თავსხმა საათებს ითვლიდა წვეთით.
დღე იყო ისევ, წუთით ნაკლული.
ადამიანში ვერ იცნეს ღმერთი,
ისე გალიეს დრო საუკუნით.

იქ, ღმერთი იდგა ქუჩაში სველი.
ვიღაც თეატრში ყვიროდა "ბრავოს!"
ღმერთს ევსებოდა თვალები ცრემლით
და ხარხარებდა პარტერი ამ დროს.

თქვენ, გრძნობებისგან დაცლილი ხედვით,
კარს მაშინ აღებთ, როცა ეს გინდათ.
არ გამოჩნდება ცის კარზე ღმერთი,
ის აქ იყო და წვიმაში იდგა.

იდგა, თავსხმაში, ითვლიდა წვეთებს
მადლის... და პეშვი აივსო ძლივსღა...
ყოველთვის ყველგან ეძებდით ღმერთებს,
ის აქ იყო და წვიმაში იდგა,-

ვერ დაინახეთ!

გარეთ კი წვიმდა! წვიმდა და წვიმდა. . .
თითქოს დღეც იყო ამბით მწუხარი
აღარაფერი არ დაგრჩათ წმინდა...
ვერ შეიცანით კაცში უფალი.