დალ,  ისევ გწერ და... გამოგიტყდები:
მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო,
ისე ვარ, როგორც იმ წიგნის ყდები,
რომ ამოხიეს ყველა ფურცელი.

ხან იმ ხეს ვგავარ, ადრიანად რომ
აყვავდება და გაუძლებს ყინვას...
ხან, დედასთან და შინ ყოფნას ვნატრობ,
ხან, მეჩვენება, რომ ა ქ ა ც  შინ ვარ.

ხან ღელეს ვგავარ, სათავეშივე
ჩახერგილი რომ გადიქცა ტბორად.
ვერ გამიგია, უკვე ლეში ვარ,
თუ ძილში იმედს ვულოკავ ტორებს.

გემახსოვრება, ზურმუხტისფერი
მიყვარდა, ახლა, რატომღაც ქარვას
უფრო ვიხდენ და უფრო ვიფერებ,
თუმც, ჯერაც მიწევს სისუსტის მალვა.


მთას მოსხლეტილი ქვებია წლები...
და თითქოს, ბოლო ქვიშის ჩამოცრას
ჩქარობს საათი. ისე ვიცლები,
სულ მგონია რომ "ვეღარ მოვასწრებ"...