დღიურები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!
რაღაც სენია.
Ხან და ხან მინდა,
რაც დამიშავე _
შენვე მოგიყვე,
შენ შემოგჩივლო.

ანა ჯავახიშვილი.

GE76BG0000000160993058

ერთ ეზოში,ერთ დიდ სახლში ვცხოვრობდით ბაბუას და მისი დის მონაგარი.სულადობას ვერ ვიტყვი ასე,იმიტომ რომ ხან რამდენი ვიყავით და ხან რამდენი.მუდმივად იყო წამსვლელ-მომსვლელ-დამრჩენი.
დღესასწაულებზე ბარე ოცდაათი ან მეტი ვიკრიბებოდით და მართლა დღესასწაული იყო,ბაფთიანი თუ უბაფთო გიტარებით,ქალაქური თუ იმერული სიმღერებით..
გათენებამდე ქეიფი და ტაშფანდური.
ბავშვებიც ერთად ვიზრდებოდით.კაცმა რომ მკითხოს რად მეკუთვნოდნენ- მამაჩემის მამიდაშვილიშვილებად.ხომ შორებელი ჩანს?მაგრამ და-ძმებია ჩემი.
ჰოდა ბებია-ბაბუები სხვებიც ხომ გვყავდა,მაგრამ ნენიკო ყველას ბებია იყო.ნოდარ დუმბაძის ოლღას გავდა.
ჩუმი,წყნარი,მშვიდი და კეთილი.ყველას მომრიგებელ-შემრიგებელი.ჯიბეებიანი ფლანელის ხალათები ეცვა და ჯიბეებში სულ ედო ან კანფეტები,ან თხილი ან რაიმე სხვა სასუსნავი,რომ ბავშვებისთვის მიეცა.
წლების მერე,როცა ჩემი პატარა შვილებით ბაბუას სახლში მარტო ვცხოვრობდით მე და ზაზა,დილაობით სამზარეულოში,მაგიდაზე მხვდებოდა ხან ხილი,ხან ტკბილეული.ჩუმად ამოვიდოდ აუკანა კიბეზე და დაგვიტოვებდა მძინარეებს.
მაღაზიაში თუ ვიყავი წასასვლელი,ბავშვებთან ვტოვებდი.დაჯდებოდა სავარძელში.კაბის კალთებს მუხლებზე გადმოიფარებდა,დაიწყობდა დანაოჭებულ,თეთრ ხელებს მუხლებზე და ,,მწყემსავდა ბაღნებს,,
-იკუნა,დავბერდი თვარა ხომ გაგეგზანებოდი მაღაზიაში,რაცხას მოგეხმარებოდი,იღლები ორ ბაღანასთან..,მეტყოდა.
ჰოდა დღეს რატომ გამახსენდა- ფერცვალობას ეძახდა გურულად დღევანდელ დღეს...მეც ასე მიყვარს,ასე უფრო მეთბილება..ჩვენებურად,გურულად..
ჰოდა ფერცვალობას გილოცავთ.სიკეთე,სიხარული და სიმშვიდე არ მოკლებოდეს ჩვენს ქვეყანას და ოჯახებს❤

დღიური: მუხა.
სხივთაკარა,მზეო,  ციხის ,
ჯავახურო, გორდას სწორო,
შემოგმზერ და  აღარ ვიცი,
სიტყვა როგორ შემოგწონო!
ცად აზიდულ ლავიწ -ყელით
მინდა სუნთქვა  შემოგფინო,
სულს მიტბორავს ზურმუხტებით
მაგ კედლების მზე და  ღვინო!
სხვას არაფერს არ გენუკვი,
მოზიდულო, ისარ-მშვილდო,
სუნთქვა ჩემი, დამფრთხალ ნუკრის,
შენი სუნთქვით დამიმშვიდო
შენი მკერდის ფიქალნაგებს
ერთხელ კიდევ მივეძინო
უშურველად მჩქეფდეს ბაგეს
მაგ წალკოტის ნექტარ-ღვინო!
დეზი ვკარი კავშა ჰუნეს,
გავაჭენე ფაფარშლილი,
თუ ვერ ვიგრძნობ მე შენს  სურნელს,
უფსკრულამდე ასე ვივლი!
შატილიონი 2022-08-18 17:48:11

დღიური: მუხა.
ლაზისტანი
მომესია ლაჟვარდები
ლაზურ ცის და ტყეთა მწვანის,
წამით შეწყდა სუნთქვა წამის,
ძველთუძველეს თვალ-წამწამის!ლაზისტანი, ლაზისტანი,
ცაზურმუხტის ანათალი,
აქ საიდან მომელანდა
გაელვება ალვა ტანის?!
პონტოური ნისლის ტევრი,
რა ვქნა, გულში ვერ დავტიე,
ლაზისტანში გაგიტაცებ,
თუ სიგიჟეს მაპატიებ!
წამიშალე გულის ფეთქვა,
ვხედავ, ისევ დავრჩი მარტო,
მიჯობს, ისევ ნისლთან ვიყო
და ნისლებში გავიფანტო
ლაზისტანი, ლაზისტანი,
მისი ზეცით  დავრჩი მთვრალი,
მენატრება ზღვის ტლაშუნი,
ვარსკვლავების კარნავალი!
შატილიონი 2022-08-18 17:47:21

დღიური: მუხა.
ლექსის ქოხი
(პასუხი ბესოს)
პოეზიის სრა-სასახლეს
მირჩევნია ლექსის ქოხი,
როგორც მინდა, წამოვწვები
ჩემი ქალამნით და ჩოხით,
მინდა, ბუხარს მივფიცხდები,
ან დავჯდები ფეხთა მორთხმით,
დავიხურო კინტოს კეპი,
‌ნაბდის ქუდი თუ ბოხოხი!
იქ მოვიწყობ ლექსის წალკოტს,
არ მჭირდება სტავრა ნოხი,
გვერდს მოვისხამ ლექსის ამქრებს,
კაფიობით და ხორხოცით !
თუ მოლექსე მომეწონა,
შუბლი დავუდაფნო კოცნით!
როცა ლექსით დავიღლები,
ვისაუბრო ღმერთთან ლოცვით!
რას მარგია მე სასახლე
ან იქ რომ ჟღერს ჰანგთა ქნარი,
მარმარილოს ცივ სვეტებით,
სარკოფაგთა მინამგვანი.
იქ ყინულის დუმილია,
ეთოშება მზესაც ღიმი,
მკაცრი სხივი დასთამაშებს,
ვარაყში რომ ოქრო ღვივის,
სისხლის ბორგვას ვერ ახელებს
პოეზიის ცივი ღვინო,
აჩრდილები შემოგმზერენ,
მათ დუმილში ჩაიძირო !
მაშ, მობრძანდით ლექსსაღმრთოზე,
გელოდებათ ლექსის ქოხი,
შეგიწიროთ  საწირავი,
პოეზიით მონახოხი!
შატილიონი 2022-08-18 17:45:58

დღიური: მუხა.
ადამ და ევა
ნეტარ სურვილად მივენდე  ადამს,
სისხლში  კვლავ ნეკნის ტკივილი მჩქეფდა,
ვასურნელებდი ძუძუთა ჯადავრს,
სუნთქვით მიწვავდა შუბლსა და კეფას!
ერთურთს ვერთვოდით  ყვავილთა ზედა,
ჰგავდა ალერსი მდუღარე ავდარს,
ბაგე მარჯანი მკერდზე მაბნევდა
ცხელ მარგალიტთა სადაფის ღადარს!
მონატრებული, ვიხუტე ევა,
ნეკნი ჩემი და ნაწილი ჩემი,
სულში მეუფლა საუფლო ლხენა გრძნობა, აქამდის ჯერგანუცდელი!
მივხვდი, მზად ვიყავ, რომ ამ ტრფიალით
თავზე დამედგა გვირგვინი ეკლის,
მსხვერპლად გამეღო გულის ფიალით,
ეს  სისხლი  ჩემი და ყველა ნეკნი!
შატილიონი 2022-08-18 17:44:32

დღიური: მუხა.
დაუწერელი ლექსების გამო
(მანანა ჩიტიშვილის "დაუწერელი ლექსების გამო")
დაუწერელმა ლექსმა მატირა,
ვერთქმის ციხეთა ლეწვამ,
ვერ მიმსუბუქე უგვან პატიმარს,
რაც გულზე ლოდად მეწვა!
დრომ დავიწყებას მლეკა, უდაბურს,
ანდა გახსოვდე რაღად?
როდის იღებდა ყურად უდაბნო
უკვლო დერვიშის ღაღადს?!
რას გამიმზევლებს, გულს, ამოქოლილს,
წამით გახსნილი ჩადრი,
რაღად მარგია უკან მოყოლილ
სანთელ-საკმევლის მადლი?
შატილიონი 2022-08-18 17:43:01

დღიური: მუხა.
კაი ყმისა
დიდგორის სრევა მაგონა
ცაში  ყაშყაშმა, არწივთა,
ყაყაჩომ -კაი ყმის სისხლი,
ქვიშა რო ჩამოაწითლა,
დილის მზემ, ცვარ-ნაწვიმარზე,
ვეფხვი მაგონა, მტრიანი,
კაი ყმის სისხლზე ნაგეში,
ჩასაფრებული, ტიალი!
მხარ-მკლავი, ტორით ნაფლეთი,
გაზით გართმული ჯავშანი,
ტყე-შტონი ჩამონალეწი,
კლდეები ჩამონაშალი!
ვაი, რა დედა აიტანს
ზეწარს, სუდარად გებულსა,
თვალ-წარბს, შვილისას, სიკვდილით
დაკოცნილ- დაძინებულსა!
შატილიონი 2022-08-18 17:41:54

დღიური: მუხა.
არც რა  ყოფილა ტკივილი,
არც დრო ყოფილა მკურნალი,
სულ ერთი ოხვრა  ყოფილა
მადლობა და სამდურავი!
მივდივარ, მივდევ ხბოსავით
თეთრი ნისლების ბორიალს,
თურმე ტკივილს და სიხარულს
ერთი სათავე ჰქონია!
ხანდახან მინდა ღიმილი
პირზე მზის სხივად ვიფინო,
ყველა ტკივილი დავმარხო,
ტირილის ნაცვლად ვიცინო!
არ ვიცი, საით წავიდე,
საით გავწალდო გუმანი,
დავდივარ, დამაქვს საუნჯედ
გულს სევდა განუკურნავი!
შატილიონი 2022-08-18 17:41:15

დღიური: მუხა.
ბანგი მეუფლა თბილი ნისლივით,
კერტების ცეცხლით ბურბურებს ენა,
მინდა , მოვლოკო ცხელი ისვრიმი,
სანამ მზე სულში ჩამომესვენა!
შეტბორდა ჟამი შროშანმკერდების,
ერთ სუნთქვაში და ერთ გახელებად,
თავს ვეღარ ვაღწევ, ხანძარს მივნებდი
დაე, აღსრულდეს საუფლო ნება!
სული ამევსო სხივთ სიანკარით
ვიგრძენ შევცურდი წიაღში ზღვათა,
შემომეტბორა მზეთა ვარაყი,
მადლით ამევსო უბე და კალთა!
ვწევარ ზღვის ფსკერზე გარინდებული,
სულის ღიობი მევსება მთვარით,
რეკენ ზარები, ცად აგებული,
უფლის სურვილად და ნეტარძალით!
ღმერთო, მაღალო, წიაღი ჩემი ,
მზისა და მიწის ამბორთა ქება,
მომმადლე ძალი, არ განმეშოროს
შენი სიწმინდე და მეუფება!
მოვსულვარ შენთან უფალო ჩემო,
სისხლის სურნელად ბორგავს ნიავი,
აქა ვარ, შენს ხსენს მოკედლებული,
გარემოსილი შენი წიაღით!
ოკეანეთა გადამლახავი,
ბნელთ წამლეკავი წმინდა ჩირაღი,
ხმა, მოღაღადე უდაბნოთ შინა
და ფრთაშესხმული შენი სილაღით!
შატილიონი 2022-08-18 17:40:26

დღიური: მუხა.
ხევსურის მონოლოგი
გული, მტრისგან ნატყვიარი
ბრძამის ფოთლით ამოვბანდე,,
სული წვეთ-წვეთ გავაყოლე
სისხლს, ქვიშაზე ჩამონადენს,
მოვა მკვლელი,  რომ მარჯვენა
მომჭრას, გული შეაჯეროს,
საიქიოს გამისტუმროს,
უხანჯლოდ და უმარჯვენოდ!
ჭიუხს ნისლად მოვედები,
აფოთლილი შატილცამდე,
შევერევი ლეგენდებს და
მამ-პაპათა მთვლემარ ლანდებს!
შატილიონი 2022-08-18 17:38:25

***

სიყვარული ხანდახან ასეთიც არის,
ღარიბი კაცის მაცივარს ჰგავს.
დილით გამოაღებ არაფერია,
შუადღეს გამოაღებ - ისევ არაფერი.
საღამოსაც არაფერი იქნება,
მაგრამ მაინც გამოაღებ,
დგახარ,
უყურებ,
სიცარიელეში ანთებულ შუქს აყვედრი...
არადა, რა მაცივრის ბრალია, რომ გშია?!
ვისი რა ბრალია, რომ შეგიყვარდა.

თეა თოფურია.

დღიური: ფლორენცია.
ხან ყოფნა სჯობნის არ ყოფნას და ხან კი პირუკუ
ცა კი სცილდება ამ ყოფას, უსასრულოვდება
ფლორენცია 2022-08-12 23:49:03

სულში გამიჯდა შემოდგომა მწარე მიგნებით,
...ტკბობაშეპარულ მტევნისფერი, მსუყე ქარვა და...
მახსოვს, სამზეოს შემოვსალტე შენზე ფიქრები,
მეგონა, ყოფის სუსხისაგან დამიფარავდა.

ფუჭ წარმოსახვას ვეღარ იხდენს უკვე ასაკი,
ვეღარც ცრუ ჭორებს და მავანთა ფუნაგორიებს,
ნიღბების ომში დამარცხება ვარჩიე რაკი,
დამრია ხელი  "სულერთიამ" - ასე მგონია.

მესაუბრება, რახანია, შენობით ბედი,
სევდით ვალს ვუხდი ამ ცხოვრებას - გულგრილ რანტიეს...
სამყაროსხელა  ბავშვის გულში ვერაფრით გტევდი,
ახლა?!...რა გითხრა..სამიოდე სტროფში ჩაგტიე...

რუსუდან კაციტაძე.

აი, შენ, სიყვარულო,
საცოდავო,
არაფრისმაქნევ!
სხვების დარდით რომ სულდგმულობ,
სხვების სისხლით რომ იკვებები.
სულ გინდა რომ შენ გაგიტანონ,
გაგათრიონ ყველაფრის ფასად.
თავად ნეტა რისი მაქნე ხარ?
ერთი ვინმე მაინც მანახე,
ვინც უბრალოდ დაგიჯერა და შუა გზაზე არ მიატოვე.

ნანა ქელეხიძე.

დღიური: ფლორენცია.
"ეძიე ადამიანში სამი თვისება: ინტელექტი, ენერგიულობა და პატიოსნენა.თუ მესამე არ აქვს, დანარჩენ ორზე აღარც იდარდო'
ფლორენცია 2022-08-02 19:35:51

წარმოსახვა

ახლა ჩემი ხმა რომ მოგენატროს...
ახლა უეცრად რომ დამირეკო...
ზეცას ახედო და დაინახო
ჩემი სევდიანი ანარეკლი...
ადგე, მიატოვო ყველა საქმე
და გზას გამოუყვე გამალებით...
უცებ მოგინდეს, რომ გააცოცხლო
ტრფობის გადამწვარი ტრამალები...
ახლა ჭიშკართან რომ აილანდოს
ხსოვნას შერჩენილი შენი სახე...
მითხრა, უჩემობის ასი წელი
თუ რა ტკივილებით გადალახე...
ახლა რომ ადგე და დამირეკო...
მერე ჩემს ჭიშკართან რომ მოხვიდე...
მარიამ კოზმანაშვილი.

დღიური: თემური57.
  ,,ვოინიჩის მანუსკრიპტთან" დაკავშირებით მგონი მართლაც ღირებულს მივაკვლიე.
დარწმუნებით შემიძლია იმის თქმა, რომ ოთხი ასო ნამდვილად გავშიფრე, ხუთი სიტყვაც, მათ შორის გუშინ კიდევ ერთი დამატებით, ქართულად დაფნა - ,,ლავრ", რომელიც ტექსტში რამდენიმე ადგილზე გვხვდება.
ახლა ვეძებ ისეთ სამეცნიერო საიტს, სადაც ამ ,,ნაშრომს" დავდებ და სპეციალისტები შეაფასებენ.

ამას იმიტომ ვწერ, რომ ჩემამდე ,,,მანუსკრიპტის" გაშიფვრა ვერავინ შეძლო და ,,ურაკი" ზუსტ დროსა და თარიღსდამიდასტურებს, ვერავინ შეძლებს ჩემი აღმოჩენის მითვისებას.

  მადლობა ურაკს!
თემური57 2022-07-29 11:17:00

ჩვენ შორს გავრბივართ....შორს, შორს, დიდ ქალაქებში, თითქოს ვიღაც გვეძახის, სინამდვილეში კი ეს ხმები ჩვენშია
მივდივართ სევდის მოსაკლავად,ყველაფრისგან ან  არაფრისაგან დევნილნი, გვინდა გავიგოთ რისთვის მოვდივართ დედამიწაზე
სევდა კი რჩება, ის ჩვენში იყო, ისევე როგორც ყველაფერი.
ვერ ვაღწევთ  მიზანს, არსადაა  სიმშვიდე
კიდევ ვფიქრობთ,  კიდევ ...კიდევ ....
მერე თითქოს ვხვდებით....
ვხვდებით რომ
ხანდახან უნდა წავიდეთ, რომ დავრჩეთ
ხანდახან თურმე დუმილი უნდა შევწყვიტოთ,
მაგრამ ხმა არ უნდა ამოვიღოთ
რომ სიყვარული თურმე უბრალოდ გრავიტაციული ველი ყოფილა  და მეტი არაფერი, მარტივი მიზიდულობაა
და ისევ ბოლო, ყველაზე მტკივნეულ  საკითხს ვუღრმავდებით, თუმცა ვხვდებით რომ ვერ ამოვხსნით
რისთვის მოვდივართ დედამიწაზე
თუ ისევ უნდა წავიდეთ
გადაღლილნი და გულგატეხილნი....
სერგეი 2022-07-19 18:08:09

-ქეთოო!!! წინა სახლიდან გადმოსძახებდა ბებიაჩემს ცისანა.
-ჰოო!!!
-გადმოი ირა გირეკაავს!!
ბებიაჩემის პადრუგა იყო ცისანა და ასე ატყუებდნენ ბაბუაჩემს,კოფეს დალევა და ჭორაობა რომ მოუნდებოდათ.ხაზის ტელეფონი ჩვენ არ გვქონდა და ვითომ მამიდაჩემი ცისანასთან რეკავდა.მიაყუდებდა ბებიაჩემი ცოცხს სადმე კუთხეში,დეიფერთხავდა კაბას და  გაცუნცულდებოდა ჭიშკარს იქეთ.
მშვენივრად იცოდა ბაბუაჩემმა,რაცხა მაფია ქონდათ პადრუგებს და ბებიაჩემს მიაყოლებდა უკან
-წევიდა ახლა კოფეზე...
-ბაბუა,თხილი გინდა? ვკითხავდი და პასუხს არც ველიდებოდი,ბებიაჩემის სამალავიდან გასაღებს დავაძვრენდი და კარადაში დამალულ თხილს დიდ ჯამში გადმოვყრიდი.
ვისხედით და ვაკნატუნებდით.
მოვიდოდა ქეთო კოფეპიწიედან და
-მიაგენით ხომ?
-არაბიჯოს! ეტყოდა ბაბუა და ჩააკნატუნებდა თხილს..

ჩემი ბავშვობის პასტორალური დღეები....

როგორი უცნაურია ზოგიერთი ადამიანი,  შეიძლება ის ეწყინოს, რომ შენ რაღაც გეწყინა.
ნ.ტ.

ციტატა:
შენი
ერთი ნემსით და ერთი ყუნწით,
როგორ ხართ ახლა მეგობრებო?
ჩვენ ხომ ოდესღაც გავიწურძეთ,
ჩვენ ხომ დავკარგეთ მეგობარი.
გაყოფილია მიწა წყლისგან,
ხიდი აიწონა_დაიწონა,
არასდროს გინახავს მსგავსი ჟანრი,
შენ ხომ არასდროს არ გინახავს_
თაგილონი და ხალხის ჭერა.


აფერუმ,რა არის სათქმელი და
ჭიქაში მისხია მზის წყალი,
სიზმრების ერთი თაიგული,
გაგიყავი და გინაწილე.
უკვირს აფრენილს უგზო_უკვლოდ
გულზე გულწითელა მასხია,
სწორედ ასეთია ჩემი ღილი,
მე რომ დავკარგე აივნებთან.

აღარც სასმელი,აღარც დედა,
ვენახი.საფერფლე.წამლის ყუთი.
მერე ალუდა  ოცნებების
მერე ალუდა კამლის ლესვა.
ერთი კოცონი სადმე ენთოს,
კოცონი ფანრიდან გაპარული,
უცებ სახლიდან გაპარული
კააცი კი და თავზე დაგადგება.
შენი მავთული ,შენი შუქი შენი სახლამდე,
შენი და შენი ყველაფერი რაც კი შენია,
არაფერია მხოლოდ შენი შენ ის მასწავლე,
ამდენ მავთულებს სად აქვს  სათავე,სად არს მშიერი?
ერთი წისქვილი ნინოშვილზე სადაც ყოველ დღე
წამლებს ყლაპავენ, ვეღარ გაკადრებთ,
ატრიალებს და ღმერთა უწყის ძმაო  სადამდე.

ყვავილი უყვარდა მეგობარს,
მწვანე ჭიქა და სასთუმალი.
დაიწვა უცებ ღიმილივით
როგორც გაკიდული ბალიში.

ორნი ვიყავით ცვარი,მდელო
ორნი ვიყავით მზის ნამი,
მაგრამ თავს ვიკლავდით სხვის წყენებზე,
ზღვაში ვიყავით  მეწყერივით
წყალში უყვარდა ყვავილი.

- ფიქრს ნუ ენდობი! -
თავად ამბობდი,
თუმცა, შენს ფიქრში
არ მაქვს დანდობა.

როგორი სიჩუმეა აქ....

სევდის ანატომია...

მზე სხეულიდან ღელვით გავიდა,
დროა, ვარსკვლავთა ენას ვიგებდე...
რატომ მეგონა, სემირამიდას
დაკიდულ ბაღებს მეც ამიგებდნენ...
ხომ ვერ მოვირგე ის ბროლის ქოში,
ვერც დავიმშვენე ეს მხრები ჩინით,
და სასოებით ძლივს ნაპოვნ დოქში
აღარ აღმოჩნდა  ზღაპრული ჯინი...
არ გვწყალობს ჟამი- გობსეკი, ძუნწი,
და გზამრუდებზე ეკლებს გვახვედრებს,
ტერფზე აკრული ფოთოლი ძურწის,
შორი წარსულის ცაში მახედებს...
ახლა, სხეულში სული ებმება,
დედამიწაზეც მწუხრი თავშალობს,
აღარ ეგების, რომ ოცნებებმა
ამ ქარიშხლებში ფრთები გაშალოს...
თითქოს, მევსება სული ნემსებით,
ფიქრებიც ცხელ შუბლს ღელვით
სწყდებიან,
და უბინაო სევდის ლექსები
მელნის წვიმებში მისველდებიან..
ღამე პროზაულ თვალებით მიმზერს,
მზეც ცის დარბაზში ისევ გვიანობს,
გავთენდები და,
თოკზე ვფენ სიზმრებს,
ქმარმა რომ აღარ იეჭვიანოს...
შეაბარბაცებს ღამეს ჩრდილები,
ქარი ბალახზე ცის ნამით ლოთობს,
ო, ეს ჩიტები- უფლის შვილები,
ხეებს კაბაზე აქსოვენ ფოთოლს...
მეც ქართლის მინდვრის საკაბეს ვარჩევ,
მაგრამ ვიღაცა მპარავს ამ
ჩითებს,
ვკითხულობ თრთოლვით სამშობლოს სარჩევს,
და მავთულხლართი მიკაწრავს თითებს...
ჟამს მზის და ბინდის ცვალება ახლავს,
კოკის წვიმებსაც მზეებს აბოდებთ,
და აპრილშემჭკნარ თითებზე ახლა,
ვერცხლის ბეჭდებიც უარს ამბობენ...
ვინ არის, ნეტავ, ამ წვიმებს რომ სცრის,
ან ობოლ ხეებს ქარგავს ურვებით?
ცად მივუყვებით კიბეებს ლოცვით,
და, კვლავ გვიტყდება საფეხურები...
ო, ახლა ყველგან ქართა შტორმია,
სიმშვიდე, ალბათ, მხოლოდ ცად სუფევს,
და ჩემი სევდის ანატომიას
ეს უხერხული დრო უპასუხებს...
...მაინც, ვერ ვჰგიებ, ვინ ვარ და, რა ვარ,
სულს ხემის ნაცვლად ვაწვდი სტრადივარს,..
ჩვენ დედამიწის კიდეზე ვდგავართ,
ერთი ნაბიჯი, და....გადავდივართ!....

ლეილა სიჭინავა

დღიური: თემური57.
  მადლობა ყველას, მოლოცვისთვის!
თემური57 2022-06-01 08:46:36

დღიური: თემური57.
  30 მაისი. მწერალთა სახლში გაიმართა ,,ქრისტიანული პოეზიის ფესტივალის" გამარჯვებულების დაჯილდოება. გადმომეცა წმინდა ნინოს ჯვრის მედალი.
გული დამწყდა, გამახსენდა ,,ლილეს" კონკურსი, ერთქულიანი შეფასება და ჩემი ვითომდა გამასხარავება, ჩული ქილიკი, აი ეს არის მაგის პასუხი - გამარჯვება და წინსვლა!
ნიშნის მოგებით არ ვსაუბრობ, თხუთმეტი სხვადასხვა ჯილდო მაქვს აღებული,
მათ შორის საერთაშორისოები, დიდი კონკურენციის პირობებში და ,,ლილეს" ორგანიზატორებისაგან ასეთ მიკერძოებას არ ველოდი.
|საინტერესოა, ესენი ჩემს ლექსს რამდენი ქულით შეაფასებდნენ? ალბათ მინუს ერთით, რადგან ნაწარმოები ერთი ქულით შემიფასეს ...
,,სანთელ-საკმეველი თავის გზას არ დაკარგავს". 
თემური57 2022-05-30 18:31:27

ვინც პირველივე წყენისას გტოვებს, იცოდე, რომ ის ამ წყენას ელოდებოდა.

ჯიბრან ხალილ ჯიბრანი

დღიური: ცარიელი.
რა უნდა თვალების დახუჭვას?!
მაგრამ...
მზეს რა ამომფხეკს თვალებიდან,
ამდენ მზეს?
ცარიელი 2022-05-06 20:33:55


1 2 3 ... 1420 1421 1422