შენ ეძიებდი დანისლულ თვალებს,
აღსავსეს ფარულ იდუმალებით,
შენ ერთგულება გამოიცვალე,
დუმილის შიშმა მოგცა ძალები
              შენ არასოდეს ფანტავდი დარდებს,
              არც გაწუხებდა ტკივილი სხვათა,
              შენ ალბათ ფიცსაც გულგრილად დადებ,
              დაემგვანები დანარჩენ ათასს
შენ გწყინდებოდა ჩურჩული ღამის,
ელოდებოდი ყოველთვის ახალს,
შენ მზერით ფიქრებს მინგრევდი ლამის,
ჯერ გამოუთქმელს და დაუნახავს
              შენ დაფრინავდი ოცნებით მზესთან,
              სიტყვით ხატავდი ზმანებას ფერადს,
              შენ არ გჯეროდა ცხოვრების წესთა
              და ღიმმოსილი ღირდი საცქერად
შენ უარყოფდი დინებას დროთა,
ჩაკეტილ სივრცეს სარკმელს უხსნიდი,
შენ სეირნობდი შენს გულისსწორთან
და არ გახსოვდა წარსულის ხიდი
                შენ სილამაზით ვერ გადამრევდი,
                მსურს ილუზია სულს ვამყოფინო,
                შენ დამიტოვე სიჩუმე სევდის,
                წახველ ნაპოვნით უკმაყოფილო
შენ მაგრძნობინე სინათლე ქართა
და უმართავი სრბოლა რითმების,
შენი ვალი მე დიდხანს მემართა,
უშენოდ მშვიდად ვეღარ ვიქნები.