გული თბილისისთვის

მე დავბრუნდი გუშინ,
გამოვიარე გველივით დაკლაკნილი გზები,
ახლა სიჩუმეა მხოლოდ,
შეიძლება შრიალია ოდნავ.
იქნებ ხმამაღლა უძახიან ვისმეს.
მე ვამბობ იმ მხარეზე, რომელიც უკვე დავტოვე.
ახლა აქა ვარ. უიმედო დღეებმა ნელა ჩაიარეს.
ისევ მოდიან მოსაწყენი დღეები.
ღია სამარეს ჰგავს ჩემი საკანი.
წმინდაო ღმერთო! მე ვიღუპები თანდათან
და ვგრძნობ უკანასკნელი წამის მოახლოებას.
არ ქრებიან: დილები, შუადღეები, საღამოები.
კედლებზე სდუმან ძველი სურათები და ერთ
წერტილს
უმზერენ დაჟინებით.
რა ძნელია სანთელივით გაჩერება,
ჩემი გული ყვითელ ფოთოლივით ჩამოვარდა
წუხელ.
ო, ჩემო დავიწყებულო დედავ! ან მამავ! სადა
ხართ?
დრო სიზმარივით გადის.
სხვანაირად მეგონა წინეთ.
ჩემი გული, რომელიც ჩამოვარდა წუხელ,
დღეს ქალებმა იპოვეს ბაღში.
მე ახლა აღარა ვარ.
ჩემი გული გადაეცით თბილისს,
თუ აღმოჩნდა სადმე...


TERENTI GRANELI

THE HEART FOR TBILISI

I returned yesterday,
I passed the roads - coiled like snake,
And now it’s silence.
Maybe the slightest rustle is heard.
Or maybe someone is called loudly.
I’m speaking about that land, which I have already left.
Now I’m here.
Hopeless days have passed slowly.
And boring days are coming again.
My cell is like an open grave.
Saint god! I’m gradually perishing
And I feel the approaching of the last second.
Never dissapear: mornings, noons, evenings.
Old pictures hanging on the walls are
gazing one point
silently.
How difficult it is to remain straight like a candle,
last night my heart fell down like a yellow
leaf.
Oh, my forgotten mother! or father!
Where are you now?
The time is passing like a dream.
Before I thought differently.
Today the women have found my heart,
which was fallen down last night.
And now I  do not exist.
If my heart is found somewhere,
please, hand it to Tbilisi...