***
მხრები დაგცვივნია მკვდარი გედებივით,
სუნთქვადალეული ებრძვი მეფისტოფელს,
მხოლოდ ფანტომები გოეთესეული
და უამინდობა ავსებს შენს სამყოფელს.
მგონი თენდება და მთვარე გაფერმკრთალდა,
მარტის ქარებმა კი ისე მოალეწეს
ფანჯრებს, ტკივილები მიტოვებულ ქალთა,
თითქოს, აკვირვებდეს რამე ჩემს სარეცელს.
ღმერთო, ვიცი ახლა, როგორ დამამშვიდებ.
ღმერთო, როგორ მინდა შენთან სიახლოვე!
ვეღარ ვეგუები უსიკვდილო გლოვას,
ვეღარც რეკვიემებს, ვეღარც პანაშვიდებს.
შენთან მოსასვლელ გზას, ახლა მე, სულმოკლე
ალბათ, ავირჩევდი ადვილს და უმოკლესს,
მაგრამ მეშინია, ამ გზაზე შემდგართა,
თავის თავის ნაცვლად, ვიცი, რომ შენ  მოგკლეს.
სიტყვით, საქმითა და გულისხმისყოფითაც
ვცოდე  იმდენი, რომ ცოდვაც კი მომწყინდა.
თუმცა, იმედებმა დღესაც დამათოვეს...
ვერ გხედავ, უფალო, განა მიმატოვე?!


   
                          ***
დადგება ის დღე,შენი შუბლის მჭრელი ეკლები,
როცა სარკიდან ჩემს თვალებში აირეკლება?
ნეტავი იმ დღეს!- მეყსეულად რომ მოვიხრები,
როდესაც შენი ჯვრის სიმძიმეს მიგრძნობენ მხრები.
და დამშეული, ჩემი სულის ბრმა ნამცეცები,
პურივით ძებნას დაგიწყებენ,ხელისცეცებით.


                          ***
ისე გასწორდა ცხოვრების გზა,-
მოსაწყენია.
აღარც მიხვეულ-მოხვეული,
არც ჩიხებია.
გუშინ ოცნებებს არ ჰყოფნიდათ
ზეცა ფრთებისთვის,
ახლა დგანან და
სექტემბრის მზეს
ეფიცხებიან.


                          ***
შემოდგომაა ქუჩაში, სულშიც...
ხეებს ფოთლები, მე- წლები მცვივა.
და თუკი რამე მებადა გუშინ,
დღეს, ტკივილების, ავისხი მძივად.

                        ***
მთვარე იცინის.
რა აცინებს?- მარტოა ცაში.