ო, ღმერთო, ღმერთო ამ ფიქრებმა მოუსვენარმა,
ვშიშობ ძილშიაც მომაკვლიეს, არ მიმატოვეს!-
კვლავ გაუშლელი ყვავილების, ვთელავდი, გროვას
წ უ ხ ე ლ, სიზმრად და მთელი ბაღი გავავერანე...

ახლა ჯერ კიდევ სულ მკრთალია ფერები დ ი ლ ი ს
და თეთრ ზეწრებში გახვეული ნებივრობს მთვარე,
როგორც ყოველთვის, უშედეგოდ, თავს ვიმძინარებ,
რომ არ შემშურდეს სისპეტაკე მისი მანდილის.

დ ღ ე ს ცოტა უფრო ჩამეზარდა კანში ხუნდები.
დღესაც ვერავინ გაიმეტა ჩემთვის ყვავილი...
ისევ ს ა ღ ა მ ო,  ჩვეულებრივ, სახლში ვბრუნდები
ხელმოცარული, მირაჟების დევნით დაღლილი.

დღეს, კვალში უდგას, ვით საკბილოს ბებერი  მგელი
ღამე და მალე ჰორიზონტზე მზეს მოცელავენ...
ჩემი ლოგინი ისე მელის, როგორც საფლავი
ახალგათხრილი, საუკუნო ბინადარს ელის.
საღამო, ღამე, დილა, დღე და... მიჭკნება შუბლი...
და ვიღაც თითქოს, ჩემს სავალ გზას ფარგლით მიხაზავს,
ერთ დღეს გაწყდება წრე და სითბოს, ასე რომ ვუვლი
ვის ვუანდერძებ ვერ დახარჯულს, თუ დაუხარჯავს?