამდე ხშირად ვსაუბრობდით. მიყვებოდა დედაზე, მამაზე, იმაზე, რომ სახლში პატარა ლეკვი გვყავდა, რომელსაც სახელი მე თვითონ შევურჩიე. მიყვებოდა, როგორი სიყვარულით მზრდიდნენ მშობლები, როგორ იმედებს ამყარებდნენ ჩემზე და როგორ უნდოდათ, რომ ექიმი გავმხდარიყავი. აფხაზეთის ომის დროს მამიდა ოჯახთან ერთა, პეტერბურგში ცხოვრობდა. საქართველოში მხოლოდ წლების წინ დაბრუნდა.

[b]უძღები შვილი

არ ვიცი, რა მოლოდინი ჰქონდა ჩემგან, მაგრამ დღეს მის თვალებში იმედგაცრუებაა. ჩემი ახალი ოჯახისთვის უძღები შვილი ვარ, რომელიც ვერ აღმოჩნდა საკმარისად ძლიერი იმისთვის, რომ დაბრკოლებები გადაელახა. ერთხელ მითხრა, თუ ადამიანს უკეთესი ცხოვრება უნდა ამას ყოველთვის მოახერხებსო. რა უნდა მეთქვა, მე ხომ  სკოლის დამთავრებაც ვერ შევძელი. არასდროს ვიბრძოდი უკეთესო ცხოვრებისთვის, ჩემი მიზანი მხოლოდ გადარჩენა იყო. ამის გაგება კი იმ ადამიანისთვის, რომელსაც ომი არ გამოუვლია, არც ისე მარტივია.

დღეს, ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო ადამიანები ვართ. სხვადასხვა ენაზე ვსაუბრობთ და  გონებაში ჩაბეჭდილი მოგონებების გარდა არაფერი გვაკავშირებს. წლებმა, რომლებიც ცალცალკე განვვლეთ, ჩვენ შორის ისეთი უფსკრული გააჩინა, რომ ვეჭვობ მისი შევსება როგორმე შევძლოთ.

ერთ თვეში ზურას ოპერაციას გაუკეთებენ. იმედი აქვს, რომ ქართველი ექიმები მხედველობას შეუნარჩუნებენ.
ერთ თვეში ზურა ისევ სოხუმში დაბრუნდება, რადგან თბილისში აღარაფერი დარჩენია. ქალაქი, სადაც ყველაზე დიდი ტკვილი მიაყეს, დღეს მისთვის ყველაზე ახლობელია. სოხუმი ის ადგილია, სადაც იცნობენ და ელოდებიან.
ნინუცა12345 2018-10-13 14:09:40

დღიური: ნეკერა.
სასწაული    გოგო
სენე 2018-10-10 21:00:33

La bohème


Je vous parle d'un temps
Que les moins de vingt ans
Ne peuvent pas connaître
Montmartre en ce temps-là
Accrochait ces lilas

Jusque sous nos fenêtres
Et si l'humble garni
Qui nous servait de nid
Ne payait pas de mine
C'est là qu'on s'est connu

Moi qui criait famine et toi qui posait nue

დღიური: ნეკერა.
რამხელა ძალა გქონია ამ პატარა გოგოს.
უფრო შემაყვარე სიყვარული.
შეხვედრამდე. <3
ხათუნა777 2018-10-06 13:06:41

დღიური: ნეკერა.
ნინა,
ნეკერ,
იცი, რამდენ ადამიანს ჰყვარებიხარ?!
რამდენი ადამიანი გრძნობს ახლა უზარმაზარ სიცარიელეს?!
შესაშურია ამ დიდი სიყვარულების ქონა.
მაქედანაც გაათბე ადამიანები.
დროებით.

დღიური: მელ.ზ..
“და ჩვეულებრივ...
სულ,სულ ბოლოს დავკიდე ჭაღი, რომელიც ზუსტად
ოცდასამი დღე ვარჩიე
და რომლის შერჩევაშიც უამრავი ადამიანი ჩავრთე,
ოღონდ ღმერთმანი,
არც ერთის აზრი არ გავითვალისწინე
(როგორც ჭეშმარიტიმა ქართველმა დიასახლისმა),
რაღა თქმაუნდა ჭაღი ფარდებს ეხამებოდა და თან ისე...
თან რომ სადა იყო და თან მდიდრული.
გავშალე სუფრა, რა თქმა უნდა ისეთი რომ იტყვიან
ხელოვნების ნიმუშად ღირდა...
და სტუმრებს შევხვდი კისკისით და ბედნიერებით...
აქ არ არსებობს პოეზია,
არც საკუთარი ხელით დახატული ცუდი ნახატები
და არვ ლექსები... ისე რა ლექსები, მაგრამ მაინც.
აქ მხოლოდ ერთი ქალი ითვლის გატეხილ თეფშებს
და საკუთარი ცხოვრებისთვის აღარ სცალია.”

თეთრი პოეტი
მელ.ზ. 2018-10-03 14:10:28


1 2 3 4 ... 1475 1476 1477