დღიურები


ნინო ნეკერიშვილისა და ანა ლაშხელი ონიანის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი V-XII კლასის მოსწავლეთათვის     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში     * * *     ლიტერატურული კონკურსი „ლილე 2018“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე, კონკურსების თემაში
დღიური: დევი.
https://www.youtube.com/watch?v=_4Cswp7smQ0&list=PLpzNvlmhlxLT-JWrWmNO-CfW907wPztdf&index=23
დევი 2018-09-01 23:07:55

ტყუილად ცდილობ ჩემო თავო  ყველაფრის შენარჩუნებას,,,ზოგი  რომ მიდის, მიდის...
დავაპატენტებდი  განცდილ გრძნობებს
მაგრამ როგორ?

დღიური: პილიგრიმი.
ავტორი: ნორაგამი
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5

23 აგვისტო, 2018
***

არავის შევრჩი სამეზობლოდ, საგზაშარაოდ,
და ჭიშკარს აქეთ ნაფეხურებს თოვლიც ნატრულობს,
ჩემზე ამბობენ, (ჩურჩულებენ) დაიშალაო,
ძველი ქოხივით და ძლიერ რომ არ გავართულო,-
შემრჩა კედლებში მეათასე ლურსმნის ნაწყვეტი,
და იატაკიც ვეღარ უძლებს დროს და ღვიარებს,
და შენი ზეცა ჩემს ზეცას თუ ერთხელ აწვდება,
მაშინ იგრძნობ თუ რა ტკივილი გამოვიარე.
მაშინ, როდესაც ყველაფერი იყო ნატიფი
მაშინ როდესაც ჩემს ღობესთან სითბო ელაგა,
იყავით ჩემთან სანამ სრულად არ გადამთიბეთ
და სანამ სული გადაიქცა არქიპელაგად-
იყავით ჩემთან. აღარავის შევრჩი საწამლედ,
და ამ ვენებში მარტოობას -ძლიერ ნარკოტიკს
ვუშვებ და სანამ თქვენი ზეცა სხეულს „ამწაპნავს“,
ისმის შოპენის, -ბეთჰოვენის ბოლო აკორდი,
მაშინ, როდესაც ქარი სახლის კიდეს ეხება,
მაშინ როდესაც, წვიმა ლამობს  რომ შინ შემოდნეს,
მაშინ როდესაც, ობობები როგორც გლეხები,
ლამის ზედ ჩემზე ალაგებენ მძიმე ჩემოდნებს.
არავის შევრჩი სამეზობლოდ, საგზაშარაოდ,
და დაშლილ ჭიშკრის ბოლო ყავარს ხავსი იპარავს,
ჩემზე ამბობენ, (ჩურჩულებენ) დაიშალაო,
ძველი ქოხივით, დანარჩენი  დრომ ჩაიბარა.
პილიგრიმი 2018-08-24 02:45:18

დღიური: ნორაგამი.
ღამე'შუა. თავი'რადიო. რეტი'სიგა. ძილი'ტკბილი ♥ [url=https://www.youtube.com/watch?v=u5CVsCnxyXg][/url]
ნორაგამი 2018-08-21 03:00:28

J'ai grandi dans la mer - Albert Camus

J’ai grandi dans la mer et la pauvreté m’a été fastueuse, puis j’ai perdu la mer, tous les luxes alors m’ont paru gris, la misère intolérable. Depuis, j’attends. J’attends les navires du retour, la maison des eaux, le jour limpide. Je patiente, je suis poli de toutes mes forces. On me voit passer dans de belles rues savantes, j’admire les paysages, j’applaudis comme tout le monde, je donne la main, ce n’est pas moi qui parle. On me loue, je rêve un peu, on m’offense, je m’étonne à peine. Puis j’oublie et souris à qui m’outrage, ou je salue trop courtoisement celui que j’aime. Que faire si je n’ai de mémoire que pour une seule image ?

დღიური: დევი.
ჩანაფიქრი - მართლაც საინტერესო და დასამახსოვრებელია.
ტექნიკა - შეუსაბამოდ არასაკმარისი...
ამ ავტორის სხვა ნაწერებს არ ვიცნობ და იქნებ ჩანაფიქრიც ეს იყო -
ლექსების რაიმე ციკლისთვის ან კრებულისთვის  წასამძღვანებლადაა გამიზნული?
ნინო დარბაისელი. 2018-08-18
დევი 2018-08-19 18:00:11

ვიცი, სხვა დროა და რაღაც დაიკარგა - ეს მომეწონა.
გამახსენდა  ორი საუკუნის წინანდელი-  ნიკოლოზ ბარათაშვილის ,, ღამე ყაბახზედ” :

,,- ახლა სხვა დროა, ვინც ვის იცნობს, ივიწყებს ისევ”
- ,, დარწმუნებული ბრძანდებოდეთ, რომ ვერც მოდები ვერ მამიშლიან თავსა თქვენსა  და ვერც დროები”.

,, ამ ჩემს ბროლის თითებს” - ასეთი თვითკომპლიმენტი?! ...  აბა, სცადეთ რაიმე კონკრეტული ეპითეტით შეცვალოთ,
პირობით მაგალითებს დავყრი:
რომანტიკულ - სიმბოლისტური: მთრთოლავ თითებს, ჩემს ფერმკრთალ თითებს, ჩემს შემკრთალ თითებს.
მოდერნისტული: თითებს -  მოვარდნილ წარღვნით ფესვიანად  მოგლეჯილ  ალვებს, ადიდებული მდინარე თავქვე რომ მიაქანებს,
თითები, როგორც გრძელი მითები.
ჩემი თითები ,  რომლის  წვერებიც  ჩემს ხელისგულზე ათასი ხაზით გამოსახულ ბედისწერას, რაც შეიძლება,  შორს გაურბიან.
ირონიულ-პაროდიული: ჩემი თითები - გასასაღებლად დაწყობილი წვრილი მორები.
ჩემი თითები -  მოუვლელი, ძველი  სათბურის სტაფილოები -  გრძელი, უფერო, უმზეური
რეალისტურ- ნატურალისტური:
ჩემი თითები, მთელ სამყაროს რითაც ვეხები, ვეხები ფრთხილად, რომ შევიგრძნო ირგვლივ საგნები, სიტკბო- სიმწარეს ვიდრე გავუგებ,
და აშ
ნინო დარბაისელი. 2018-08



Book Transforming Itself Into A Woman




რატომ დამივიწყე მე, მარიამ,
რატომ დამივიწყე?

შენი კალთა ფოთლებით ივსება,
ხოლო მე კი თავს გუბეში ვრგავ.
ქუჩაში გდია მკვდარი,
ქარი ახურავს საბანს...

როცა მე გავჩნდი,
მთვარემ თმები ჩამოიშალა,
ხოლო ქალწულმა ვარსკვავებმა ტუჩზე იკბინეს,
ბებიაქალი ამტკიცებდა -- დაიბადაო!
შენ არ იყავი იქ, მარიამ,
შენ არ დაგბრალდეს,
მე ქუჩაში მანქანა გამსრესს.

ესაა ქალაქი,
სადაც ადამიანს სასო წარეკვეთება საყელოს შეკვრისას,
რადგანაც უნდა გამოვიდეს დილის ქუჩაში,
გამოეთხოვოს სიმარტოვეს,
ღამით ნათბილარს,
და ყელწაგდებით შეჰღაღადოს:
-- გამარჯობა, დღევ,
მე კვლავ ხელცარიელი ვდგავარ შენს წინაშე,
ნუ მიმცემ კაცთა დასაჭმელად,
ნუ დამტანჯავ მოუპოვრობით!

სერზე დამრჩალი მგელიც განა ასე ყმუილით
არ იფარავს ხოლმე მთვარეს დღის სინათლისგან?
ეხვეწება -- ნუ წახვალო,
ვით თავის მკერდზე გამთბარ სატრფოს.

მაგრამ წავიდა...
დღე წავიდა,
ღამე წავიდა,
სატრფო წავიდა
და ცხოვრებამაც
წარმავალ გრძნობების ხეივნებით
ჩაიარა, წავიდა.

და შენ დაგავიწყდი მე, მარიამ,
თითქოს რაიმე სიჩქარეში დაგრჩი სადმე და ვერ იხსენებ,
თითქოს სხვაგან გემყუდროვა
და აღარ გსურს ჩემი ხსენებით პირი იმწარო,
თითქოს ასეთი დიდი იყოს
ჩვენი ქალაქი.

II

ყველაფერს ახსოვს ჩემი მისამართი --
ამ მიწის სურვილს,
შიშის ელდას,
მოვალეობას,
და მხოლოდ ერთმა -- სიყვარულმა
ვერ გაიგნო გზა ჩემს სახლამდის.
მეც არა ვცდილობ
გავეგებო და წინ დავუხვდე,
რადგანაც უკვე მივეჩვიე,
რომ ყველაფერი, რასაც უნდა ჩემი სისხლი, თვითონ მპოულობს.
ფანჯრები ღია მაქვს, კარებები ჩამოგლეჯილი
და ორპირ ქარში ვშრები, როგორც
თიხის ქანდაკი.

III

ვაშლი რომ ყუნწს მოშორდება,
რას გაიფიქრებს?

როცა ქარი ქრის,
იგი, ვიცი, საიდანაც ქრის
და შემიძლია გავარკვიო ჩემი პალტოს საყელოთიც,
ხის კენწეროთიც.
როცა ქარი ქრის,
იგი, ვიცი, საიდანაც ქრის,
მას შეუძლია
მე ქაღალდის ნახევთან ერთად
შემაგდოს უცხო სადარბაზოში,
რათა ვიხილო ქალი -- ზევით,
სადაც კიბე უჩინარდება.

როცა ქარი ქრის,
იგი, ვიცი, საიდანაც ქრის,
მაგრამ საიდან მოგელოდო შენ,
ჩემო ტკბილო, უნახავო, უფერებელო
და ტყუპისცალო!
-- ფუი, შენ!
ვასწრებ ვუთხრა ჩემს თავს ყველა სარკეში
და ვშორდები ამ წუთისოფელს.
IV

ნეტვი როდის დამინახე,
როდის მოცდა შენი მზერა,
შენი თვალები?
საფლავის ქვაზე ჩამომჯდარი,
მწვანე მოლის სარკეში მნახე?
გზაჯვარედინზე
სიგარეტს რომ ვუკიდებდი
მანქანების გამოჯავრებით,
მაშინა მნახე?
მოწამლულმა და სიცხიანმა
უცხო მხარეში
თვალები რომ დავხუჭე და სიკვდილს დავნებდი,
შენ მითხარი, ”გაახილეო”?
მთვრალს რომ გამარტყეს და გაიქცნენ, შენ ამაყენე?
სირცხვილის შემდეგ რომ დავწვები მე ჩემს ლოგინში
და ეკალასხმულ ბალიშზე რომ თავს ვერ ვაჩერებ,
გარიჟრაჟზე შენ მეუბნები --
”დაიძინე, ჩემო შვილო, დაიღალეო”?
შენ აგროვებ შენს კალთაში ჩემს საწყალ ცრემლებს,
რომელთაც მე გზადაგზა ვაბნევ,
აგროვებ, რათა გეში არვინ აიღოს ჩემზე?
მზეს შენ მაყვარებ?
შენი არის დღე, ღამისგან დანაბარები?

ჩემს სიზმრებში
ხანდახან ქალი თუ შემოყოფს
თავის გრძნეულ ფეხს,
მას შენ აქეზებ?

რატომ დამივიწყე მე, მარიამ,
რატომ დამივიწყე?

ბესიკ ხარანაული

დღიური: მინდელი.
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება მინდელო

მოგესალმებით
ვეცდებით შეძლებისდაგვარად შევარბილოთ სიმკაცრე 

შენ ახლა პირველ ნაბიჯებს დგამ და მთელი ურაკპარაკი გიყურებს
არ გეშინია?
ნ-ი-კ-ი 2018-07-19 12:05:04

ეს ექსპრომტი ჩემგან, არსაწყენად:

მე წავიკითხე თქვენი ლექსები
რატომღაც მაგრამ არ ვიცი რატომ,
აქ უცნაური ყველაფერია
სევდაც ერია, ბევრი ფერია,
სამყაროც მასში ატმისფერია,
მითხარით რატომ უცნაურობა,
განსხვავებული ეს  პოეზია
თქვენს ცხოვრებაში რა მიზეზია.

                              ნ ე ქ ტ ა რ ი.
ნექტარი 2018-07-16 10:57:36

დღიური: მუხა.
8. მადლობა მუხა მადლობა.
არ ვიცოდი ეს კილო თუ გიყვარდათ და სასიამოვნოც იყო თქვენთვინ მუხა.
ახლა ეს ექსპრომტი ფშაურ კილოზედ მუხას ჩემგან სულიერ  სიამოვებისად :

ამოდის ხანდროს მზეც ცაზე
ხანდროს ცა მარტო ნისლია
ბევრსაც უნატრავ ბევრ რაიმ
ხონჩით არც ვის რა მისვლია
რას იზამთ ღრუბელთ წესია
ცად მუდამაც რო ილიან
მუზაც რო მოდის ხალისად
მარტო მადლ  არა ხიბლია
ჩვენთან მოდიან ვინც გვიყვარს
გულსა გვტკენენ და მიდიან,
ჩვენ რას გავხდებით ეგრეა
ბეწვის ხიდ ხიდთა ხიდია
აქ სავალს ვერავინ უგებს
საწუთრო უნდო ფლიდია
ზოგისთვინ სუ მზე კაშკაშებს
ზოგისთვის მუდამ ბინდია,
სამყარო ტკბილიც ლამაზიც
სამზეოზედაც დიდია.
ეს გული ნაკუწნაკუწი
ცრემლად დის მაინც მშვიდია.
ნექტარი 2018-07-10 22:18:07









დღიური: მინდელი.
პირველი ნაბიჯი თქვენთან
ყოველთვის ვწერდი. ლექსებსაც..
მერე ამ ნაწერებს ვანადგურებდიხოლმე. რატომ? რატომ და არ მინდოდა როდესმე წამეკითხა ჩემივე შექმნილი, არ მინდოდა თავიდან განმეცადა ის, რასაც იმ პერიოდში და წერის დროს განვიცდიდი. როცა არაფერი მაწუხებს არაფერს არ ვწერ, ვერ ვწერ.
მხოლოდ ბოლო ორი წლის განმავლობაში რაც მიფიქრია, მიგრძვნია და დამიწერია ისღა შემომრჩა. ლექსებიც..
დიდხანს ვფიქრობდი ამ საიტზე საერთოდ დამეწერა თუ არა რამე და რატომღაც დღეს გადავწყვიტე. გადავწყვიტე იმიტომ, რომ ფურცლებზე წერა აღარ მინდა და მინდა სხვისი აზრიც მოვისმინოხოლმე კონკრეტულ ქმნილებებზე.
ასე რომ მოგესალმებით, მე აქ ახალი ვარ, ძალიან ახალი და მკაცრად ნუ განმსჯით.

პატივისცემით
მე
მინდელი 2018-07-09 16:35:37




დღიური: სმარიამი.
..

"ვდგავარ-
და არ მჯერა შენი თითების,
რომლებიც დამძიმდნენ."
სმარიამი 2018-07-08 02:27:32


1 2 3 4 ... 1483 1484 1485