მსურს გადმოგინერგო მცირედი ქარიზმა,
დუმილის ქარიზმა, იცი, რა ვრცელია?!...
სულ ერთი წამით რომ ვაქციოთ ქარი ზმნად -
ქარიან...ჰო... ანუ ქარები მღერიან...

მსურს წიგნად გამოვცე ქარიზმის კრებული,
ურიცხვი სქოლიო ჩემამდე მოგიყვანს?...
თუ არ... და ბოლოში დავურთავ ლექსიკონს,
მისწავლე, რა მოხდა... და წყაროდ მომიტან...

არა... და არა... და არა... და... არადა
მე შენს ქარიზმაში მინდოდა დაკარგვა,
არა... რა კრებული, ეს ისე წამომცდა...
ხავს მოჭიდებულის სულ ბოლო ქარაგმა.

თითებით თამაშობს ოთახის მასხარა,
ყურებჩამოყრილი წიგნების თაროზე,
სწყურია... ოცნებობს, რომ იქნებ დღეს მაინც,
დღეს მაინც იგემო დუმილის წყაროზე.

ეჰ, არა... მგონი რომ ტყუილად ვირჯები,
თანხვედრის განედი შორსაა ძალიან,
დუმილი მიდის და მოგტაცებს ქარიზმას,
ჩემფერად ქარიანს, ქარივით ქალიანს.

დუმილი მიდის და თან მიაქვს ქარიზმა,
თან მიაქვს ქარი ზმნად - ქარიან, ქარიან...