შენზე მოგონება როცა მეძალება,
სული მეკარგება სადღაც, სხეულს გარეთ...
მერე დიდხანს ვეძებ ციურ მნათობებზე, -
ბილიკს მივუყვებით ერთად მე და მთვარე...

სადღაც მიყუჟულს თუ უცებ თვალი მოვკარ,
ისევ მემალება, ანცი ბავშვის დარად...
მთვარე – თვალს მარიდებს, თითქოს ენანება
ფიქრიც და სხეულიც სულთან გასაყარად...

უნდა დავუყვავო, უნდა მოვეფერო,
რომ კვლავ დამიბრუნდეს სული ცრემლისფერი...
მინდა მოგაგონდე, მინდა მოგენატრო,
ჩემო ცისა სულო, შენი ფეხთა მტვერი!