დღიურები


ურაკპარაკის დასახმარებლად!!!     * * *     გთხოვთ შეიხედოთ ფორუმზე: #ურაკპარაკის ფორუმი >> ლიტერატურული საიტის შესახებ >> ურაკპარაკის დასახმარებლად -> http://urakparaki.com/?m=13&Forum=1&Theme=1502#Last
Still I Rise
Maya Angelou
You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries?

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own backyard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.


"Il y a des gens qui respectent les règles de l'honneur comme on observe les étoiles, de très loin." 
 
Les Misérables
 
Victor Hugo

დღიური: დდ123.
***
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ
და არ გვინახავს აფხაზეთი, გაგრა, ბიჭვინთა,
არც სოხუმის ცა დაისობას მზეს რომ იწმინდავს.
ჩვენ იძულებით შებოჭილნი, ჰორიზონტს ვეტრფით
დიდი იმედით, უფროსები რომ არ ჰკარგავენ,
ვერ ელევიან და საფლავშიც წვებიან ასე
ღონემიხდილნი, უნიათოდ და უყველაფროდ.
რომ ვერ დაბრუნდნენ,
საკუთარი ზეცა ვერ ჰპოვეს,
სადაც წარსული, როგორც ქვირვი მოსთქვამს და გოდებს.
არ დაგვრთეს ნება შეგვესუნთქა რიწის მიდამო,
შემოგარენი მთელი სივრცის, ყველა ირაო
რასაც არწივი შეასრლებს სამშობლოს ცის ქვეშ.
საზღვართან ვდგებით, არარასებულ სიმშვიდეს ვიჩენთ
და ვერ ვახერხებთ დაბრუნებას, რაც ჩვენ გვერგება.
წალკოტი მხარე (ასეც თმქულა)
ახლა მეტია, ვიდრე ზეცა ანდა ზღვის გარსი,
ან კიდევ მთები და სიწმინდე კაცობრიობის.
ვეღარ შვძელით და დავმარცხდით განცდებთან ბოლოს.
ჩვენ გარიყული თაობა ვართ და ეპოსიც ლირიკულია.
უმისამართოდ დანთხეული ბოღმით ივსება
სივრცე და სუნთვქა ეჩხირება ყელში აფხაზეთს.
ისე დგას, როგორც მომლოდინე ბავშვი ბაქანზე
და ელოდება რომ უთუოდ გადაარჩენენ.
ჩვენ კი დაკარგულ პათოსს ვუვლით,
ასე ნელა და უმნიშვნელოდ.
რაც არ გვინახავს ჩვენთვის მაინც სასწაულია.
იმედებს ვხედავთ, მერე ვკარგავთ,
რომ აფხაზეთი საქართველოს, კიდის გულია.
იქეთ საზღვარი, შთაბერილი უმოქმედობით
დგას ისე, თითქოს მშვიდად იყოს
და ძილს გაუკრთობს მათ, ვინც ნახეს
ცეცხლის ალში სოხუმის ზეცა.
მაინც გადარჩნენ, სიმწრით სუნქთავენ
ტკივილით, ფიქრით, ნოსტალგიებით.
ჩვენ კი თაობა, იმ ჩამოშლილ ნასაყდრალს ვაგვართ,
რომელსაც სტკივა უმრევლობა და მის კედლებში მცხოვრები ბზარი.
ალბათ იმედი დაგვრჩენია მხოლოდ და მხოლოდ,
რომ დავბრუნდებით უსათუოდ,
აფხაზეთს მერე სისხლის ღვარს შევწმენდთ,
ჩვენი გმირების, ჩვენი სულის ნაწილაკების.
თვითონ კი ისიც დედის მსგავასად ჩგვიკრავს გულში
და იმედებიც გამართლდება ბოლოს და ბოლოს.

დდ123 2019-05-07 17:05:00

წუხელის მინდოდა სიკვდილი,
ცა იყო შორი და ყვითელი.
ნისლები ჩამოდგნენ ტყისპირად,
ტყისპირად ყვაოდა ცირცელი.
ბღავიან საფლავთა ლანდები,
ლანდები შავი და მწუხარნი.
ვირწევი,ვდგები და ვვარდები,
უქაროდ...
უქაროდ...
უქაროდ...
ვერ შევძელ წუხელის სიკვდილი,
ფოთოლზე ცვარივით ვირწევი,
ბინდს იქით ზარნაშო იკივლებს,
ზარნაშო თოვლივით შიშველი...

ტარიელ ხარხელაური

“ფიქრს შეუძლია ყველაფერს მისწვდეს,
მაგრამ ვერაფერს ვერ შეცვლის იგი
და ახლაც მთვარეს მგელივით მისდევს,
როგორც მთებს აქეთ, ისე მთებს იქით.

მე ჩემი წილი ყვითელი მთვარე
ჩამოვაფარე ფანჯრებს ფარდებად...
და ისევ რაღაც იწყება გარეთ,
ოთახში ისევ რაღაც მთავრდება.“

ოთარ ჭილაძე






ასულებო,
საუფლოში ასულებო,
ნინა, ანა,
ვინ გიმღერათ
იავნანა?

ნინო ნეკერიშვილს და ანა ლაშხელს.

იმეორე უსასრულოდ, სანამ არ გაიაზრებ: ,,არ მჭირდება ის, ვისაც არ ვჭირდები მე".

გურამ დოჩანაშვილი


2019 წლის მარტის „ბლიც–კონკურსზე“ წარდგენილი ლექსები, რომლებიც აპრილში გადავთარგმნე რუსულად.

Леван Лория

«Диоген ходил по городу со свечкой и говорил – « Ищу человека»

Эй, Диоген,
Где ходишь?
Ищу, говоришь,
Что ищешь, Диоген?
Увидев ребёнка с пригоршни пившего воду –
Выбросил чарку.
Другой ребёнок наложил зёрна чечевицы
на хлеб – ты избавился от котелка,
Твоя чарка теперь руки,
А котелком стала
Ладонь.
Встретил бездомного – покинул дом,
И твоим домом стала глиняная бочка,
Потом дети разбили её,
Город собрал сумму,
Купил новую,
Так как этот город тем и был знатен,
Что ты живёшь
В этом городе.
Посмотри Диоген, как сверкает солнце,
Но кто это,
Затмевает солнце,
Отодвигаешь в сторону Македонского,
Отошёл властелин мира
От более великого и
И ты впустил в себя солнце,
Воссиял как солнце,
И всё же ходишь со свечкой в руке ….
Что ищешь, Диоген?
Говоришь другую свечку,
Человека, существо о двух ногах, без крыльев,
И всё таки сверкающего как солнце.
Ищи, Диоген, не задерживай дыхания,
Ищи, Диоген, бесконечно,
Пока люди
Не перевелись как динозавры –
Ищи, Диоген ….

ლევან ლორია
  ,,დიოგენე დადიოდა ქალაქში სანთლით და ამბობდა — „ვეძებ ადამიანს“.

ჰეი, დიოგენე
სად დადიხარ? 
ვეძებო ამბობ,
რას ეძებ,  დიოგენე?
ბავშვი დაინახე, პეშვით წყალს რომ სვამდა - 
თასი  გადააგდე.
სხვა ბავშვს ოსპის მარცვლები,
პურზე დაეწყო -  ჯამიც მოიშორე.
შენი თასი ახლა ხელებია,
ხოლო  ჯამი გახდა
ხელისგული.
უსახკლარო შეგხვდა - სახლი მიატოვე
და შენი სახლი თიხის  კასრი  გახდა.
მერე ბავშვებმა დაგიმტვრიეს,
ქალაქმა თანხა შეაგროვა
ახალი გიყიდა,
რადგან ამ ქალაქს იმით იცნობდნენ, 
რომ  შენ ცხოვრობდი
ამ ქალაქში.
შეხედე  დიოგენე, მზე როგორ კაშკაშებს,
ვინ არის,
მზეს გიჩრდილავს,
გვერდით წევ  მაკედონელს,
მსოფლიოს ბრძანებელი გაგეცალა,
უფრო დიდს და
მზე შენში  შემოუშვი,
მზესავით  ანათდი,
და მაინც  დადიხარ სანთლით ხელში...
რას ეძებ დიოგენე?
ამბობ, რომ სხვა  სანთელს,
ადამიანს,  ორფეხა არსებას ფრთების გარეშე
და მაინც მზესავით  მოჩახჩახეს.
ეძებე დიოგენე,  სუნთქვა არ შეაჩერო,
ეძებე დიოგენე უსასრულოდ,
სანამ  ადამიანები
დინოზავრებივით გადაშენდნენ - 
ეძებე, დიოგენე...

––
Георгий Бегиашвили

Спас утренний настрой от солнечных лучей,
От аляповатого лица убрал я мрачный взор,
Из окна гляжу с удивлением, как мчатся
На горизонте золотистые солдаты …

Вчера я выпил истину …
Ужасна!
Но крепка, в секунду подкосила …
Мечтаю о детстве, дабы так сильно не болела
Реальность и рядом шагающая утопия …

გიორგი ბეგიაშვილი

-- გადავარჩინე დილის განწყობა მზის სხივებისგან,
ატრეტილ სახეს მოვაშორე უჟმური მზერა,
ფანჯრიდან ვუმზერ გაკვირვებით როგორ მოქრიან
ჰორიზონტზე ოქროსფერი ჯარისკაცები...

გუშინ დავლიე ჭეშმარიტება...
საზიზღრობაა!
თუმცა ძლიერი,წამსვე მომცელა...
ბავშვობას ვნატრობ ასე ძალიან აღარ მტკიოდეს
რეალობა და გვერდით მოსიარულე უტოპია....

---
Лела Мгеладзе

Воспоминания ? 

Как необычно меняет облик в это время окружение.

Небо чистоплотностью подражает скатерти,
Рукой матери разглаженной на круглом столе,
По середине реет солнце желтизной,
Пускает пар как яйцом намазанный хачапури.

Ветерок лениво и растерянно скитается в зелёных листьях
И будто от чувства сожаления трепещет,
Может повествует платану те истории,
Которые я мимоходом рассказала матери.

Белое облако окутано в таящих лучах заходящего солнца,
Похоже на созревшее кукурузное поле,
Ветер волнует,
Время от времени в её недрах сверкает отцовская седина,
Сперва соберёт лучи-початки,
И на западе засыплет в закрома,
Позже новую луну-косу поймает
И  колосья соломы звёздами
Рассыплет на небе, до завязывания снопов.

Летний ручеёк несмелый и беспомощный,
Как на детские воспоминания,
Облокачивается на разноцветные камушки
И так продвигается к матери морю,
Будто ищет, с её груди
Навсегда отринутым течениям, вечное пристанище.

Неужто, когда нибудь сливается с родителем,
Или здесь, или во владении белых облаков,
Превратившись в пар?


ლელა მგელაძე

მონატრება

რა უჩვეულოდ იცვლის სახეს  ამ დროს გარემო:

ცა სისუფთავით სუფრას ბაძავს,
დედის ხელით მრგვალ მაგიდაზე გადატკეცილს,
მის შუაგულში მზე ყვითლად ღვივის,
კვერცხწასმული ხაჭაპურივით სდის ოხშივარი.

ნიავი ზანტად, დაბნეულად დაეხეტება მწვანე ფოთლებში
და სინანულის განცდით თრთის, თითქოს.
იმ ამბებს თუ დაწვრილებით უყვება ჭადარს,
მე რომ ზერელედ ვუამბე, თვეობით უნახავ დედას.

თეთრი ღრუბელი, ჩამავალი მზის მდნარ სხივებში
ამოვლებული,
სიმინდის მწიფე ყანას მიაგავს.
ქარი აღელვებს,
დროდადრო კი  მის წიაღში მამის ჭაღარა გამოკრთება,
ჯერ შეაგროვებს სხივებს-ტაროებს
და დასავლეთში - ბეღელში შეყრის.
მოგვიანებით ახალ მთვარეს - ნამგალს დაიჭერს
და ჩალის კონებს ვარსკვლავებად
მოაპნევს ცაზე, ზვინის შეკვრამდე.

ზაფხულის ღელე, უსუსური, გაუბედავი,
როგორც ბავშვობის მოგონებებს
ეყრდნობა კენჭებს, ნაირფერადებს
და დედაზღვისკენ ისე მიიწევს,
თითქოს ეძებდეს მისი მკერდიდან
სამუდამოდ მოწყვეტილი დინებების მუდმივ სამყოფელს.

ნეტავ, ოდესმე შეერთვის მშობელს,
ან აქ, ან ზემოთ, თეთრი ღრუბლების საუფლოში,
ორთქლად ქცეული?

გიშვებ...
სამყარო დიდი არის,
კი არ გაშინებ -გიშვებ ,
რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ.
ხელს კი არ გიშვერ ,
გიშვებ - მეთქი,
ღამის სიგიშრე ტბები დამიშრა,
ცრემლიც არ მაქვს -
უცრემლოდ გიშვებ
მიყვარხარ მთელი ამოსუნთქვით, ჩასუნთქვით,
შიშველ ტკივილით, ძილში, ღვიძილში
და მე გიშვებ
იმ შენ ერთადერთ გზაზე ,
ვიწრო გზაზე
და ეს კი ნიშნავს
რომ შენს საკუთარ სიღრმეში და წიაღში გიშვებ.
სახლში დაბრუნდა ღვთისმშობელი გოლგოთის მერე,
ჯვარცმის საღამო მიიწურა და ალბათ ნივთებს
(რაზეც ნაკლებად საუბრობენ, ფიქრობენ , წერენ)
ადგილს უცვლიდა , ალაგებდა და წმენდდა იმ დღეს.
ათი მცნებით ვართ აკრძალულნი ,
ათი უძირო
უკიდეგანო უფსკრული წევს ჩვენს შორის
შიშებს, ათასგვარს აღძრავს იგი ჩვენში
- უღრმესს, უმძიმესს,
და ამიტომაც სხვა რა გზაა - მე სახლში გიშვებ
ბედნიერება ცრურწმენაა ,
ნუ ჩაეფლობი ამ ძველ ჭაობში,
ნუ კითხულობ მის მაცდურ ნიშნებს,
ეს მე კი არა - სიყვარულის შეუძლებლობა
თავის ვეება მოქნეული ფრთებიდან გიშვებს!
გფარავდეს თვითონ ღვთისმშობელი და ასეც იზამს
ჩემი ჩარევის , ხვეწნისა და თხოვნის გარეშე ,
სადმე შევხვდებით სიკვდილამდე ცხადში ან სიზმრად
და ჩავიხედავთ ერთმანეთის დამშრალ თვალებში.
რატი ამაღლობელი

https://m.youtube.com/watch?v=Ep_90pbhroA&feature=share

მოუხერხებლად გათენებული დილა ჩანს ფანჯარაში .

    ცხელ ჩაიში  გაჭრილ მზეს ვწურავ და ხელისგულებს ფინჯანზე შეხებით ვითბობ.

(ყოველთვის დაულეველი მრჩება.)

    ღრუბლებში გაცრილი  სხივებია გაბნეული  ირგვლივ.

შენს სახეზე,თვალების ქვევით ამოსულ ხორბლის მარცვლებს ვადარებ მათ.

    ვიცი,არცერთი  შემოდგომა გიყვარს ,ამ დროს ხომ ტოტებზე შებმულ ფერადნაჭრებიან ხეებს ფოთლები ცვივათ ...
  გვტკივა თანაბრად ყველა სინათლენაკლული დღე,მათში შეკეტილმა, ნეშომპალად თვალებგადაქცეულმა ადამიანებმა გვაიძულეს შეგვეყვარებინა ტკივილი,თავიანთი თავის მაგივრად ..

მითხარი,მათთვის გაცემულ სითბოს იგივე დოზით ვერასდროს დაიბრუნებო ..

  ზედმეტია,სხვა მნიშვნელობა  გამოვუგონოთ  უერთმანეთობას .

  ჩავაქროთ გარეთ ანთებული  ყველა თვალისმომჭრელი შუქი და თეთრი სიბრმავით  ბოლო მოვუღოთ სხვის მოგონილ ნორმებს.

    ნოემბერი დაეტყო ამინდს.

შემო ჩემთან
 
მყუდროა ჩემი ერთფანჯრიანი ოთახი ,ისეთი მყუდრო,რომ  შემოსული წასასვლელად ვერანაირ მიზეზს მოიფიქრებს.
  მინდა ,უბრალო  სიტყვებით ვისაუბროთ ციცინათელასფერ კედლებში,რომ ცოტა ხნით მაინც დავივიწყოთ ის,რაც ისე არ ხდება,როგორც ჩვენ გვინდა.

გამოვიგონოთ ახალი,უმტკივნეულო შემოდგომა.
..............
ახლა გარეთ რომ გახვიდე,რომ იყოს ყველაზე ცივი და სველი წვიმა,შენ კი არ შეგცივდება ან დასველდები,ამინდი  გა-შენ-ნაირდება.

ჩვენ შეგვიძლია შევიკედლოთ ბეღურები.


დღიური: კორი.
არ უნდა ათამამებდეს ადამიანს სხვისი შეცდომები.

        ა.კ
კორი 2019-03-28 20:18:33



დღიური: taoskareli.
ათი წელი გასულა ..
taoskareli 2019-03-06 10:12:50

დღიური: taoskareli.
ათი წელი გასულა ..
taoskareli 2019-03-06 10:11:50

"მზე სიყვარულისა "


დაშაქრული დრო
(ამონარიდი მომავლის წიგნიდან)


ბებიაჩემი გამახსენდა ... თუცა , ის სულ არის ჩემს მეხსიერებაში ..თავისი დარიგებით და სითბოთი და მზრუნველობით დამყვება..
ისევ მგონია, რომ დილით გაღვიძებულს ,ისევ დამხვდება მისი ახლად მოწველილი ნახევრად დაორთქლილი ფინჯანიანი რძე . რძეში ჩაწოლილი ბრინჯი, რომელსაც ოქროსფერი კარაქი ეფერება ზევიდან,

..ახლაც ჩამესმის გულის სიღრმიდან წამოსული სითბოთი და სიყვარულით სავსე სიტყვები...
- რა ადრე გაიღვიძეთ ბავშვები .. სად გეჩქარებათ?!

არადა თითქმის შუადღე იქნებოდა ..არანაკლებ თორმეტი საათისა თვითონ უკვე საქმისაგან დაღლილი.. აი ახლაც ბოსტნიდან დაბრუნდა ..პირამდე სავსე კალათით.

- მე კი სად მეჩქარება მართლაც...ან ახლა, რამ გამახსენა ??
--ხო სიჩქარემ ..

- სამსახურიდან დაბრუნებული ჩემი ქმარი მეკითხება რით გავუმასპინძლდები ?
მე მხრებს ვიჩეჩავ .. - და უპასუხოდ შევდივარ სამზარეულოში.
მოფუსფუსე ჩემს თავს ვეკითხები - რა გავამზადო?!!
როცა გამზადებულ მაგიდაზე კიდევ ერთი სადილით გამზადებული თეფში უნდა დამედო აღმოჩნდა, რომ დასადები ადგილი აღარაა...-

-- რით გაგიმასპინძლდეთ ახლა , რა მაქვს თქვენი მოსაწონი?? ჩამესმა ბებოს ხმა!!!
არაცნობიეში არსებულმა ფიქრებმა ამოტივტივება დაიწყო...

... მერე მაგიდა აივსო : ხაჭაპურით, მჟავე ბოსტნეულის ასორტით , ..მსხვილ-მსხვილ ნაჭრებად ჩამწკრივებული ახლად ამოყვანილი ჯერაც უმარილო ყველით, ზამთრისათვის გამზადებული ბოსტნეულის ქილები ადრიანად წმოსკუპდნენ მაგიდაზე .. ცხარე ტყემალი საპატიო ადგილს იკავებდა და ზემოდან გადმოჰყურებდა ტაფაზე დაბრაწულ კარტოფილს....

ახლად დაკრეფილი მწვანილი წამოწოლილიყო ბებოს ხელით გამომცხვარ ლავაშის გვერდით , რომელსაც ჯერ კიდევ ორთქლი ასდიოდა და აგრილებდა თვისი ცივი წვეთებით.
პაპა სუფრას გადახედავდა და შეიტანდა წუნს !!!
- რა დაგავიწყდა თუ იცი ? მიმართავდა ბებიას
ბებიაც საგონებელში მიეცემოდა ..
-აა წიწაკა ახლავე მოგიტან!!
-არა, რად მინდა მწარე წიწაკა თუ მინდა მე თვითონ ავიღებ და იქვე ახლოს ჩამოკიდებულ წიწაკის ასხმას ერთს ჩამოაცლიდა
- კარგია გამახსენა!! თვალს ჩაგვიკრავდა შვილიშვილებს,
- აბა რა დამავიწყდა არ ჩერდებოდა ბებია და ხან რას გაიხსენებდა და ხან რას !!!
მერე პაპა თავისი მარნიდან ცივ - ალუბლისფერ ღვინოს მზის შუქზე გამოიტანდა გრაფინით და მზეზე გახედავდა ... ჯადოსნური სითხე ხარ ...დალოცვილო ...ლოცავდა და სათითაო ჭიქას პირამდე გვივსებდა
-სანამ ბებია დაბრუნდა სწრაფად დალიეთო გვეტყოდა..
- არ გრცხვენია ახლა კაცო შენ ?? თავზე წამომდგარი ბებია ყელში აჩერებდა ცხელ ზაფხულში ცივად მორაკრაკე " არაამქვეყნიურ სითხეს"
- პაპაც არ დააყოვნებდა და ყოველთვის ერთსა და იმავე პასუხს სცემდა
- შენ რა გგონია რა დაამახსოვრდებათ ამათ ჩემგან???
- რაა ???კითხვითვე პასუხობდა ბებია !!
-რა და სწორედ ეს .. გემრიელი გამასპინძლება და ერთი ჭიქა ღვინო !!!
ბებია გაიცინებდა ხელს ჩაიქნევდა
-შენც მაგათი ჭკუისა ხარ რაა !!! მეტი არ მოგვეთხოვება ..
მერე ჩვენი კისკისი და ჭრიამული დიდხანს ისმოდა ეზოდან ...ის ერთი ჭიქა ღვინო, მართლაც ჯადოსნური ზღაპრის ქვეყანაში გვამოგზაურებდა..

--ნინო რა აკლია ახლა სუფრას? ზღაპრიდან რეალობაში გამომიძახა - სამზარეულოში შემოსულმა ჩემმა ქმარმა !!!
- ფიქრი დავიწყე მართალაც რა გამომრჩა ნეტავი???

კარადიდან მაგიდაზე თვითონ გადმოსკუპდა ღვინის ბოთლი!!!

მზე სიყვარულისა


დღიური: მუხა.
მუხა

მოვედი რადგან, მსურდა მეხილეთ,
მივდივარ რადგან, არ მიმასპინძლეთ.

ნ ე ქ ტ ა რ ი
ნექტარი 2019-02-20 09:35:38

დღიური: მუხა.
წერილი მ უ ხ ა ს, ძვირფას მეგობარს

განა რა დარჩა , მთავრდება უკვე
თებერვის თვე  და თებერვლის სუსხი,
მალე დადგება მარტი და არევს
ამინდს. თებერვალს გულს გადაუხსნის.

შევეგუებით  როგორც ყოველთვის
ეგრეთწოდებულ ბუნების კანონს,
თმენით,  იმედით დაველოდებით
აპრილს რომელიც  ჩვენსკენა ჩქარობს.

აპრილის მოსვლას წინ უსწრებს მარტი,
ავობს და მოდის თავისმართლებით.
ხომ  იცით, ხან მარტს ჩვენც ვემსგავსები
ქცევით მარტივით ვხასიათდებით.

მაგრამ ხომ იცით  ადამიანი
ამტანიც არის შემგუებელიც,
ფიქრობს, ლოდინით მიაქვს ცხოვრება
იყოს იღბალი ხვალო  ეგების.

ეგ არაფერი  აქ ვერ მოვდივარ
და ვაგვიანებ უკვე სხვაგანაც,
კარგია აქ რომ თქვენ მეგულებით
გამაძლებინა ალბათ მაგანაც.

ახლა მითხარით როგორ ხართ, როგორ
ხომ კარგად მიდის თქვენი ცხოვრება,
საფიქრალს თუმცა, კი რა გამოლევს
თუ სულს ეხება ყველა მოვლენა.

მითხარით ახლავ, რომ კარგადა ხართ
რომ უკეთესად იქნებით  ხვალე,
ხომ არ გწყინთ, რომ  ვერ შეგეხმიანეთ
გმადლობთ,  თქვენ რომ არ გამოიცვალეთ.

თქვენ რაც გსურთ, იმას გისურვებთ მენაც,
უფალი გყავდეთ სუყველგან მცველად.

ნ ე ქ ტ ა რ ი დიდი პატვისცემით. (წავიკითხე თქვენი წერილი (30/12/18) და ძალიან გავიხარე, დიდად გმადლობთ, ძვირფასო მეგობარო მუხა!)
ნექტარი 2019-02-20 09:20:34

...ჩემი ცოლი სიყვარულით მოვიყვანე...
უეცრად შფოთვით მეღვიძება. ტელეფონზე საათს დავხედა 03:30. თიკო არ წევს და არც ბავშვია. სამზარეულოს სინათლე ოდნავ აღწევს ჩვენს საძინებლამდე. წამოვდექი და ვფიქრობ. გავიდე? თუ ძილი გავაგრძელო? გასვლა გადავწყვიტე, თორე დილით გამიურღავს ტვინს ვერაფერს გებულობ და არ მონაწილეობ ნინის აღზრდაშიაო, არადა რა აღზრდა, 3 კვირის არის ჯერ და მხოლოდ ძუძუ და სუფთა პამპერსი სჭირდება. მარამ ამას თიკოს ვერ ვეტყვი, გაიბუსება. წამოვდექი და შორტი ამოვიცვი. მე ხომ არ ვარ ჩემს სახლში, როცა მომინდება ტრუსიკით ვიტანტალო, ან მის გარეშეც. ასე ინება თიკომ. მისი სიტყვა კანონია. სულ ერთი თვე ვიცხოვრეთ ჩვენს ბინაში, მერე დაორსულდა და მიჭირსო და დედამისთან გადმოვბარგდით. არადა, სულ სხვა გეგმები მქონდა. განა არ მიყვარს ჩემი შვილი? მაგრამ მოცდა მერჩია ერთი წელი მაინც, გავერთობოდით, ვიმოგზაურებდით, ხანდახან დავბოლდებოდით და სხვა სამყაროში გადავეშვებოდით. თუმცა, თიკომ შვილი მალე მინდაო... ჩვენს სახლში დაბრუნებას ვეღარც ვახსენებ. ერთხელ შევახსენე, რომ გვაქვს ადგილი სადაც მინდა ვიყო. სახე ისე დაემანჭა, ადამიანი იფიქრებდა დანა დაარტყესო და მომიგო პასუხად:
-შენ წამოხვალ სამსახურიდან და მომეხმარები?-დავაპირე პირის გაღება და თავის დაცვა, მაგრამ აარ დამცალდა-თუ რას მთხოვ? აქ ცუდად ხარ? დედაჩემი თავს გევლება, გიმზადებს, გასმევს, გემსახურება...ნერვები ამიშალე რა.
ხოდა, დავდუმდი. სამსახურიდან წამოვალ და უსაქმური სიძე და ქმარი გავიჩითები, თან, ასე მემსახურებიან , შტერი გამოვდივარ თუ ჩემს საკუთარ ნაყიდ სახლში მინდა ჩემთვის წყნარად ყოფნა და სულ არ შევჭამ და დავლევ. ამას ვერ ვიტყვი, უმადური გამოვალ. ამიტომ ჩავიკალი ეს სურვილი და იმედს ვიტოვებ ბავშვი რომ ბაღში შევა, იქნებ მაშინ წამოვიდეს ეს გოგო სახლში.
თვალების ფშვნეტით გავედი. თიკოს ნინი უჭირავს და ატარებს. დედამისიც, ანუ ჩემი სიდედრიც იქვეა.
-გაზებია?-ვიკითხე ისე, აი რაღაც რომ უნდა თქვა.
-ჰო. ვერ ვაწყნარებ.- არადა ჩემი დაკვირვებით ნინი სულ არ არის რთული საზრდელი. ეს თიკო ამუქებს და აშავბნელებს ყველაფერს. ახლაც უჭირავს ჩაძინებული ბავშვი და არ აწვენს. რისი დამტკიცება უნდა, ერთადერთი დედა ხომ არ არის დედამიწზე? თან, გაგვაფრთხილა პედიატრმა, ძილი ერევათ ბავშვებს, დრო ჭირდებათ , არ მიაჩვიოთ ხელში ტარებას, დაბალი შუქში გყავდეთ ღამით და ნელ-ნელა დალაგდებაო. მე ეს ყველაფერი კარგად მახსოვს. აი, თიკოს ფაქტია დაავიწყდა.
-ძინავს უკვე. წამოდი. ჩააწვინე-ფრთხილად ვეუბნები
-არა, აარა. ეძინოს ასე. ჩაწავენის დროს რომ გაიღვიძოს?- რა იცი შე კაი ადამიანო, არ მოგისინჯავს. ეს ვიფიქრე. ხომ ვერ ვეტყვი.
-ხვალ გაგიჭირდება თიკო ღამე ნათევს.
-არაფერია. დედა მომეხმარება.-სიდედრი ჩუმადაა, ხმას არ იღებს. ალბათ მეთანხმება.
-თქვენ წადით. მე დავრჩები ამათთან.- მივუბრუნდი სიდედრს, რომელმაც უთქმელი თვალებით ამომხედა და გავიდა ლოჯიდან. სიდედრს არ მოვწონდი, უკეთესი უნდოდა შვილისთვის... ახლა არ ვიცი რას ფიქრობს. თავზე მყვება, ასე ამბობენ....
დივანზე ჩამოჯდომაზე დავითანხმე თიკო. გაშეშებულია. არ ვიცი რა გონია, მაგრამ დედობისთვის არ არის მზად, ისევე როგორც მე მამობისთვის. უბრალოდ, მე ამის აღიარება შემიძლია, თიკოს არა.
თავისტკივილით მეღვიძება. არ მახსოსვ რა დროს დავწექი. თიკო ისევ არ არის ლოგინში. ყავა მინდა. სამსახურში დავლევ. ვდგები, სასწრაფოდ ვივლებ, ვიუთოვებ პერანგს და ვიცვამ. მინდა გასვის წინ თიკო გამომყვეს და კოცნით დავემშვიდობო, მაგრამ ისეთი სახე აქვს და ისევ ნინი ხელში, არ ვახმოვანებ სურვილს და ჩუმად გავდივარ.
უძილობა თავისას შვება, ვერ მშველის 3 ჭიქა ყავა. ბოლო ძალებ მოკებილი ვმუშაობ. ვაიბერში შეტყობინება მომდის. ისევ ის გოგოა. თანამშრომლის დაქალია, დაბადების დღეზე გავიცანი, გავიცანი რა, გამეცნო. რაღაცეებს მიყვებოდა, არც ვუსმენდი. იმაზე ვფიქრობდი თიკო როგორ არ წამოვიდა, რა უაზრო მიზეზი მოთხარა, არადა მიყვარს ივენთებზე ცოლ-ქმარი ერთად რომ იჩითება. აი, ამიტომ არ მეჩქარებოდა ბავშვი! ხო, და ამის შემდეგ მწერს ეს გოგო. ჩემი პასუხი ყოველთვის მოკლე და ლაკონურია, ან უბრალოდ სმაილიკს ვუგზავნი. წესიერად არც მახსოვს როგორია ვიდზე. მოღალატე ტიპი არ ვარ, პირიქირთ, ზედმეტად ერთგულიც ვარ. არ მაინტერესებს სხვა ქალები. თიკო ლამაზი, მხიარული და სიცოცხლით სავსე იყო. ახლა ყველაფერი შეიცვალა. თუმცა, ვფიქრობ მალე დამიბრუნდება.
    *********

კარის მკვეთრი მოჯახუნება მაღვიძებს. მგონი დილაა. გავღიზიანდი ასე უხეშად რომ მაღვიძებს თიკო ისევ... თვალებით ტელეფონს ვეძებ, ვპოულობ და ვმშვიდდები. ვიცი არ აიღებს, თან კოდიც მიდევს, მაგრამ სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო უთქვამთ ძველებს. ვაიბერს ვხსნი. ნუცას მოწერილი აქვს და ეს ღიმილსს მგვრის. არასოდეს მიცრუებს იმედს. ყოველთვის ახერხებს თბილი სიტყვების მოწერას, ეს უკვე ჰაერივით მჭირდება. მასთან შეხვედრის წარმოდგენისას გული გამალებით პატარა ბავშვივით მიცემს... არადა, მხოლოდ ვვახშმობთ, ან ყავას ვსვამთ სამსახურების შემდეგ. ის მისმენს, ყველაფრით ინტერესდება. თუმცა, მე მაინც სახლში მოვდივარ. სადაც ხმაური და დაძაბულობაა არაფრის გამო. ერექციას ვგრძნობ. ვერ ვხვდები ეს ნუცას უკავშირდება, თუ დილას. ვფიქრობ, ალბათ ორივეს. სექსი ძალიან მძიმე თემაა უკვე ჩვენთვის. ნინი 5 თვის გახდა და ამ ხნის მანძილზე მხოლოდ რამოდენიმეჯერ გვქონდა წესიერად. სულ რაღაც მიზეზი აქვს მოყოლებული ორსულობიდან და მეც ოლიმპიური სიმშვიდით ვიტან, ვითმენ და გაგებით ვეკიდები.
წამოვდექი. რადგან ასე ადრეა საუზმობასაც მოვასწრებ. უცებ ვივლებ წყალს და სამზარეულოში შევდივარ. თიკოს ვუღიმი. ის არ მიბრუნებს. არაუშავს, ამასაც შევეჩვიე. აბა როგორ მინდა, რა მეგონა მამობა? მისი სიტყვებია. კარაქიან და ჯემიან პურს ვჭამ და ყავას ვაყოლებ. თიკო რაღაცას ლაპარაკობს, თითქოს მე მელაპარაკება, არ ვიცი. ერთ ყურში შედის და მეორეში გამოდის მისი სიტყვები იმდენად არაფრის მომცემია. რაღაც სკამებზე და დივანზე საუბრობს. ახალ ფარდებზე და ა.შ რაც მე ძალიან მაგრად მკიდია. არ დავიკიდედი ჩემს სახლში რომ ვიყოთ და იქ უნდოდეს შეცვლა. უცებ მოვრჩი საუზმეს და ავიღე ლეპტოპი. საათს დავხედე, კიდევ ნახევარი საათი მაქვს, მაგრამ ისევ სამსახურში დავჯდე მირჩევნია. თან ნუცას მივწერ...
უცებ სინდისი მიჯიჯღინებს. ვჩერდები.
-თიკ-გამომხედა ჩამქრალი თვალებით
-რა იყო?
-ამ საღამოს გავიდეთ სადმე?
-სად გავიდეთ? მერე ბავშვი?
-დედაშენი დაიტოვებს
-არ არის კარგი აზრი.
-რატომ? სახლიდან გასვლა არ გინდა?-არაფერი მიპასუხა. დუმილი თანხმობის ნიშანიაო, ესეც ძველების სიტყვებია. ცოტას ვიცდი, მაგრამ ისევ არაფერი და ამიტომ მეც უხმაუროდ გავდივარ სახლიდან.
თავზესაყრელი საქმის შემდეგ ნამდვილად მინდა განტვირთვა. მყუდრო კაფეში ერთმანეთის პირისპირ მოვეწყვეთ. სულ სხვანაირი ვარ ამ გოგოსთან. მისი პოზიტივი, ღიმილი და დადებითი განწყობა მისი დანახვისთანავე გადმომედება. ვიცინი, ვხუმრობ, ძველი მე ვბრუნდები. ჩემი სხეულიდან გამოვდივარ და ჩემს თავს შორიდან ვუყურებ. მომწონს რასაც ვხედავ.
ნუცა მიმზიდველია. კარგა ხანს ძალით ვხვდებოდი. მასში ქალს ვერ ვხედავდი. მხოლოდ ისეთ პიროვნებას, რომელთანაც არსებული სიტუაციის დავიწყება მინდოდა. ახლა ვამჩნევ როგორი დახვეწილი ნაკვთები აქვს სექსუალურობაში არეული. თავის თავზე მიყვება, თავის განვლილ ცხოვრებაზე, რას ნანობს, რას შეცვლიდა. ემოციურად დაცლილი და ენდორფინებით ავსებული ვბრუნდები სახლში. საკმაოდ გვიანია. ვფიქრობ თიკოსთან თავი როგორ ვიმართლო. შევდივარ. სიჩუმეა.
-მოხვედი?-მესმის ლოჯიდან
-კი.
-ნინის სძინავს. არ იხმაურო. -მეუბნება.
-არა.-მორჩა. ესაა ჩვენი მთელი დიალოგი. ძალიან კარგი ე.ი ახსნა განმარტებაც არ დამჭირდება რატომ ვაგვიანებ.
რამ გამცვალა თიკო ასე? ქალი მზად იყო ჩემი გულისთვის ნებისმიერისთვის თვალები ამოეცალა (ასე იძახდა, ყოველშემთხვევაში) და მისი შემართება მხიბლავდა. მისი ცისფერი თვალების ბრიალი. ხანდახან რომ ისე განაზდებოდნენ, პირდაპირ შეგ ვიძძირებოდი. ახლა ეს ლამაზი, ცისფერი და ზღვისფერი თვალები ჩამქრალია...
თავიდან ჩემს თავში ვერძებდი მიზეზს, იქნებ არ ვარ სათანადოდ კარგი ქმარი, იქნებ რამეს ვაკლებ თიკოს. ქალებს რას გაუგებ-მეთქი. სიღნაღში წასვლა შევთავაზე უქმეებზე კარგ სასმტუმროში, არაო, მერე სპა სალონის აბონიმენტი ვაჩუქე, რომელშიც ყველაფერი შედიოდა, აი სხვა ადამიანს გიშვებენ იქედან (კონსულტანტმა გოგომ ასე ამიხსნა, კაცისთვის გასაგებ ენაზე) რაო? ესეთი გასუქებული აღარ მოგწონვარო? უკუღმა გაიგო. საერთოდ არაფერ შუაშია მისი ზედმეტი რამდენიმე კილოგრამი, რომელიც ჩემი დაკვირვებით ძალიანაც უხდება. რადგან წასლა-წამოსვლა არ სურდა ყვავილებს მომქონდა, სხვადასხვა საჩუქარი გავუკეთე. ვერაფრით ვასიამოვნე. ბოლოს შევეშვი... დავყარე ფარხმალი...
ვფიქრობ, ის აღარ დაბრუნდება...
ნუცამ შემომაპარა ძალიან დაცხა და ბათუმში წავსულიყავითო. სასტუმროც მოუძებნია. თავიდან შევცბი. მერე მიხვდი ეს ხომ ასეთი ლოგიკური და ბუნებრივია. ადამიანს ვხვდები თვეებია უკვე და რა თქმა უნდა სექსს ელოდება. დავთანხმდი. ახლა მოსაფიქრებელი მაქვს ამბავი, ზღაპარი რატომ მივდივარ მთელი შაბათ-კვირა ბათუმში.
-თიკო
-გისმენ-არც მიყურებს
-ბათუმში მიწევს კონფერენციაზე ორი დღით ჩასვლა.
-ხო
-შაბათ-კვირას...
-გასაგებია
-დედაშენი რომ არ იქნება?-ხავს ვებღაუჭები, მიზეზს ვეძებ ნუცას გადავუდო
-არაუშავს. სამსახურია. უარს ვერ იტყვი.-შემომხედა და ნაძალადევად გაიღიმა. მისმა ღიმილმა ძველი დრო გამახსენა და ზიზღი ვიგრძენი ჩემი თავის მიმართ.
სასტუმრო ლამაზია და ნომერი დიდი, ხედით ზღვისკენ. ნუცამ აიღო და გადაიხადა კიდეც. კაცური თავმოყვარეობა ნუ შეგელახება, შემდეგზე შენ გადაიხადეო. დავბრუნდები ორი წუთში ჰოლში ჩავირბენ-მეთქი და გამოვედი. დავურეკე თიკოს.
-რა ხდება?-ჩვეულად მპსუხობს, თითქოს უმიზეზოდ დარეკვის უფლება არ მქონდეს.
-თიკ, თიკ-აღელვებული ვარ-მოკიდე ნინის ხელი და წამოდით. გამოთავისუფლდება დრო თქვენს ჩამოსვლამდე და მეცლება
-გაგიჟდი?
-არა. გთხოვ ჩამოდი. მენატრები.
-რას ამბობ. სად წამოვალ თოთო ბავშვით
-რაღა თოთო. გაიხსენე, როგორები ვიყავით...
-სულელი ხარ.
-აბა,რას იზამ მოდიხარ?
-არა.
-თიკ. გთხოვ
-არა, არა. წავედი. ნინის ვჭირდები.
-არ გათიშო-მუდარა მაქვს ხმაში
-მადროვე რა. წადი, საქმეს მიხედე. ნახვამდის.-დაკიდა...
არადა...ჩემი ცოლი მიყვარდა...

მე დავიკარგე მთელი ქვეყნის
ყველა სახლისთვის,
ყველა გულისთვის,
ყველა მყუდრო ბალიშისათვის,
მე დავიკარგე და შორიდან ვხედავ ჩემს პერანგს,
უპატრონოდ ქარში დარჩენილს...


1 2 3 ... 1474 1475 1476