თბილისს                               
იასამნები აქაც ჰყვავიან,
თითქოს, იებიც დავკრიფე გუშინ,
მაინც არ ვიცი, რისი ბრალია
ეს უსაშველო სიცივე გულში.
რა მაფიქრებდა, თუკი აპრილი,
ოდესმე სულ არ ამაღელვებდა
და წელიწადი უშენობისა
ასე, ერთბაშად დამაბერებდა.
 

    ქუთაისს
თოვს სველი ფიფქით...თოვლის ბრალია,
რომ მომენატრე ასე ძალიან.
სველია ფიქრიც, და უშენობა
თვით არყოფნაზე საზიზღარია.
მარტია, ახლა იებს მასპინძლობ,
აფორიაქდა რიონიც ვინძლო...
თუკი მეღირსა და კიდევ გნახე,
როგორც ყოველთვის ლექსს მიკარნახებ.
თუ შენს ქუჩებში ისევ მოვხვდები,
როცა ყვავიან ბროწეულები,
ყველა იარა შემიხორცდება,
გამიმრთელდება ძველი წყლულები.
ჩემო ქალაქო, თუნდაც მცირედი,
შემომინახე სიყრმის ნაცარი!
შენ დამიბრუნო უნდა იმედი,
და რაც შემძულდა კვლავ შემაყვარო.


      ისევ ქუთაისს
ღამით ზურმუხტის დედოფალი ჩამოივლიდა,
დილით ქალაქი ლივლივებდა მწვანე ფერებად.
მის წინაშე რომ ქუთაისი მუხლს  მოიყრიდა,
მარტი ჩვეული სიდიადით შეიფერებდა.
რიონი ქვებზე ცეკვა -ცეკვით გადადიოდა,
გულს ვერ ვიჭერდით, იმის ხმაურს რომ გაიგებდა,
სიო კოინდარს კურდღელივით მიმოირბენდა,
ია ეზოში ფეხაკრეფით შემოდიოდა.
გოგონები რომ ნაზამთრალ და ნამალავ ფეხებს,
ამზეურებდნენ მოკლე-მოკლე ქვედაკაბებით,
-დასათხოვრები არ დამხდარან?-ნადია, შეხე!
-აბა, ოლია?!-ქირქილებდნენ დედაკაცები.

        ***
ღრუბლებო, საით?!.
დამიცადეთ, თან წამიყვანეთ,
რომ მიმწუხრისას
წვიმად ვიშვა საქართველოში,
რომ ლურჯ ღიღილოდ
ამოვიდე ნაცნობ მდელოზე,
რომ დედა-მიწა ჩავიტიო
ციცქნა ღეროში...
მიწანაცვალი
ვეცადე და ვერ შევიყვარე.

          ***
მე ჩემს სამშობლოს
გამომგლიჯეს რკინის მაშებით
და მიტანჯავენ მზერას
უცხო პეიზაჟებით.

        ***
პატარა ხარო.
ფუჭ სიდიდეს არად დაგიდევ!
მართლაცდა, თუ აქვს
ერთი კაცის გულიც დაგიტევს.
უგულოთ, ისე გვებევრები
გყიდით ბითუმად,
მაცხოვარივით ჯვარს გაცვამთ და
დაითმენ ჩუმად.

            ***
წლებს გამოუხრავთ, თუმცა
ძვლები ნარიყალასი,
გული ჯერ უძგერს
სიამაყენარევ ტკივილით.
სამშობლოსათვის დასაღვრელი
სისხლი ხალასი
არ დაშრეტილა,
ვინძლო, ესმის მისი ყივილი.
 
            ***
გრიგალი ჰყეფს, თუ საალერსოდ
ფრენენ სიონი,
ნეტა რისა დგას მომლოდინედ
კავკასიონი?
როდის გადივლის ბედის სამძღვარს
ტატოს მერანი,
თუ როდის დასწყვეტს მის ბორკილებს
ტყვე ამირანი?
        ***

ცხრა აპრილს, როცა ამოგორდა თვალების ფშვნეტით
და ვერაფერი დაინახა მან სისხლის მეტი,
გაოგნებულმა, დაიხუჭა ცხრავე თვალი და
საქართველოის ცარგვალიდან, მზე, გადავიდა.

-1997


                საიდან ხარ?

გითხრა, როგორ ეცეკვება
სიო ტყემლებს ჩემს ქალაქში?
ატმებს ალი ვით ედებათ,
ნუში როგორ კვდება ქარში?
მუხლი როგორ ეკვეთებათ
რომ ჩაუვლის მთვარე ალვებს,
მზე რომ სიონს  ვერ ელევა
და ჩასვლის წინ მოჰხვევს მკლავებს?
ერთხელ ვნახე, ღმერთს კალთაზე
უშბა როგორ ეამბორა...
შენთვის უცნობ ქვეყანაზე,
სხვაც ხომ არა მეამბო რამ?!

 
                  ესპანეთში
ქარებო, ნუთუ ვინმეს უთხარით,
რომ ახლა ლექსებს ვუძღვნი ესპანეთს?-
ხან, მოგონების მომდის უსტარი,
ხან, ნოსტალგიის ვიღებ დესპანებს...
რადგან შვილი ვარ იბერიათა,
დამაწანწალებს თავის ბღარტივით
მადრიდ-თბილისი-მადრიდ, ნიადაგ
მე “იბერიის“ რკინის არწივი.
ვიღრღნი მაჯებზე,  ვცდილობ დასხლეტას,
მაგრამ მეზრდება კანში ხუნდები.
ხომ ჩამისვენებ უბეში დედა
უძღებ შვილს, როცა დაგიბრუნდები?!   
-2005
P.S.ესპანეთს დღემდე იბერიას უწოდებენ(იბერიის ნახევარკუნძული) და "იბერია"-ესპანური ავიაკომპანიაა.