/მარიამ წიკლაურს/

თანდათან როგორ დაგემსგავსე!
მეც, შენსავით, ჯერ ხმებისგან დავცარიელდი.
თითქოს ვიღაცამ ქურდულად გამხსნა
ჟრიამულით სავსე ზარდახშა
და ყველა ბგერა, რაც მიყვარდა,
ერთად წამართვა:
მამის სიცილი
(წყაროს წყლით თიხის დოქის ავსება),
დედის გულის ძალუმი ფეთქვა
( ბუდეზე მჯდარი მოლაღურის შეფრთხიალება),
ბავშვის ტიტინი
(ნაძვის ხის მინის სათამაშოს გაწკარუნება)...

თანდათან როგორ დაგემსგავსე!
გავნაცრისფერდი.
დაიმტვერა ნიჟარებით მოქარგული ყურთბალიშები,
ზედ თავს რომ ვდებდით უკვე დიდებიც
და შორეული ბავშვობის ზღაპრებს
ჩუმად ვისმენდით.
ან თაროებზე შემოდგმული ქოთნის იები რა უცნაურად
გადაიქცა ფერდაკარგულ ჰერბარიუმად...

თანდათან როგორ დაგემსგავსე!
შენ – თეატრის გაუქმებული დეკორაცია,
ციცინათელას სუსტი ჭრაქი რომ გინათებს სარკმელს.
მე – ძაფჩაჭრილი მარიონეტი,
ხის თვალებიდან ახლა მხოლოდ სიცარიელე მოცოცავს გარეთ.

ფეხარეული, ხელისცეცებით ვბრუნდები უკან,
მოვუყვები  ეკალ–ბარდით ამოკაწრულ პრიალა ღამეს,
რომ შენს წინკართან მძიმე ქვებივით დავალაგო სიძულვილი, შური, ღალატი
და შემოვიდე,
ათას ცოდვაში გადარჩეული ფეტვის მარცვალი,

იგივეს  გკითხავ:
ვინ მიაჭედა სამყაროს ჭიშკარს ნამგალა მთვარე  – ბრჭყვიალა ნალი?
ვისი დაღლილი ხელი უყრიდა პურის ნამცეცებს
წინსაფარზე მიხატულ ჩიტებს?
ან ვინ აქსოვდა შენს კიდეებზე ხავსის კი არა,
გვირილის მაქმანს?

ნუ მიპასუხებ.
ისედაც ვხვდები.
ახლა მეც ვხედავ ცასმობჯენილი ანგელოსების მოწყალე თვალებს
– წმინდა ვარსკვლავებს,
ახლა მეც მესმის,
წვიმის წვეთები ამბობენ ძლისპირს
და ძველ საფლავებს უნანავებენ.

...თანდათან როგორ მემსგავსები!
ორივე ერთად ისევ ვივსებით
მონატრებული, ჩუმი  ბგერებით.
შენ – ჩემი ძველი, ბებერი სახლი.
მე – შენს კიბეზე ამოჭრილი ბალახის ღერი...