თამაში პატარაობიდანვე ამიკრძალეს,მაშინ,როცა თოკზე გამობმულ ერთადერთ ,ძვირფას სათამაშო მანქანას- „კამაზს“, წინ და უკან დავათრევდი  და უსწორმასწორო ასფალტზე გავლისას,მისი ხმაური მთელს ეზოში ისმოდა..

საქანელები ყოველთვის თავბრუს მახვევდა,საკმარისი იყო მასზე დაჯდომა და ზევით ახედვა,რომ მთელი დედამიწა თუ ცა ჩემ გარშემო იწყებდა ტრიალს..

ერთხელ გასინჯული ბამბის ნაყინიც,ღრუბელი რომ მეგონა მუდამ,ერთხელ გასინჯულად დარჩა.

მერე მახსოვს,ამბობდნენ,რომ ჩემი უფროსი ძმის პატარაობისას,შოკოლადი ადამიანისთვის კი არა,გამსუნაგებული ძაღლისთვისაც ბევრი იყო.

მე ომიანობის,გაჭირვების დრო დამემთხვა თუ დავემთხვიე .

    თითებით თამაში დავიწყე სკამის ზედაპირზე ,მაგიდის ზევით სივრცე ისევ ინტერესის მთავარი სფერო  იყო ...

ახლა უკვე ჩემს თავს დიდს ვეძახი.

  აღარ მაკვირვებს ის ფაქტი,როცა ვინმეს მამსგავსებენ,თავიანთ ცხოვრებაში შემხვედრ პიროვნებებს,თუნდაც წიგნის გმირებს .. (ორ ყდას შუა მომწყვდეულებს)

    და როცა წიგნის არ წაკითხვა დავიწყე,როცა ადამიანებს თვალებში აღარ ვუყურებ საუბრისას,როცა მათი აზრი ჩემს გარეგნობასა თუ გემოვნებაზე ფეხებზე დავიკიდე, მივხვდი ,რომ ქუჩაში  ნებისმიერი გამვლელი ვარ .ყველა მათ უკან დადევნებული ფიქრი წინ მხვდება და გულისამრევი შეგრძნებებით მშხამავს..
 
ახლა თითქოს გამოვიკეტე  ან მოვუხურე ცხვირწინ კარი ზედ მომდგარ უიღბლობას და დავიწყე ცხოვრება ბოთლში მომწყვდეულ პლანეტაზე ,ჩემი მიწით,ჩემი უჟანგბადო ჰაერით,იქნებ გამეგუდა ასე ის შეგრძნებები ,რომელიც ადამიანებთან მაახლოვებდა და მათ მამსგავსებდა..


მაინც ვერსად გავექეცი  თავბრუდამხვევ საქანელებზე შემომჯდარ ჟანგიან  ხრწნილებას.

საბოლოოდ მიწიდან  ეშვებამოზრდილ ნაპირზე გამოვირიყე.ხმელი თიხის და ჩონჩხადქცეული ჩიტების  სამყოფელში..

რაღა გასაკვირია, მგონია,რომ ყოველი ნათქვამი „ბედნიერი ვარ“ პირზე მიკერებულია.

ყველანაირი ახსნის გარეშე.

ახლა დროა თვითონ მიაღწიონ  საშუალებას მოკლებულმა, განახევრებულმა მიზნებმა უფინიშო დასასრულს და  ბოლო მოიღონ.


18.01.2011