|
გმადლობთ ქალბატონო ნინო.
პოზიტიური, საღი ლექსია. ხალხური მომაგონა დედისერთა ვარ, ნუ მომკლავ, ყველა დამიწყებს გლოვასა
+1
ვისაც რა უნდა, ის გააკეთოს, მე კი საკუთარ თავს ახალ დავალებას ვაძლევ დღეიდან.
ვიდრე საკუთარს დავდებ რამეს, საჭიროა, სამი რამე სხვისი წავიკითხო და დავაკომენტარო.
პროზის ავტორებთან მილიონ ბოდიშს ვიხდი. არ ვკითხულობ თანამედროვე ქართულ პროზას. ძნელია ეკრანზე ჩემთვის პროზის კითხვა, სხვას ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ.
როლანო,
მიხარია, თქვენს გულს რომ შეეხო <3
მიყვარს თეთრი ყვავები. ნაწერებში ხშირად ვიყენებ :)
თქვენთვის კარგი გასართობია და მე რატომღაც ცრემლები მომადგა.
ძალიან კარგია:)
უფრო სწორად, ბავშვია და გუნება.
მე ხუმრობით დავწერე მაგრამ უკეთ კი იკითხება :D
კაცია და გუნება
სხვაგანაც დავწერე და აქაც ვიმეორებ- ხელოვნური ინტელექტის დაწერილი ლექსებიც იმწუთას იცნობა და მისი დაწერილი ესსეებიც.
ქართული ხელოვნური ინტელექტი - იდიოტების ყუთია. დაუსვი შენთვის სასურველი კითხვა ისე, რომ მიიღო შენთვის სასურველი პასუხი და ერთ წამში იმ პასუხს მიიღებ, რომელიც ყველაზე მეტად გეამება კიდევ გებავს ვინმეს მაგალითი
ინებეთ, ბატონო!
ნინო დარბაისელი (სტრონი) არის გამორჩეული თანამედროვე ქართველი პოეტი, ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიის დოქტორი, კრიტიკოსი და მთარგმნელი. იგი დაიბადა 1961 წლის 8 მარტს თბილისში და წლების განმავლობაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართული მწერლობისა და სამეცნიერო სფეროს განვითარებაში.
ბიოგრაფიული შტრიხები და მოღვაწეობა
• განათლება და სამეცნიერო კარიერა: 1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. არის შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, საქართველოს მწერალთა ნაციონალური კავშირისა და შემოქმედებითი გაერთიანება „არილის“ წევრი.
• ლიტერატურული დებიუტი: მისი ნაწარმოებები პერიოდიკაში 1974 წლიდან იბეჭდება, ხოლო ფართო ლიტერატურული დებიუტი 1977 წელს, ყოველწლიურ ანთოლოგიაში „პოეზიის დღე“ შედგა.
შემოქმედებითი და მხატვრული ხელწერა
ნინო დარბაისელის პოეზია და კრიტიკული ხედვა ხასიათდება ღრმა ინტელექტუალიზმითა და ენობრივი ოსტატობით. კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ იგი ახერხებს სიტყვების იმგვარად ამეტყველებას, რაც მკითხველსა და ტექსტს შორის ცოცხალ, უშუალო კომუნიკაციას ამყარებს.
• საერთაშორისო აღიარება: მისი შემოქმედება სცდება ლოკალურ ფარგლებს. იგი არის პოეზიის საერთაშორისო კონკურსების, მათ შორის სილვია პლატისა და ენ სექსტონისადმი მიძღვნილი პრემიების ლაურეატი (2019 წ.).
• მსოფლმხედველობა და სტილი: ლექსებში ხშირად იყენებს დროის ციკლურ კონცეფციას. მისი პოეტური ენა მდიდარია როგორც კლასიკური ფორმებით (მაგალითად, შექსპირული სონეტები, ჰაიკუ), ისე თანამედროვე, ექსპერიმენტული სტრუქტურებით.
• მთარგმნელობითი საქმიანობა: აქტიურად თარგმნის უცხოურ პოეზიას, რითაც ქართველ მკითხველს მსოფლიო ლიტერატურის მნიშვნელოვან ავტორებს აცნობს.
ნინო დარბაისელი თანამედროვე ქართულ მწერლობაში აღიქმება როგორც ავტორი, რომლისთვისაც პოეზია, მისივე სიტყვებით, „პატიოსნების სფეროა“, სადაც აკადემიური ცოდნა და შემოქმედებითი თავისუფლება ერთმანეთს იდეალურად ერწყმის.
მადლობა კრიტიკოს...
დაუკვირდით!
რამდენი ფრაზაცაა, თითქმის იმდენივე კადრია.
დამუშავების მერე საბავშვო ნახატებიან წიგნადაც შეიძლება გამოცემა . თითო - ნახატი - თირო გვერდზე და თანმიმდევრულად შესაბამისი ტექსტი. ბოლოს წარმოიდგინეთ, ვირი თავის პატარა ჩოჩორიკოსთან
ნება მომეცით, არ დაგეთანხმოთ, ძვირფასო კრიტიკოსო.
ლექსის ჩანაფიქრი, კომპოზიციაც, ვანწყობაც, ბევრი სხვა რამ შესანიშნავად აუგია ავტორს. მე უბრალოდ, ბავშვებისთვის მეტად მისაღებ რითმათა ვერსიები შევთავაზე. არცთუ ორიგინალური.
და საერთოდაც, საბავშვო ლექსებს - რითმათა ორგინალურობა- ვნებს. არაა ბავშვის არც ლექსიკა - ასე მდიდარი, არც მოთხოვნა პოეზიისადმი ასე სპეციფუკურად ესთეტიკური.
საბავშვო ლექსი უნდა იძკეოდეს ილუსტრირების კარგ საშუალებას .
რს ჟანრობრივ ნიშნადაც კი შეიძლება ჩაითვალოს. ეს კეწსი იძლევა? იძლევა!
ნინოს ლექსმა აჯობა :დ
საინტერესოა
მადლობთ როლანო შეფასებისთვის...
იმედია საყდარი ყველასთვის შვებაა,დანარჩენს ეშველება ჩემი აზრით...
ამ საყდარში არაფერი გვეშველება,
იმ საყდარში გაგვიმართლებს იმედია
+5
ზოგჯერ ქარსაც უნდა მისცე უფლება, სახლში შემოვიდეს.
+5
გმადლობ ნინო ძალიან საინტერესო და გასათვალისწინებელი კომენტარია, მაგრამ ჯერ-ჯერობით დავტოვებ როგორცაა ისე. მერე ვნახოთ ეგებ მივუბრუნდე.
კარგია.
ხომ არ გირჩევნიათ რითმები ცოტა დააახლოვოთ, ბავშვებს უყვართ
სპილოს შვილის სახელი მართლა იცი, იტყვი?
სპლიყვი
შეეკითხე მათვე // მართვე
სახელების ჩამოთვლას
ისევ დავუბრუნდი:
ყვავს გაუჩნდა ბახალა,
მტრედს - ეყოლა ხუნდი
არ გასტაცო “კოზაკი”
აქლემს, ქარო, ნუ ქრი!
შველმა ბევრი იფიქრა
და შვილს დაარქვა *ნუკრი*,
მთელი ეზო ხმაურობს,
არის რაკარუკი,
იხვის - შვილი?- ჭუჭული,
ინდაურის? - ჭუკი.
ლომ- ვეფხვისას - ბოკვერი,
არ გეგონოთ ჭო- ჭორი,
ცხვარს - ბატკანი, ძაღლს - ლეკვი,
ვირს რა შერჩა ?! - ჩო-ჩო- რი!
მარტივად აღსაქმელი და საინტერესო ლექსია. წარმატებები ავტორს.
ძალიან დამამძიმა
+5
ნაცნობი თემაა, სიმართლე გითხრა ამატირე! შენი გმირი ჩვენ უნდა დავიტიროთ და ალბათ ჩვენი თავიც ზედ მივაყოლოთ.
+5
უმა თურმანი
მართალი გითხრათ, არ მახსოს ეს ფრაზა საიდან ჩამრჩა, სავარაოდოდ, მსმენია ბავშვობაში.
მადლობა, რომ კითხულობთ. <3
საყვარელი მტრედებიიი. არ ვიცი, მართლა არის ასეთი გამოთქმა, რომ მიცვალებულებს აპურებსო, თუ ტქვნე მოიგონეთ? ორივე შემთხვევაში, მომწონს! მტრედები მიყვარს ძალიან და მათზე, მინიატურაც დავწერე, გილოცავთ თავფურცელს! ამ ფრაზად ღირდა <3
მარჯანი
თქვენ მადლობა, რომ წაიკითხეთ და მადლობა, რომ დაინახეთ ამბავი, რომელიც სტრიქონებს შორის ვიგულისხმე. <3
ჟანრი შეგიცვლიათ, მადლობა :)
მადლობა ანაბელ
გმადლობთ. კარგად იკითხება. დიდი შინაარსის დამტევია.რამდენი რამის ამოკითხვა შეიძლება სტრიქონებს მიღმა.
ნინო დარბაისელი
კიდევ ერთი მეგობარი
(სონეტი პაატა ნაცვლიშვილს)
გარბის ნუკრი, მისდევს შველი და ფოცხვერი უდგას კვალში.
ყინვიანმა ამ ზამთარმა დამთოვა.
კიდევ ერთი მეგობარი წამივიდა წარუვალში,
წარმავალში კიდევ ერთმა დამტოვა.
სიზმრები-ღა შემარჩინეს გაკრეფილმა მეგობრებმა.
(ცხადშიც - ვიყავ ბევრის ნახვას ნატრული). დამადინჯეს, დამაბრძენეს მათთან ხშირმა საუბრებმა,
მოვლენ - ვხვდები მუდამ პირგაბადრული.
ზოგს სიუხვე მოსდგამდა და ზოგს სიძუნწე- სიუხეშეც,
არ ყოფილან თუმცა ყოფის ჩარჩები!
მე იმდენი მეგობარი წამივიდა სამოთხეში, ჯოჯოხეთში მოვხვდე?! - მარტო დავრჩები.
ეჰ, უფლება ჩამომერთვა, მინდოდეს და ცუდი ვიყო,
ანდა ცუდთან რამე ლუკმა გავიყო!
#ლექსები
ნინო დარბაისელი
ისევ პაატა ნაცვლიშვილს
(სონეტი)
მე მომკლავს ჩემი ხასიათი -
- გამსუბუქება -
რომ ჭირი - მუდამ - ხამს იაფი -
- თითქმის ჩუქება!
თვალცრემლიანი ვიცინოდე,
როდესაც მიჭირს,
სიკვდილს ვუყურებ, ვიცი, ოდეს,
სიცილის ნიჭის
ჩანჩქერი ვიყო, მეგობარო,
და ვყლაპო დარდი?
თუ გასაძლებად მივებარო,
ვისაც უყვარდი?
სადა ხარ, სიზმრად? იქნებ ცადა?
რამე მეცადა?
|
