- დასნეულებული ლოგინს ვიყავი მიჯაჭვული. იმ დღესაც თითქოს ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო. წვიმიანი დილა გათენდა, მე რა თქმა უნდა ღამე არ მეძინა, ამიტომ კი არ გათენდა, დამათენდა... გარეთ ვერ ვიხედებოდი, არადა მინდოდა კიდევ ერთხელ დამებერა ფილტვები ადრიანი გაზაფხულის ტკბილი და რბილი ჰაერით... ამას ვფიქრობდი და მხოლოდ ჭერს ვუყურებდი. რა კარგად შევისწავლე ამასობაში მისი აგებულება, ყოველი ლაქა მის ზედაპირზე... ოთახში სნეულების მძაფრი სუნი იდგა... ვერც მარცხნივ, ვერც მარჯვნივ ვერ ვტრიალდებოდი, მხოლოდ გულაღმა ვიწექი, ჰორიზონტალზე და ამ წყეულ ჭერს მივშტერებოდი... ერთ წამსაც ჭერი და ზოგადად ყველაფერი ჩემ გარშემო თეთრ, ბლანტ მასად იქცა, რომელიც ნელ-ნელა ნაცრისფერი გახდა, მერე უფრო მუქი, კიდევ მუქი და ბოლოს წყვდიადი დადგა...
  - თავდაპირველად ვერ მივხვდი რა მოხდა, ჯერ დაღამებამდე ადრე იყო,
ამასთან, ასე უცბად არ ღამდება, თვალებიც არ დამიხუჭავს, ნუთუ მხედველობა დავკარგე? მაგრამ არა, სულ სხვა გრძნობაა, ხორცი აღარ მაქვს, რომელიც თურმე როგორ მამძიმებდა(!). ახლა სიმსუბუქეს ვგრძნობ, ერთია პირში ჯერ კიდევ შემომრჩა ზემჟავე დამპალი ლიმნის გემო, რომელსაც მენთოლის საოცრად გრილი და საამური გემო ცვლის. აი ჩემი სხეულიც, რომელიც ერთი დაჟანგული კარაბინივით დევს საწოლზე, ისევ ისე, ჰორიზონტალურად.
  - უკვე ყუთშიც მომათავსეს. იცი, ერთი საოცარი რამ შევნიშნე, როდესაც ცოცხალი ვიყავი, ამნეზია მჭირდა, ახლა ყველაფერი გამახსენდა. გამახსენდა ჩემი წინა მოვლინებები ამქვეყნად. ვინ არ ვყოფილვარ, მაგრამ იმპერატორიც თუ ვიყავი ოდესმე, ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი. რა სისაძაგლე აღარ ჩამიდენია...
  - ქაღალდის ფულის სუნი მიყვარდა, ახლაც სად იყო და სად არა, ამ ყუთშიც გაჩნდა ფული, რომელიც დავსუნე, მაგრამ კინაღამ გული ამერია. ადრე ფული აბინძურებდა ადამიანის ხელებს და შემდგომ მთელ მის არსებას, ახლა კი პირიქით, თვით ადამიანია ისე დაბინძურებული, რომ ფულსაც კი, უკვე მისი მყრალი სუნი უდის...
  - ჰო მართლა, ნეტავ რამდენი დრო მაქვს დარჩენილი თქვენთან სასაუბროდ. მოდი წასვლის წინ ისეთ ადგილზე აღმოვჩნდები, სადაც ცოცხალს ძალიან მინდოდა ყოფნა... და პატარა უკაცრიელ კუნძულზე ვარ, ოკეანე ბორგავს, მეშინია ძლიერმა ქარმა არ წამიღოს, მაგრამ საერთოდ ვერ ვგრძნობ მას. ხელზე რაღაც სიმძიმე ვიგრძენი, დავიხედე და მაჯის საათის მსგავსი რამ მიკეთია, არც ისრები აქვს, არც ციფრებია გამოსახული. მხოლოდ წითელი ნათურა ანათებს. მივხვდი, რომ მალე წავალ და დავტოვებ ჰორიზონტალს...
  - ყუთში დავბრუნდი, ხომ უნდა გამოვემშვიდობო ჩემს რიგით მე-12 სხეულს, რომელსაც ისევ აქ დავტოვებ, დედამიწაზე, სხვა 11 სხეულთან ერთად. პირობით მაჯის საათს დავხედე და დავინახე, თუ როგორ ჩაქრა მე-12 რგოლიც 13 რგოლიდან და მხოლოდ ერთი დარჩა ანთებული. ეს ალბათ ჩემი მე-13 სიცოცხლეა, რომელშიც ყველაფერი თავიდან დაიწყება, ისევ ეს ამნეზია და წუთისოფლის სატყუარები, რომლებიც, უნდა ვაღიარო შესანიშნავად გართობენ და გავიწყებენ, რისთვის მოხვედი ამ ლურჯ ბურთზე, რომელსაც ადრე, თუ გვიან, ვიღაც ფეხს წამოკრავს, ან დაარტყამს კიდეც და ღმერთმა იცის საით გადააგდებს.
  - და მაინც, რა მიკეთებია დედამიწაზე, როგორ გამოვიყენე ეს 12 საგზური? ხან მონა ვიყავი, ხან პითაგორა, ხან რომელიღაც იმპერატორი და სისხლის აბაზანებს ვღებულობდი ყოველ დღე... მაგრამ მთავარი ყოველთვის მავიწყდებოდა, ეს სამყარო ხომ ერთი თაბახის ფურცელია, რომელიც ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში დევს უზარმაზარ მაგიდაზე, სადაც მრავლად მიმოუყრიათ მსგავსი ფურცლები. ამ ფურცელზე როგორც ჩანს პუანტილისტი ხატავდა და დედამიწაც ერთი წერტილია მის მიერ დასმული, მრავალ წერტილთა შორის.
  - მშია და იცი ვინ დამაპურა? უპოვარმა, რომელსაც ერთხელ უდარდელად გადავუგდე ზედმეტი ხურდა ჯიბიდან.
  - მივდივარ და ერთს გირჩევ მეგობარო, იცოდე, რომ ყველაზე დიდი სიცოცხლე, სიცოცხლისავე უარყოფით იწყება. არა, არა, ნუ გგონია რომ სუიციდზე ვსაუბრობ. შეიძლება რასაც გეუბნები ახლა ვერ გაიგო, მაგრამ მერწმუნე, როდესაც ჩემს მდგომარეობაში აღმოჩნდები, შენც იგივეს გაიმეორებ.
  - პარადოქსია, 12-ჯერ ვიმოგზაურე აქ და ვერც ერთხელ ვერ ვთქვი უარი საკუთარ თავზე, სიცოცხლეზე... მაშინაც კი, როდესაც მონა ვიყავი.
  - სულ ჰორიზონტალზე ხომ არ ვიქნები, წასვლის დრო დადგა და ახლა, სწორედ ამ წამს, მე-13 რგოლმა კაშკაში დაიწყო, ალბათ ეს ნიშანია იმისა, რომ მეცამეტეჯერ მაინც შევძლებ ჰორიზონტალურად დადებულ თაბახის ფურცელზე, პუანტილისტის მიერ დასმულ ერთ წერტილზე მოსიარულე წერტილი, დიდ ლაქად გადავიქცე, რომელიც გაარღვევს სამგანზომილებიან სივრცეს და დაადასტურებს იმას, რომ ოდესღაც მხატვარმა, უფრო სწორად შემოქმედმა, შეცდომა არ დაუშვა, როდესაც ეს წერტილი დასვა...