არ მომიხურო სახლის კარი,
ფართოდ გამიღე.
ვერ ხედავ?
უკვე მინავლულა ბუხარში ცეცხლი.
სიცივისაგან მობუზულან მოწყენილი თიხის ჩიტებიც
და ნისკარტებზე შეჰყინვიათ გალობის წვეთი.

მოვალ.
კერიას გავაღვივებ ისევ თავიდან
კვარადქცეული ჩუმი ფიქრებით.
დაიწმინდება ლოდინისგან  დაორთქლილი ფანჯრის მინები,
მოჭიქულ ფრთებს შეარხევენ თიხის ჩიტებიც,
ყელმოღერებით  რომ უყვარდათ
გალობა ჩვენთვის,
წვიმაშიც, მზეშიც…
(დღეს ყველა ჩიტი იგალობებს!)

სახლში შემოვალ.
ჩამოვიხსნი ქარვის მძივებს –
ხოჭოების მდიდრულ სარკოფაგს
და როცა ყველას მარცვალ–მარცვალ ამოვტეხავ,
გაფრინდებიან ხოჭოები მახარობლებად,
პატარა ფრთებით წაიღებენ ქარვის ნამსხვრევებს და
ზეცაზე, უჩინარი ვერცხლის სირმებით ჩამოჰკიდებენ.
(დღეს ვარსკვლავები აინთებიან!)

გამიღე კარი,
ფართოდ გამიღე.
მომაქვს ჩუმი ჟრიამულით სავსე სხეული
სასაცილო მუცლის ბორცვაკით.
ზედ გადაშლილა სოსანები და ტიტინა მატიტელები.
შენ უბრალოდ, ყური მომადე.
გესმის?
წკრიალებს შუშის ეჟვანი,
ნუ დაიბნევი,
ეს ჩვენი შვილის გული ფეთქავს,
ის მოდის ჩვენთან!
მოაცილებენ გამჭვირვალე ანგელოსები
და ჩვილისფერი ფანტელები–პაწაწინა სტიქაროსნები.

…ჩვენ კი არ ვიცით,
სად დავმალოთ ხელის მტევნები,
არაფრის გამო ერთმანეთზე გაბუტულები.

მომეცი ხელი,
უნდა  დავწნათ ოქროს ტახტი - მკვიდრი და მყარი,
გავაღოთ კარი,
ფართოდ გავაღოთ!
დღეს მობრძანდება შობის სტუმარი,
შუშის ეჟვნების წკრიალ–წკრიალით
ოჯახსა ზედა,
შენთან და ჩემთან.
დღეს ყველა ჩიტი იგალობებს,
აინთება ყველა ვარსკვლავი!

…დღეს შობა დგება…