დღიურები


კარგ მწერალს და შესანიშნავ ადამიანს ირაკლი ლომოურს ესაჭიროება ჩვენი თანადგომა. თუ შეიძლება შეიხედეთ თემაში “ურაკპარაკის ფორუმი >> განცხადებები >> ირაკლი ლომოურის მეგობრები“     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1471     * * *     2018-06-19 14:45 >>> 8
იმდენი რამ შეიცვალა ჩემს სახლში ამ წლების განმავლობაში..ერთადერთი რაც არ იცვლება ჩემი ემოციებია საძინებლის ფანჯრაში გახედვისას რომ მაქვს...დღის ყველა მონაკვეთში,წლის სხვადასხვა დროს,როცა არუნდა გავიხედო სულ ბავშვობაში ვბრუნდები,იმ დროში,როცა ამ ფანჯრის რაფაზე შემოვჯდებოდი,ჩავრთავდი მაშინდელ ჰიტებს და სულ არ მეშინოდა,რომ მეცხრე სართულზე,ღია ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და ახლა რომ ჩემმა შვილმა იგივე გააკეთოს,ალბათ გული გამიჩერდება...
ორ-სამ წელიწადში ერთხელ ამოვიღებ ხოლმე შენახულ ჩემს დღიურებს,(სულ ოთხი 96 ფურცლიანი რვეულია)გადავშლი და ამოფრინდებიან ახალგამოჩეკილი პეპლებივით ძველი ამბები...ტკბილი ამბები...სევდიანი ამბები..ჩვენი გოგოობის ამბები..ჩვენი ფანჯრებისკენ ჩუმად მომზირალი თვალების ამბები..ღამით,სიმთვრალით გათამამებული სერენადების ამბები...ამოფრინდებიან და დაფრინავენ ოთახებში..სანამ არ დავიძინებ..სანამ დილა არ გათენდება და ნელ-ნელა თავიანთ ადგილებს არ დაუბრუნდებიან,მანამ,სანამ ისევ არ გადავშლი ჩემი გაკრული ხელით,ნაჩქარევად ნაწერ ფურცლებს...

მოგონებები არ ძველდებიან.....

დღიური: მუხა.
მადლობა ნექტარი!
გულით ,სულით  მოგიკითხავ.
მუხა 2018-03-23 02:05:45

"Les idées ne meurent pas, sire, elles sommeillent quelquefois, mais elles se réveillent plus fortes qu'avant de s'endormir." 
 
"Si vous voulez découvrir le coupable, cherchez d'abord celui à qui le crime commis peut être utile!" 

"Les amis que nous avons perdus ne reposent pas dans la terre, ils sont ensevelis." 

Le comte de Monte-Cristo [Alexandre Dumas];   


დღიური: ხათუნა777.
პარანორმალური ეპისტოლე...

ვირჩევთ სისუსტეს,მერე წასვლას,მერე ვიხსენებთ,
ვწერთ,ვმარჩიელობთ,ხიდებს ვეძებთ
აღმა მდინარის,
გამომდინარე იქიდან რომ გვრჩება ინტერესს
მიღმა ცხოვრება,
ჩვენც თავები მოვიმძინარეთ
და დახუჭული თვალებიდან ვზოგეთ მარაგი
ცრემლის,
სადამდეც სხეულები არ აგვიტირდა,
ვიძინებდით და ვაწყდებოდით სიზმრის კარანტინს
და ფეხაკრეფით ვბრუნდებოდით ისევ ძილიდან.
მერე ტაძარში მივდიოდით მოსაჩვენებლად
საკუთარ თავის,ოჯახის და დანარჩენების,
რომ არსებობდა დამშვიდება ტუფის კედლებთან
ლოცვით,მარხვით და რამდენიმე ღამის თენებით
მაგრამ ვერაფერს ვპატიობდით და გზის დანარჩენ
ნაწილს გვივსებდა,გვიმრუდებდა,გვიასკეცებდა
იმის შეგრძნება რომ დაგვიცდა ფეხი ათასჯერ,
ათასმეერთედ აღარ გვეყო უკვე შეძლება
კიდევ გვეცადა,დაგვეძახა და ერთმანეთის
დამშრალ თვალებში ატირება ამოგვეკითხა,
ამის მაგიერ ვმარჩიელობთ როგორ წავედით
და როგორ გვახსოვს ნაწვიმარზე ჩვენი ფეხის ხმა.



,,იცინე, ჰო, იცინე''
ხათუნა777 2018-02-25 10:23:55

დღეს სამარშრუტოში ერთი გოგო მეორეს უყვებოდა,როგორ იეჭვიანა მისმა ქმარმა(ცაკალელი)
...დაიცა,მოგიყვეთ..
მოკლედ ეს და მისი პადრუგები სადღაც ქეიფობდნენ..მერე ძალიან გვიან დაიშალნენ და სახლში რომ მივიდა,რომელიღაცა პადრუგამ სმს დააწია: - სახლში დროზე მიდი, უკვე გვიანიაო..ეს ნახა ქმარმააააა! და დილამდე რეკავდა დაქალებთან,მათ ქმრებთან,რესტორნის მეპატრონესთან, ქალაქის მერიაში,სანდასუფთავებაში და რავიცი კიდე სად არა... არკვევდა ვინ მოწერა,ნამდვილად ის იყო, თუ რამოხდა და ამ ამბის მოყოლას დასჭირდა დაახლოებით ოცი წუთი..ვისმენდით ყველა!..მძღოლმა ფანოღის გამარჯვებულ სიმღერას ჩაუწია,,დაჟე,, (თუ გამორთო არ მახსოვს)და ყველას გვიხაროდა,რომ ეს ქალი ქმარმა არ დაახრჩო (დეზდემონას პონტში რა) ამბის დასრულებისას ტაში ძალიან დროული იქნებოდა,მაგრამ ყველა მგზავრს ხელში მობილური გვეჭირა,ამიტომაც მხოლოდ მზერით გამოვხატეთ აღტაცება!
მაააშ!!!
ვსო!მორჩა კინო!წაით სახლებში!

დღიური: ლ.ბ.
'სენტიმენტები'
გოგო და ბიჭი - მეგობრობიდან სიყვარულამდე?
ერთი "პატარა" მომენტი. მომენტი, როდესაც შენ წინ მყოფს უსმენ, უყურებ და გონებაში უეცარი სიჩუმე ჩამოვარდება. ეს სიჩუმე ისე გაშტერებს, რომ ვეღარ აზროვნებ, ვერ ეწინააღმდეგები  პარარელურად გინდა არ გინდა ორიენტირდები მეორე მხარეს მჯდომ ადამიანზე. კინოებში, როგორც არის ოღონდ შედარებით უფრო სწრაფად, მაგრამ იგივე შეგრძნებით გიპყრობს მისი წარმოთქმული სიტყვა ან ბგერა, თვალების მოძრაობა ან "ნაჩხვლეტი" ლოყაზე, ღიმილის ფორმა ან "საშინელი" სიცილი, ჯდომის მანერამაც კი შეიძლება გაგაჩუმოს. მეგობრობიდან სიყვარულამდე? ჰაჰ,  ერთი მოკლე სიუჟეტი გახლავთ. სიუჟეტი, რომელიც რამდენიმე წამით გრძელდება და გაუცნობიერებლად ყველაზე ბედნიერს გხდის, აყავხარ ცაში, ოკეანის ფსკერზე, აღმოგაჩენინებს უცხოპლანეტელებს გალაქტიკაში და შემდეგ?! შემდეგ ფხიზლდები და მეგობრობასთან ერთად, სიყვარულის შეგრძნება დაგკრავს უკვე მთელ სხეულში. მეგობრობა იფუთება უფრო სქელი გრძნობით, თავიდან გცხელა, იხუთები მაგრამ მერე ეჩვევი, როგორც სხვა ბედნიერი ადამიანები.
ლ.ბ 2018-02-23 02:24:58

დღიური: ელ.არეთა.

ელ–არეთა!
ჩემთან არც წვიმს, არც დარია,
არცა თოვს და
არც ქარია,
მხოლოდ სევდამ
ჩემს სამყაროს ხელი უშნოდ რამ დარია.
რაღა გითხრა,
არც კი მინდა,
სხვას ფიქრი რამ თავს ვახვიო
როცა ვარდი აღარ ვარდობს
და ნარცისიც ვერ ნარცისობს,
მაშინ სული სტოვებს სხეულს
გულიც სურს რომ გაასხვისოს.
ნექტარი 2018-02-19 12:36:36


არიან ჩვენს ცხოვრებაში ნარინჯისფერი ადამიანები..ადამიანი-მზეები.
მოდიან და ანათებენ შენს ხანდახან სევდიან დილებს,შუადღეებს ან საღამოებს..
ისე ანათებენ,რომ ვერც ხვდებიან.
და ყველა ჯერზე იხსენებ იმ თეთრ,სიფრიფანა ყვავილებს,ბავშვობაში ეზოდან ორ ნაბიჯზე,პარკში რომ კრეფდით და თმაში იბნევდით ზღაპარგოგოობაზე მეოცნებეები...
ზღაპარგოგოები,კნაჭაგოგოები,პეპიგრძელიწინდები..
ერთი,ორი,სამი..
ერთი,ორი,სამი.
ერთი,ორი,სამი..

იმდენი რამ შეიცვალა ჩემს სახლში ამ წლების განმავლობაში..ერთადერთი რაც არ იცვლება ჩემი ემოციებია საძინებლის ფანჯრაში გახედვისას რომ მაქვს...დღის ყველა მონაკვეთში,წლის სხვადასხვა დროს,როცა არუნდა გავიხედო სულ ბავშვობაში ვბრუნდები,იმ დროში,როცა ამ ფანჯრის რაფაზე შემოვჯდებოდი,ჩავრთავდი მაშინდელ ჰიტებს და სულ არ მეშინოდა,რომ მეცხრე სართულზე,ღია ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და ახლა რომ ჩემმა შვილმა იგივე გააკეთოს,ალბათ გული გამიჩერდება...
ორ-სამ წელიწადში ერთხელ ამოვიღებ ხოლმე შენახულ ჩემს დღიურებს,(სულ ოთხი 96 ფურცლიანი რვეულია)გადავშლი და ამოფრინდებიან ახალგამოჩეკილი პეპლებივით ძველი ამბები...ტკბილი ამბები...სევდიანი ამბები..ჩვენი გოგოობის ამბები..ჩვენი ფანჯრებისკენ ჩუმად მომზირალი თვალების ამბები..ღამით,სიმთვრალით გათამამებული სერენადების ამბები...ამოფრინდებიან და დაფრინავენ ოთახებში..სანამ არ დავიძინებ..სანამ დილა არ გათენდება და ნელ-ნელა თავიანთ ადგილებს არ დაუბრუნდებიან,მანამ,სანამ ისევ არ გადავშლი ჩემი გაკრული ხელით,ნაჩქარევად ნაწერ ფურცლებს...

მოგონებები არ ძველდებიან.....

https://www.youtube.com/watch?v=gGV4hxhxW8o

დღიური: კეპლერ 452ბ.
30 ვერცხლის შესახებ მოვატყუე, ოცდაათივე დაიჯერა.
გავაგრძელეთ ერთი გზა, სხვადასხვა მიმართულებით...
კეპლერ 452ბ 2018-02-04 01:54:09

დღიური: ფლორენცია.
წვიმად ჩამოდის მარტოობა. წვიმაა იგი.

ზღვიდან მოიწევს, ეგებება საღამოს ბინდებს,

უკაცრიელი ველებიდან ზეცისკენ მიდის

(სავსეა დიდი მარტოობით ზეცა ყოველთვის)

და მოიღვრება, ქალაქს ასე ციდან მოელტვის.



როცა დილისკენ მიიქცევა ქუჩაბანდები,

წყვილთა საათებს იგი წვიმად დაედინება

და სხეულები, ერთმანეთი რომ ვერ გაათბეს,

კვლავ იყრებიან, მიაქვთ სევდა და გაწბილება...

და როცა ორს სძულს ერთმანეთი ჩუმად, მძვინვარედ

და მაინც ღამით ერთ სარეცელს ინაწილებენ,



მაშინ დიდდება მარტოობა უკვე მდინარედ...

თარგმანი ლია ჯაყელისა
ფლორენცია 2018-02-03 02:35:28

"ჩემი ცხოვრების გზა სიზმარია
და  შორეული ცის სილაჟვარდე."

დღიური: მუხა.
  ს ი ჩ უ მ ე  არის და

იცით, აქ მოფიფქა, ორიოდდღის წინაც,
სამყარო პატარძალს თეთრ კაბით მაგონებს,
თავისი ხიბლი აქვს თოვლსა და იანვარს,
შესცივდათ ხეებსაც დიდი ხნის ნაფოთლებს.
ჟრიამულს უმატეს გუნდებმა ბეღურის
თუმც ღამე სიზანტით დღეს თვალებს უხილებს
ფიქრებმა დატოვეს სამყოფი, მადლობას
სული კი, არც ვიცი, ვის უნდა უხდიდეს.
თეთრია სამყარო აქ, უკვე სოფელში,
ფურცლებიც ივსება სიტყვათა ბწკარებით,
მიწას და სახურავს, ხის ტოტებს, აქ თოვლზე
ლამაზად ემჩნევა ბეღურის კვალებიც.
ხანია დიდი და აღარცრას არ ამბობთ,
არ ჩანხართ გვაფიქრებს  სიჩუმე ამგვარი,
სათქვენო სევდა  კი, ცას თვალს არ აშორებს,
კეკლუცობს იმედი ცოტათი დამფრთხალი. 
გვითხარით, გვიამბეთ, მოყევით რაიმე
თქვენზე და ან თუნდაც, რამ უცხო ამბავი,
ხართ კარგად,მოუცლელს, დრო არსად იმდენი
არა გაქვთ, მომკითხველს ვერ იტევს დავთარი.
იცით აქ, მოთოვა ორიოდ დღის წინაც
და თოვლი, ამ დრომდეც, არ არის დამდნარი....

ნ ე ქ ტ ა რ ი მოკითხვით.
                      30/01/2018წელი.
 

ნექტარი 2018-01-30 13:42:52

უმამო გოგოებისთვის 

უნდა იცოდნენ გოგოებმა,
რა სიყვარული შეუძლიათ უჩინარ მამებს,
ვარსკვლავებზე სათევზაოდ ბადით გასულებს.
რა სიყვარული შეუძლიათ
ცაზე გასულებს ვერცხლისფერ ბადით,
სიპ ნისლებზე მოულოდნელად ფეხაცდენილებს,
ღამეზე ადრე შეღამებულებს.
უნდა იცოდნენ,
რომ არსებობს უხმო სიმღერა, რომელსაც მხოლოდ
ვარსკვლავებზე მოთევზავენი უმღერიან
მამის საწოლში, მამის უჯრულა პერანგებით
ჩაძინებულ,
მონატრებისგან მოკუნტულ შვილებს.
უხმო სიმღერა.
უნდა იცოდნენ, რომ ამ კაცებს, როგორც თილისმა,
მხრებზე შესმული გოგოების
პატარა ტერფი ამოუტვიფრავთ გულზე სვირინგად,
უნდა იცოდნენ.
უნდა იცოდნენ,
სიყვარული არსად არ მიდის.
არ ბრუნდებიან მამები უკან,
არ მიდიან მამები მათგან.
წვანან მგლებივით,
გოგოების გადარაზულ სიზმრების კართან
წვანან მგლებივით,
და უღრენენ შიშის ურჩხულებს.
და როცა ღამე - მდინარესავით ჩამოვლილი,
და როცა ღამე - მდინარესავით ჩამოვლილი,
ჩამოატარებს მათ ამოსუნთქვას - გოგოების ფანჯრის მინებზე შეორთქლილ ღრუბლებს,
ჩამოატარებს მზის ამოსვლას - ბადეში გაბმულ ოქროს თევზივით მოფართხალეს ხეთა ჩრდილებში,
უნდა ჩაუთქვან გოგოებმა,
უნდა ჩაუთქვან,
გაიქცნენ მწვანე, ტრიალ მინდორზე,
ტრიალ მინდორზე.
მთვლემარე ბალახს თხელი ზურგები დააფარონ,
თხელი ზურგები დააფარონ.
ხელები - თავქვეშ,
ხელები - თავქვეშ.
თვალები - ცისკენ.
თვალები - ცისკენ
და მამების თბილ სიზმრებისკენ გადაფრენას უნდა უყურონ,
რომ სამუდამოდ დაიმახსოვრონ
და მერამდენედ მოისმინონ,
როგორ მღერიან ამ დროს მამები - ვარსკვლავებზე მოთევზავენი
უხმო სიმღერას
მხრებზე თოვლივით ამოსული გოგოებისთვის.

დღიური: მუხა.


კატიე 2018-01-26 14:33:04

"Pardonne tes ennemis, mais n’oublie jamais leur nom.” John F Kennedy


როცა სინანულიც ნანობს დასასრულს, როცა ფილტვებ გამოცლილი ღამეც წუხს ყველა ფიქრის გამო რომელშიც შენ იყავი ნახსენები, ფიქრებმაც მოიწყინეს შენს გარეშე და ყველა ფიქრი ერთდროულად ამტკივდა... ყველა ძახილის ნიშანი მოიხარა მხრებში, რომელიც შენთვის იყო განკუთვნილი... ყვირილი დამუნჯდა და გულმა სმენა დაკარგა... სიმებ დახეთქილი ვიოლინო, რომელიც შენთვის სიყვარულს ამღერებდა ცრემლად იღვრება… ჭორიკანა წამები დაბნეულნი ეხეთქებიან კედლებს, ფუნქცია დაკარგეს, ეშინიათ შენზე ფიქრის... დღეს ჩემს თვალებში უფრო მეტი ღრუბელია ვიდრე ცაზე... შენზე ფიქრმა ბევრჯერ აიარა ჩემ კართან, მაგრამ კარს არ ვუღებ უპატრონო ძაღლივით ქუჩაში დავტოვე შენდამი სიყვარული, რომელსაც სიცივე აწუხებს, შია, ქუჩიდან ქუჩაში დაძრწის და გულისკენ მომავალ გზას ეძებს... სუნთქვა ამოცლილი ფუნჯები მივყარე სადღაც კუთხეში და ხელში ერთი დიდი წერტილი მიჭირავს... წერტილი, რომელშიც უნდა ჩავატიო მთელი ცხოვრება, სიყვარული, განცდები, მონატრება, ლოდინი, სევდა, დღე, ღამე და შენ, ის ყველა ამინდი რომელიც შენ გიკავშირდება... როცა სინანულიც ნანობს დასასრულს მე წერტილი მიჭირავს ხელში და დასასრულის დასასრულს ვეძებ... დღეს ჩემს თვალებში უფრო მეტი ღრუბელია ვიდრე შიშველ უსირცხვილო ცაზე, მაგრამ მე მოგაქციე ერთ წერტილში, რომელიც ყოველთვის გამახსენებს ხერხემალგამოცლილ გრძნობას, სიყვარულს, რომელიც სიყვარულზე მეტად მიყვარდა და მივხვდი– ცხოვრებაში ყველაზე დიდი და ძვირფასი რამ შეიძლება ერთ დღეს უმნიშვნელო პატარა წერტილად გადაიქცეს, ისევე როგორც შენ... დღეს მე მე ვარ, შენ კი წერტილი და მაინც ჩემი სატარებელი ხარ სიცოცხლის ბოლომდე.

დღიური: ფრიდონი.
ხოდა ეგ მადლო არ მოგაკლოს ღმერთმა

  ,,იცი,შეიძლება,ომმა ჩვეულებრივი ადამიანიც კი პოეტად აქციოს.იცი,რა გავიფიქრე იმ დღეს,როცა მთელი ქალაქი სვასტიკებით წაბილწეს?რა და,ვფიქრობდი,მზის ამოსვლისას,პართენონი თითქოს ხორცს ისხამს,მთვარის შუქზე კი გაშიშვლებულ ძვლებს ემსგავსება-მეთქი."  ენ მაიკლსი - ნამსხვრევები
     
   

იმ საღამოს ქორწინება გადაწყვიტეს.
მთვარის შუქის ბრალი იქნებოდა,ან კინემატოგრაფიის,ანდა რომელიმე ლექსის.

https://www.youtube.com/watch?v=qR9C5dyGM-I

https://www.youtube.com/watch?v=VJrozHgXbCI

დღიური: ელისა მონე.
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია
მიშლის ნაწნავებს.
რაღაც ცალსახა განწყობაა
(ბოლოს დამჩემდა)
დეკემბერი რომ
უშენობას გადავუცვალე...
ისე შემცივდა-
ჩვევად მექცა
სანგრების გათხრა.
ტროტუარს ქვევით ამოვუდე-
(მგონი “მიყვარდი”)...
ლოგიკურია,
რომ უბრალოდ
მარტივად ახლა
თეთრი ბერეტი დავიხურო
და...
გავტრიალდე...
-კარისკენ
სადაც ჩვენ ორს შორის
ნაბიჯ- სიშორეს
უხმოდ დასცქერის
ცრუ-ბერკეტი-
იგივეობა,
დრო-პანტონიმა
ჩაკეტილი მრუდია-
(ვდუმვარ).
ვერ ვიტან ცრემლებს
ვერც ტაქტიკას...
დამშვიდობებას....
დაშორებამდე მთელი თვეა
(და პირობითად)
ასფალტზე ნისლის გამთენია წვება
(ნაწნავი)
ბურბონით მთვრალი
სტრიქონები ისე შემძულდა
როგორც ვერთქმული
მხოლოდ ერთი სიტყვა:
- ნახვამდ(ის)ე...

კატო
ელისა მონე 2017-12-23 00:19:50

მე ყველაფერი ვიცი. შენ მხოლოდ გეშინია.
შენ ოცნებობ სიმართლე გაიგო. მე ვოცნებობ არაფერი ვიცოდე ყველაფერზე.
შენი შიში ჩუმად და საზარლად იპარება მუცელში, თვალებს წამიერად გიფართოვებს და სუნთქვას გიკრავს. ჩემი შიში დიდი ხანია აწყვეტილი ქარია შიგნით და "საითაც ქარი დაუბერავს" იქეთ ვვარდები...
მე გამუდმებით ფხიზელი თვალებით ვიყურები. შენი სამყარო ფერად სიზმრებშია.
არაფერია საინტერესო სინამდვილეში,
დაიძინე.

“Le diable est la nuit de Dieu. Qu'est-ce que la nuit ? La preuve du jour.” [Viqtor Hugo,"L'homme qui rit"];

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Но и все ж вовек благословенны
На земле сиреневые ночи.

С.Е

თოვლი

თოვლი მოვიდა, ო, არა თეთრი,
სულ სხვანაირი თოვლი მოვიდა.
მგონია, მოხვალ, შენ მოხვალ ერთი
და თოვლის სპეტაკ კუბოს მომიტან.
დამმარხე თოვლში, დამმარხე ქარში,
თორემ მომბეზრდა მიწა ბოროტი.
იჩქარე ვიდრე თოვლივით წავშლი
შენზე ფიქრებს და შენზე მოლოდინს.
წახვედი როდის, ჰბრუნდებუ როდის -
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
ჩემკენ, ო, ჩქარა, გზაც აქეთ მოდის -
თოვლი, თოვლი, თოვლი.
მათოვდა წუხელ, ავად ვარ ახლა
და თვალზეც ბინდი ჩამორხეულა.
ამდენი ვნება, ამდენი დაღლა
სად დაიტიოს ჩვილმა სხეულმა.
თოვლი მოსულა. რომელ მხარეში,
სად გიღამდება დღე თოვლნარევი,
დავრჩი მზისა და თოვლის გარეშე,
ამ თოვლზე უფრო ნამტირალევი.
წახვედი როდის, ჰბრუნდები როდის -
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
წამოდი ჩემთან, გზაც აქეთ მოდის -
თოვლი, თოვლი, თოვლი.

მირზა გელოვანი



1 2 3 4 ... 1483 1484 1485