როცა მშვიდად არ შემიძლია ვიყო,
ხელის ცახცახი გამცემს ხოლმე....
და მარტოდ მარტო,
გზააბნეული კრავივით ისევ,
უშენობის გამო გავები
იმ გაფარჩხული ბუჩქის მკლავებში...
მათ შესაწირად ვერ გამიმეტეს,
ისე უხმოდ თურმე  ვბღაოდი....
თვალის უპენი კი
ცრემლოობდნენ
დახუჭვის შიშით... 
ცალად დარჩენის....

არა და  სულ მარტომ არ გადავსერე
სევდის  ბობოქარი ოკეანე
სიტყვის ნავებით....

                                      27 ივლისი, 2010 წელი.