როგორ გამირბის, ღმერთო ჩემო, სული მთისაკენ,
როგორ ამოკლებს სწრაფვა ჩემი დიად მანძილებს..
მაგრამ, ქალაქო, გრძნობა ისე მი-მომისარკე,
რომ ხიბლი შენი ტრფიალების ცრემლად მამძივებს!..

მაშ რა აჩერებს ჩემს სუსტ სხეულს ამ შენს ხაროში,
ვით ეგუება ტვინი ჩემი ამ ბებერ დილეგს,
მე - დაბადებულს იმ ლამაზ და მშვიდ სამყაროში,
ვით შეიძლება რომ მომწონდეს ეს სინამდვილე?!.

ეს სინამდვილე - შემკობილი მზერის ეკლებით,
და თვალთმაქცობის, პირფერობის ბასრი ლინგებით,
სად ირონიით ჩამსხვრეული დამაქვს ნეკნები
და კაქტუსებით მიფენია გზა-ბილიკები!..

სადაც ჩემს ფიქრებს, სიტყვას, სტრიქონს, ფრაზას და ბგერას,
იქნებ ყვავილის ფურცელზედაც მსუბუქს და სათნოს,
რომელსაც ქვეყნად სიყვარულის ბავშვივით სჯერა,
რატომღაც მხოლოდ გულგრილობის ფიფქები ათოვს!..

ჰო, ალბათ, ისევ სიყვარული, თორემ, რა ვიცი,
სხვას რას შეეძლო ჩემი ლტოლვის დალაგამება,
ეგ არის, დიახ, ძვლებზე ტყავად რომ გადავიცვი,
მაგით რომ ვცადე მთელი სულის დალაქავება!..

მსხვერპლი ვარ შენი, სიყვარულო, ვიძახი ღიად,
და სულ ამაოდ თუ გამირბის მთებისკენ მზერა...
ქარებმა შლეგმა ქალაქს ლექსად გადამახია,
რომ სუნთქვა ჩემი შენს თბილ მკერდზე გადამეწერა...